Welcome

Newest Members

Zondag, 28 mei

Zo langzamerhand ben ik op de leeftijd gekomen dat ik alles al heb wat ik graag zou willen hebben. En dat er weinig te wensen over is gebleven. Tenminste, op het gebied van verjaardagscadeautjes. Voor mijn liefste is het niet veel anders. Derhalve geven wij elkaar tegenwoordig geen cadeaus meer, maar verjaardags-uitjes. Waarbij het er dan vooral gaat om de ander iets te geven wat eigenlijk veel kostbaarder is dan welk parfum, sieraad, boek of wat dan ook: onverdeelde aandacht voor elkaar en interesse in wat de ander leuk vindt!

Vandaag verzilveren we mijn verjaardag met een tripje naar de Vechtstreek. 

 


De Vecht is in Nederland de rivier met de hoogste dichtheid aan landgoederen (de vakantiehuisjes van rijke grachtengordeltypes uit het Amsterdam van de Gouden eeuw) en theekoepeltjes, die meer dan wat ook een manier waren om te laten zien hoe welvarend je was in een tijd dat thee min of meer gelijk stond aan de Crystal champagne anno nu. Zelfs nu nog vragen mijn liefste en ik ons af, al tuffend in een antiek salonbootje dat we helemaal voor onszelf hebben, wat we verkeerd gedaan hebben. Zo'n landhuis, zo'n serre, zo'n tuin en dan ook nog een bootje voor de deur: dat zouden wij ook wel willen hebben. Maar ja, wie  niet?

 

  

Na dit genoeglijke en -letterlijk- verfrissende vaartochtje begeven we ons naar Groot Zuilen, het kasteel waar Belle van Zuilen werd geboren en haar jeugd doorbracht. Belle geeft al jong blijk van een uitzonderlijk schrijftalent, iets wat zeer ongebruikelijk was voor een vrouw in een tijd waarin vrouwen vaak helemaal niet lezen en schrijven konden. De jonge Belle onderscheidt zich door een levendige intelligentie, een grote intellectuele nieuwsgierigheid en weinig traditionele ideeën. Haar ouders geven blijk van een zekere openheid van geest als ze haar de leermeesters geven die ze vraagt. Ze beschikt dus over een bredere kennis dan de meeste van haar vrouwelijke (en mannelijke!) tijdgenoten. Ze spreekt verschillende talen, legt zich toe op de wiskunde en leest de klassieke schrijvers. Op twintigjarige leeftijd publiceert ze anoniem een novelle, waarin ze zich op een ironische manier verzet tegen de vooroordelen van haar stand. Ze wordt er niet populair van in haar eigen kringen, maar ze wordt wel opgemerkt door alle grote geesten van haar tijd, zoals Voltaire. Haar kansen op een goed huwelijk nemen spectaculair af. Iedereen is dan ook opgelucht als ze (pas ver in de dertig) dan eindelijk toch trouwt en naar Zwitserland verhuist. Haar familie blijft het kasteel bewonen, tot in de jaren vijftig. Nu is het een museum, en zeer de moeite waard om te bekijken. Er is ook een aardige tuin om te bezichtigen, met als belangrijkste bezienswaardigheid de "slangenmuur", die werd gebruikt om fruit te kweken dat warmte nodig had.

Zaterdag, 27 mei

Een jaar geleden verschenen bij ons in de buurt de eerste scholeksters. Weer zo'n wilde vogel die de geneugten van de grote stad ontdekt heeft! De laatste weken zijn ze echter bijzonder actief en luidruchtig. En nu weet ik waarom: ze hebben een nest gemaakt, boven op ons platte dak. Ik ben behoorlijk verbaasd. En dat is nog niets, vergeleken bij mijn verbijstering als scholeksterjongen nestvlieders blijken te zijn. Met andere woorden, ze verlaten het nest en springen dan naar beneden. Van driehoog. Dat moet me een smak zijn!

Dat je daar een beetje van beschadigd raakt, lijkt mij niet vreemd. En bij dit kuiken zit duidelijk een draadje los. Het heeft een fobie: het is bang van gras en weigert pertinent erop te lopen. Tot grote schrik van de oudervogels die, vanaf de grond én vanuit de dakgoot, het jong aanmoedigen om toch alsjeblieft maar in de berm te gaan stappen. Het geschreeuw is oorverdovend maar de kleine trekt zich er niets van aan: vuile poten, daar begint hij niet aan!

Hoe moet dat nu als hij straks zelf voor zijn eten moet zorgen. Wormen uit gras peuren is niet moeilijk, maar uit asfalt? Hoe dan ook, als je dat kuiken zo over de straat ziet lopen, kun je niet anders denken dan: wat een klein beesje in een hele grote wereld.......


Donderdag, 26 mei

Het is nu officieel: dat ik zo stuiter heeft een reden, en die heet ADHD. Eigenlijk wist ik dat al lang, maar toegeven is iets heel anders. En aangezien je in het gezin waaruit ik kom eerder opvalt als je niet stuitert dan wanneer je dat wél doet, had ik er ook niet zo veel problemen mee. Het kost me soms veel energie om me een beetje 'normaal' te kunnen gedragen. Daar ik nu een functie heb waarbij enige tact en geduld noodzakelijk zijn, én omdat ik steeds meer de druk voelde van het almaar moeten-moeten-moeten, bleef er aan het eind van de dag weinig fut over. Ook tuinkabouters kunnen aan het eind van hun latijn komen (zeker als ze wat ouder worden), en ik kwam er aardig in de buurt. Tijd voor actie dus!
Gelukkig bestaan er medicijnen waardoor het leven ineens een stuk relaxter wordt. En waardoor je rust kunt nemen. Wat momenteel nog steeds nodig is, daar ik nog steeds niet helemaal hersteld ben van dat ongeval van enige weken geleden. Een paar uur met en boekje in de tuin: in de zon en dan wegdommelen. Het is nieuw voor mij: vreemd maar niet onaangenaam!
Nu is het geen kwestie van: pilletje erin en alle problemen zijn opgelost. Was het maar zo gemakkelijk! De medicatie is heftig en ik moet er erg aan wennen. Ik voel me zweverig en 'niet helemaal van deze planeet'; zie dingen anders dan eerst. Zo kijk ik naar planten alsof ik ze voor het eerst zie, en ik vind ze soms behoorlijk bizar. Ligt het nu aan mij, of zijn deze bloemen écht zo vreemd?

Dinsdag, 24 mei

 

 

 

 

 

 

Ik was de Salvia pratense in de Hof der Zoetheid helemaal vergeten. Maar kijk nou eens hoe dat electrische blauw in de schaduw opbloeit. Het is duidelijk: als je deze plant eenmaal in bloei hebt gezien, vergeet je hem nooit weer!

Zondag, 22 mei

Voor het herstel van schouder en rug moet ik van de fysiotherapeut regelmatig een blokje om.En kijk eens wat ik nou weer tegenkom! Zouden we, naast de parkieten, nu nog meer exoten in de buurt krijgen? Lijkt me leuk!

Vrijdag, 20 mei


Ik kan er niets aan doen: ik ben nu eenmaal gek op clematissen. 't Zal wel door de grote bloemen komen, ik ben niet zo van het subtiele. Hoewel ze het in het Hof niet altijd even goed doen (soms ben ik ze jaren kwijt en duiken ze later zomaar weer op) en ook niet altijd bloeien, kan ik het niet laten en heb ik er afgelopen voorjaar weer een paar geplant. En terwijl de ene soort al is uitgebloeid en me nu trakteert op van die leuke pluizebolletjes, staan er weer andere fier in bloei. En ik weet zeker dat er over een maand of zo weer andere in bloei staan.

Woensdag, 18 mei








Hoera, ik ben jarig! En in de Hof der Zoetheid werken de fruitboompjes en -struikjes hard aan mijn cadeautjes. Maakt niet uit dat ik ze pas over een paar maanden krijg. Ik ben al blij met alles wat ze me geven nadat ik ze vorig jaar zo gemarteld heb!


 

 

Zondag, 15 mei


 

 Eén van de meest betrouwbare planten
 in mijn tuin is de muurbloem. Officieel is
 hij tweejarig, maar daar trekt hij zich
 niets van aan. Het blijkt een blijvertje!
 Dit hier is de variëteit "Aurora", die aan
 één plant de meest fraaie kleurcombinaties
 produceert en dat zeker twee maanden
 volhoudt. Kijk, dat is nou het soort plant
 waar ik dól op ben!

Vrijdag, 13 mei

 

 

 

Voorzichtig waag ik mijn eerste stappen in de moestuin, waar ik, door alle toestanden, al even niet meer was geweest.

Omdat er grote vraag is naar de zaden van de Smeerwortel (Symphytum officinale) en de gemeente de planten steeds afmaait nét voordat de zaden rijp zijn, heb ik deze plant zelf maar in de Hof der Zoetheid geplant. Tot mijn grote verbazing zijn niet alle bloemen rose of wit. Er zitten ook een paar blauwe tussen. Mooi!

 
Woensdag, 11 mei
 

 

 

 

Ter voorbereiding op "Operatie Schutting" moest ik de Akebia, die inmiddels de helft van de afscheiding had veroverd plus de regenpijp en dakgoot van de buren, tot 20 centimeter boven de grond terugknippen. Dat deed pijn, hij stond zo mooi in de knop! De plant zelf schijnt er niet zo onder geleden te hebben. Hij loopt alweer lekker uit....

Maandag, 9 mei

 

 

 

Een week of wat geleden gingen de dahlia-knollen de grond in. Hier aan de kust kan dat wat eerder dan verder landinwaarts. Voorlopig laat deze soort, ondanks zijn veelbelovende naam, nog niets van zich zien!

Zaterdag, 7 mei

Vanuit mijn luie tuinstoel, waar ik nu de meeste tijd doorbreng (terwijl ik eigenlijk mijn zaailingen zou willen planten), heb ik precies zicht op het sierappelboompje dat wij een maand of twee geleden in de tuin hebben geplant. Het stelt ons niet teleur. Een paar weken geleden bloeide hij uitbundig, en nu zit  hij boordevol appeltjes: Bravo!

Donderdag, 5 mei

Gisteren kwamen alle plannen die ik had tijdelijk tot stilstand. Door een ongeval (bus maakt noodstop en ik wordt gelanceerd) ben ik behoorlijk geblesseerd: kneuzingen all-over en een lichte whiplash. Gedwongen rust dus, maar gelukkig wél in het zonnetje!

Dinsdag, 3 mei

 

 

 

 

In het afgelopen najaar moest ik, gedwongen door de gemeente Den Haag, de fruitboompjes in de Hof der Zoetheid terugbrengen tot 2 hmeter. Voor deze kerselaar hield dat in dat mij meer dan gehalveerd moest worden. Ik had er een hard hoofd in. Maar zie: Hij leeft nog, en bloeit nog ook!

Zondag, 1 mei

Kijk nou! De bontbladige judaspenning in het voorportaal verwaardigt zich dan eindelijk om te gaan bloeien. Mag ook wel, hij staat er al een jaar of vier! Hij blijkt ook nog witte bloemen te hebben. Eigenlijk best het wachten waard.....