Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

Donderdag, 31 mei

 

 

 

In het Voorportaal staat al jaren deze nectarospermum. Oersterk is’ie: hij heeft het nog nooit laten afweten en zorgt ieder voorjaar opnieuw voor vuurwerk!

Woensdag, 30 mei

 

 

 

 

 

In de laatste weken van mei wordt de kastanjeboom tegenover ons huis altijd vakkundig van zijn bloemen ontdaan door een troep luid kwetterende halsband-parkieten. Leuk om naar te kijken, het geeft zo’n tropisch gevoel!

Maandag, 28 mei

Mijn Reine Claude pruimenboom is zichtbaar ongelukkig. Hij (of is het zij?) is slachtoffer van een ongekend felle aanval door groene luis. Er valt niet tegenop te spuiten. Met lede ogen zie ik toe hoe de bladjes omkrullen en vele vruchtjes afvallen. Hopelijk is hij sterk genoeg om dit te overleven.

 

 

In de Hof der Zoetheid staan zowel rode, witte als zwarte bessen. Ze gaan hun derde seizoen in, en beginnen nu aardig wat bessen te krijgen. De witte gaat als een trein, hij zit zo vol, dat ik de takken steunen moet!

Zaterdag, 26 mei

 

 

 

 

Waar de smeerwortel ophoudt en de koekoeksbloem begint? Wie het weet mag het zeggen!

Donderdag, 24 mei

Met aardappels weet ik nooit waar ik aan toe ben. Omdat ik ze altijd zo moeilijk uit de grond krijg, kweek ik die altijd in zakken. Liefst van jute, maar daar kan ik niet altijd aan komen. Dus probeerde ik het vorig jaar in een plastic zak met gaten maar dat beviel niet, want te zompig. Dit jaar probeer ik het in vijvermanden, een briljant idee van mijn liefste. Tot nu toe gaat het goed, het loof staat er florissant bij. Maar ja, het gaat uiteindelijk om wat daaronder groeit, dus de komende twee maanden weet ik nog steeds niet waar ik aan toe ben.....

Omdat mijn uien ieder jaar weer voortijdig omknakken, krijgen ook zij dit jaar een vijverbak-behandeling. Ben benieuwd!

Dinsdag, 22 mei

 

 

Trollius en ik zijn al jaren samen. Hij doet het ieder jaar beter. De bloemen lijken op enorme boterbloemen, maar eigenlijk vind ik ze ze mooier als het nog net niet zo ver is. Als een luchtbel, verpakt in gouden blaadjes……..

Zondag, 20 mei
Vrijdag, 18 mei
Woensdag, 16 mei

  

Zit er nu een ooievaar op onze dakkapel? Oh nee, het zijn de scholeksters. Ze zien het grind op ons platdak aan voor een kiezelstrand en hebben daar hun nest gebouwd. Hoog en veilig. Ieder mogelijk gevaar wordt met veel verbaal geweld verjaagd. Hieronder vallen ook dwarrelende blaadjes, bromvliegen, passerende vliegtuigen, etc. Het is al twee weken niet meer stil geweest in onze Hof.....

Dinsdag, 15 mei

Helemaal moe van het bestuiven van alle bloesem in de Hof der Zoetheid, rust deze hommel even uit in de zon.
Zou ik eigenlijk ook moeten doen.......

Zondag, 13 mei

Aan ouder worden kleven nogal wat nadelen. Niet alleen stijvere botten, rimpels en grijze haren (hoewel deze al lang niet meer over het hoofd te zien zijn), maar ook een groeiende bankrekening en een steeds korter "dingen die je nog wil doen voordat je doodgaat"-lijstje. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat mijn liefste al jaren niet meer weten wat we voor onze verjaardag moeten vragen. Dus geven we elkaar ieder jaar een dagje-uit of weekendje-weg, liefst met een achterliggend thema. Of beter gezegd, we geven elkaar quality time cadeau. Met alle drukke werkzaamheden rond tuinen, website en winkel komt het daar niet altijd van. 

Nu valt het vinden van zo'n thema nog lang niet altijd mee. Mijn liefste gaf ik eind vorig jaar en weekendje Amsterdam met als thema de expeditie naar Nova Zembla (gelukkig kwam er net een film uit die daarover ging). Mijn liefste, op zijn beurt, struikelde enige weken geleden (na maanden broeden) over een boek van de Vlaamse schrijver Felix Timmermans: Pallieter. Het is lofzang op de natuur en de ongeremde levensvreugde en een Felix Timmermans bij een bezoek aan Berlijn (december 1931)must-read voor iedere bourgondiër. Inmiddels is de figuur Pallieter is een symbool geworden van het Vlaamse volk en is nu, bijna 100 jaar naar zijn schepping, nog steeds populair.

De schrijver Timmermans werd in 1886 in Lier geboren, en stierf daar in 1947, op zestigjarige leeftijd. De eerste 30 jaar van zijn leven waren niet erg gelukkig. Misschien niet vreemd, als dertiende kind van een armlastig kanthandelaar dat ook nog eens moeite had met lezen en schrijven. Na een ernstige, geestelijke crisis, volgde verlichting en leerde hij intens van het leven te genieten. Pallieter is hiervan de verpersoonlijking. 

Hoe dan ook, gisteren trokken wij er in ons grote, witte blik op uit: richting Lier (ten zuidoosten van Antwerpen, gelegen tussen de Grote en de Kleine Nete). Met een patroonheilige die St. Gummarus heet en inwoners die ook luisteren naar de naam "Schapekop", is het niet vreemd dat de stad ook Lierke Plezierke wordt genoemd. Volgens de schapekoppen, pardon Lierenaars, is de stad bruisend, romantisch en intiem. Verrassend, historisch en actueel. Charmant, bourgondisch en veelzijdig. Toe maar! Maar ze hebben gelijk, we vinden het heel gezellig. Er zijn tal van historische monumenten. Ik ga ze niet noemen, dit is tenslotte geen reisgids, maar hieronder vind je een kleine impressie:

Nu is Lier een leuke stad, maar na een dag heb je het wel gehad. Dus overnachten we in Leuven, een stad die -vreemd genoeg-  zelfs voor mijn flandrofiele liefste nog een witte plek op de kaart is. Ons hotel ligt midden in de Groot Begijnhof, een prachtig stuk geschiedenis dat op de Unesco werelderfgoed staat. Gelukkig maar, want het zou eeuwig zonde zijn als dit ooit verdween. Zelfs wij hebben nog nooit zoiets gezien:

Leuven beschrijft zichzelf niet zo poëtisch als Lier dat doet. Men komt niet veel verder dan dat er véél te beleuven valt. Nu valt dat wel mee: het is zondag, de winkels zijn dicht en dus is het erg rustig. Maar er is een fraaie botanische tuin (gratis!), waar ik volop geniet.  

We slenteren de rest van de dag wat rond en plakken vooral veel terras. In het zonnetje, niet voorspeld dus écht een cadeautje! Wat zowel Lier als Leuven extra bijzonder maakt, is dat de gebouwen er oud en authentiek uitzien. Maar het grootste gedeelte ervan stamt uit de jaren 1920. Dit gebied heeft in de Eerste Wereldoorlog gruwelijk geleden en lag totaal in puin. De wederopbouw was eigenlijk een soort van herschrijven van de geschiedenis. Deze steden werden mooier dan ze voorheen waren, als een soort ultieme wraakoefening: je krijg ons er niet onder, wij vinden onszelf gewoon opnieuw (en beter) uit!

Van de rit naar huis maak ik niet veel mee. Ik ben verzonken in "Pallieter"........

Maandag, 14 mei

Het is mijn heilige overtuiging dat vogels een eigen smaak hebben. En dan niet als in: met een knoflooksausje.......

Neem nou de prieelvogel. De mannetjes van deze vogelsoort bouwen een prachtig liefdesnest om maar zo veel mogelijk vrouwtjes aan te trekken. Er zijn er geen twee hetzelfde. Sommige hebben geen voorkeur voor een kleur en maken een kakelbont ensemble. Andere gebruiken slechts één kleur of houden meer van gothic en tolereren slechts zwart en grijs. Er zijn er ook die een uitgesproken voorliefde voor recyclen hebben.

 

Nu komt de prieelvogel in ons land helaas niet voor, maar gelukkig is er nog de meerkoet. Hoewel minder spectaculaire, vertoont deze vergelijkbaar gedrag. In de vaart voor ons huis ligt om de 40 stappen en meerkoetnest. Er zijn er geen twee hetzelfde. Zo is er een koppel dat nogal Zen is ingesteld en het nest smaakvol met slechts enkele toefjes eendekroos heeft gedecoreerd. Het volgende gezinnetje is iets kleurrijker ingesteld en heeft hun bouwsel verfraaid met vrolijk gekleurd plastic. De technische afwerking laat helaas nogal te wensen over. 

 

Een stukje verderop is het feest: meneer is totaal uit zijn dak gegaan met kinderspeelgoed, piepschuim, plastic en (je ziet het goed!) kikkerdril. Mevrouw Koet vindt het geweldig maar publiek uitkomen voor slechte smaak? Daar past ze voor........

Vrijdag, 11 mei

  

Mooi blauw is niet lelijk!

   

Dinsdag, 8 mei

 

 

Dit rare ding is een onverwacht cadeautje.

Deze Kirengenshoma palmatum (Japanse Wasbloem) had ik eigenlijk al opgegeven want hij stond er vorig jaar maar zieligjes bij. Van bloemen kwam het al helemaal niet.

Blijkbaar is hij aan zijn nieuwe plaatsje gewend, want ineens (en in razend tempo) schiet hij de lucht in!

Vrijdag, 4 mei

 

 

Ze lijken zo lief en onschuldig, die bos-aardbeitjes (Fragaria vesca), maar ondertussen nemen ze de hele Hof der Zoetheid over. Vorig jaar waren het er nog maar drie.......

 
Zondag, 6 mei

Het is maar een wilde bedoening in het voorportaal. Het aangezicht wordt momenteel vooral bepaald door uitgebloeide voorjaarsbollen, uit de kluiten geschoten stokrozen bij de voordeur (hoe zijn die daar nou gekomen?) en een overijverige pluimspirea die overal te pas en te onpas zijn kop opsteekt.

 

Een perfecte plek voor een slak om zich te verstoppen.
Soort van.......

Donderdag, 3 mei

Vreemd, ik zou toch zweren dat Didi en z'n nieuwst scharrel zojuist nog een kop hadden?
't Is zo romantisch: simultaanpoetsen als uiting van opperste liefde!
Voor zolang het duurt .........

Dindsdag, 1 mei

 

 

Door al die regen (die altijd nét valt als ik niet hoef te werken, zoals de zon altijd schijnt als ik dat wel moet!) kom ik nog minder aan onkruikd wieden toe dan anders. Als in helemaal niet......

Dat kan leiden tot heel merkwaardige verschijnselen, zoals deze combinatie. Je kunt niet meer zien waar de één ophoudt en waar de ander begint!

Welcome

Newest Members