Welcome

Newest Members

Woensdag 30 mei

Het is zover! De allereerste oogst uit de Hof der Zoetheid is binnen. 't Is dan misschien maar een enkele radijsje maar voor mij is het niet minder dan een mijlpaal. Hij smaakt trouwens prima!  naar boven

Maandag 28 mei

Vandaag hebben we een extra vrije dag, omdat het Pinksteren is. Komt dat even goed uit. Kan ik me weer eens aan de bonen wijden, die ware probleemkinderen blijken te zijn. Of beter, hadden kunnen zijn, want ze willen maar niet kiemen! Al twee keer heb ik braaf mijn bonen netjes voorgeweekt en op precies de goede diepte in de grond gestopt. Zonder enig resultaat, helaas. Het is dus tijd voor drastischer maatregelen. Bij de Hema schaf ik mij een paar familiepakken zigzagwatten aan en knip die in stukken. Ik maak ze nat en stop er een nieuwe lading bonen tussen, gelukkig zitten die bijna altijd in een grootverpakking. Dit geheel leg ik in (lege) zaaibakjes met een doorzichtig deksel, zo zijn ze goed stapelbaar en drogen niet zo snel uit. En zie, een bonenbroei-installatie is geboren. En nu maar afwachten!  naar boven

Zondag 27 mei

Vandaag zijn mijn liefste en ik alweer vier jaar getrouwd. Hoe houdt hij het vol?! Aan de ontbijttafel verrast hij mij met een fors uitgevallen cadeau. Ongeduldig ruk ik het papier eraf en een geweldige tuinkabouter kijkt me aan. Hij, of beter, zij krijgt een ereplaatsje op de schouw (wat een kleine interne verhuizing tot gevolg heeft) en gaat als spaarpot fungeren waarin ik de opbrengsten van de zadenruil ga bewaren. Daarmee ga ik dan weer mijn uitgaven met betrekking tot de tuinen financieren want op het moment ben ik het overzicht nogal kwijt.....  naar boven

Zaterdag 26 mei

Er zijn nogal wat kiemkinderen die niet willen groeien. Ze zijn verspeend in een mengsel van cocopeat met compost en kregen af en toe een druppeltje vloeibare mest door het gietwater. Blijkbaar zijn ze niet tevreden met deze behandeling. Dus probeer ik eens wat nieuws: de onwillige groeiers worden voorzichtig uit de cocopeat gewurmd en overgeplant in potgrond. Hier zit voor zes weken voeding in. Hopelijk zijn de verwende krengetjes nu wel tevreden. Poes in ieder geval wel, die kan er uren naar kijken hoe een ander werkt........   naar boven

Vrijdag 25 juni

Tot gisteren groeide de kool nog als kool. Maar ja, gisteren was alles nog anders. Dat was vóórdat de duiven uit de buurt mijn koolkindjes ontdekten (ook de erwten, capucijners en paksoi, trouwens). En bruut tot op de nerf stripten. Alleen een paar zielige sprietjes staan nog overeind. Gelukkig zijn de groeipuntjes nog intact. Snelheid is echter geboden, willen de slachtoffers het nog overleven. In recordtempo worden zo'n zestig spruit- en bloemkoolplantjes in de Keukenhof uitgeplant, in keurige rijtjes. Op aanraden van de tuinbuurman zet ik er stokjes tussendoor waartussen ik van zwart naaigaren een soort van webben weef. De duiven zien deze draden niet en worden erdoor afgeschrikt. Om het effect nog te versterken hang ik er vlaggetjes van aluminiumfolie aan. Elke keer als de zon tussen de wolken doorpiept, schittert het dat het een lieve lust is. Mocht het de duiven niet afschrikken, dan is het in ieder geval nog een feestelijk gezicht!

Woensdag 23 mei

Na de shock van het eerste dierenartsbezoek in zeker acht jaar (toen ze een naald had ingeslikt!) en de bijbehorende antibioticum-spuiten, gaat het in eerste instantie slechter met Janneke. En met ons, want wij lijden mee! Gelukkig vindt er een week later een kentering plaats en is er weer sprake van enige interesse voor de buitenwereld. Waarschijnlijk gaat het ook vervelen, zo achter de televisie. Helaas is het alweer tijd voor een volgend bezoek aan de dierenarts alwaar we de volgende stap zetten op weg naar een verbeterde kat. En weer krijgen we een potje pillen mee, éénmaal daags in te nemen gedurende de rest van haar leven. Klinkt gemakkelijker dan het in werkelijkheid is. In tegenstelling tot de vorige kuur, die we gewoon door het voer heen mochten prakken, moeten deze pillen in hun geheel worden ingenomen. We vinden het zielig vinden om ze haar letterlijk door de strot te douwen. Zoiets doet de relatie met je poezekind trouwens geen goed. En door het eten mengen gaat niet, de pillen zijn feloranje (waarom maken ze ze niet gewoon kattenvoerbruin?). Dus rollen we het tabletje elke dag braaf in een plakje worst. Dat gaat niet altijd in één keer goed, dus voor je het weet ben je weer een heel plakje verder. Poes vindt het héél verschrikkelijk, niet dus!  naar boven

Maandag 21 mei

Stel, je bent een hommel en je vliegt op een zonnige dag in mei vrolijk zoemend rond. Dan valt je blik ineens op een bosje paarse akkeleien in een willekeurig voortuintje. Ze zien eruit alsof ze veel nectar en stuifmeel bevatten en dus kun je er geen weerstand aan bieden. Wat onhandig land je en moet je met alle zes je poten vastklampen om niet van de diep doorbuigende bloem af te tuimelen. De bloemkelk heb je zo gevonden, maar hoe je ook duwt en wringt, de ingang is te nauw en je kunt er dus niet bij. Wat nu? Niet getreurd, als rechtgeaarde hommel ben je in het bezit van een vlijmscherpe drilboor waarmee je een gaatje dwars door de bloemwand heen kunt boren en zo de felbegeerde nectar opslurpen. Terwijl je op deze manier systematisch het hele bloembosje afwerkt, heb je natuurlijk geen oog voor zo'n rare tuinkabouter die op nog geen twintig centimeter afstand onkruid zit te wieden. En die het schouwspel zeker een kwartier lang ademloos gadeslaat.......  naar boven

Zondag 20 mei

Behalve een goudenregenboompje hebben we in de achtertuin ook een grote Blauwe Atlasceder (Cedrus libani 'Atlantica Glauca') van de vorige bewoners geërfd. Waar de goudenregen nog net even groot is als toen we hier vier jaar geleden kwamen wonen, is de ceder al bijna twee meter hoger. Een kort rekensommetje leidt tot de conclusie dat hij dus per jaar een halve meter groeit. En dat in z'n postzegeltuintje! Wat mij betreft is hij nu al véél te groot! Bovendien laat hij het hele jaar door veel naalden vallen, zodat ik eigenlijk niet in de tuin kan werken zonder naalden in mijn haar en in mijn nek te krijgen. In een vlaag van frustratie heb ik de onderste takken er al afgeknipt, maar irritant blijft het. Helaas is mijn liefste bijzonder op deze boom gesteld, en sinds kort krijgt hij bijval uit onverwachte hoek. Dit jaar scheidt de boom voor het eerst één of andere zoete vloeistof af. Als de zon schijnt kun je tussen de naalden honderden glimmende bolletjes zien zitten en als je eronder staat, lijkt het net of het motregent. Dit suikerwater is onweerstaanbaar voor al het leven in de buurt dat twee vleugels en zes poten heeft. Het is een gezoem van belang. De ceder blijft dus nog wel even, maar er is hoop: nog een paar jaar en dan is hij zo groot dat de poort niet meer openkan en dan kan ook mijn liefste er niet meer onderuit: wég met die ceder!   naar boven

Vrijdag 18 mei

In onze achtertuin staat een goudenregen die lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis. Behalve dat hij een heel seizoen in een half jaar afwerkt en als zodanig dus twee cycli per jaar kent, heeft hij ook nog een gespleten persoonlijkheid. In april krijgt ons boompje nieuwe blaadjes en in mei bloeit hij. Tot zover niets vreemds. Tot juli, want dan laat hij al zijn blaadjes vallen, om in september weer nieuwe te krijgen. Vervolgens bloeit hij in oktober nog eens en eer het december is, is hij weer kaal. Daarnaast is de stam even boven de grond gespleten, waardoor er dus eigenlijk twee stammen zijn. De ene stam doet het veel beter dan de andere en is met alles net even sneller dan de andere. Dus hebben wij een groot gedeeltje van het jaar een goudenregen die voor de helft kaal is en voor de helft blaadjes heeft en bloeit. Nou ja, bloeit. Die paar bloemtrosjes kun je geen goudenregen noemen, meer een miezerig buitje.......  naar boven

Woensdag 16 mei

Het mysterie van de verdwenen bonen, deel 2: ze willen alweer niet! Na een dag of 10 had het nieuwe zaaisel bonen toch een teken van leven moeten geven, maar weer komt er niets boven de grond. Wat is dat toch? En niet alleen ik heb er last van, het hele hobbytuincomplex klaagt erover. Ik geef ze nog een week en dan laat ik de bonen maar boven de grond kiemen (tussen natte watten, net als vroeger op school) om ze later uit te planten, want een moestuin zonder bonen is niet helemaal af!  naar boven

Zondag 13 mei

Het is gelukt: een hele week zonder tuin! Vandaag heb ik pas weer gekeken en wat is alles ontzettend hard gegroeid! Zowel in de siertuin als in de moestuin(en). Gelukkig zijn er her en der in de border nog wel lege plekken, want er staat een lading zaailingen klaar die nu de border in mogen. Zo komt er weer plaats vrij voor de laatste kiemkinderen die nu de buitenkas in kunnen. Behalve de klim-, meloen-, komkommer- en aubergineplantjes staat alles nu buiten.
Daarna volgt de klus die eigenlijk het moeilijkst van allemaal vindt, en waar ieder jaar wel weer het een en ander fout gaat: wat gaat waar de border in? Ik wik en weeg, zet hier wat zaailingen neer en daar weer een paar andere, schuif ze naar links, dan naar achteren, toch weer naar voren en dan maar weer naar rechts (want daar stonden ze toch eigenlijk beter). Na uren staat alles naar mijn zin en kan het graven beginnen. Mijn liefste kan uren kijken naar dat voor hem volkomen onbegrijpelijke gedrentel. Volgens hem leuker dan televisie....
   naar boven

Dinsdag 8 mei

Poes is niet zo lekker. Ze hoest, en het borrelt als ze ademhaalt. Ze is ook erg mager, drinkt als een tempelier en er is nog maar weinig dat haar kan boeien. Nu kan het zijn dat ze lijdt aan een gebroken hart (de grote, rode kater heeft zich al een tijdje niet meer laten zien) maar wij denken eerder aan een longaandoening. Op naar de dierenarts dus. Het reismandje wordt van zolder gehaald en onopvallend op de toitet gestald. Ze mag het immers niets vermoeden want dan krijgen we haar never nooit niet meer te pakken. Dus doen we heel geforceerd alsof er niets aan de hand is. Ze trapt erin en dan komt het moment suprême: Poes, Poes, Poes, kom maar bij Judas.......
De dokter heeft weinig opwekkend nieuws. Poes is al oud en vertoont behoorlijk wat mankementen: infectie aan de longen, slijtage aan hart en nieren en waarschijnlijk ook nog een aandoening aan de schildklier. Dat valt tegen! Hoe moet dat nu verder, we willen haar echt nog niet kwijt.....
   naar boven

Zondag 6 mei

Vandaag is het feest! Uitgelaten dans ik door de kamer want vandaag, voor het eerst sinds bijna acht weken, regent het! En dan niet een paar miezerige druppeltjes maar een lekkere, frisse, malse regenbui. Wat ruikt het buiten lekker! En het blijft de hele week regenachtig, wat goed uitkomt: de komende week wordt zo druk dat ik geen tijd heb om aandacht aan de tuinen te besteden. Een week lang niet tuinieren, kan ik dat? Het zal wel moeten!   naar boven

Zaterdag 5 mei

Soms voel ik me net de hartenkoningin uit het sprookje Alice in Wonderland....
De Hof der Zoetheid wordt geteisterd door een aanval van heermoes en paardestaart. Deze groeien als kool. Erger nog, ze groeien véél beter dan de kool. Dus, zoals die koningin ook steeds zei: Kop d'r af! Helaas gaat het hier, om in sprookjestermen te blijven, om een soort zevenkoppige draak: voor iedere scheut die je verwijderd, groeien er weer meerdere terug. Binnenkort ga ik er maar eens thee van zetten: die bevat veel kiezelzuur en is dus goed voor de ontwikkeling van de planten, én voor je nagels!  naar boven

Vrijdag 4 mei

Vorig najaar heb ik in de Hof der Zoetheid een heleboel fruitbomen en -struiken geplant. Op één taybes na (die ondersteboven gestekt bleek te zijn) hebben alle planten de winter overleefd. Zelfs de druivenplanten, waarvoor ik eigenlijk de hoop al had opgegeven, blijken het overleefd te hebben. Hoewel de kweker had gezegd dat ik in het eerste jaar geen fruit moest verwachten, bloeiden verschillende planten toch. De nectarineboom zelfs zo vroeg dat er niemand was om hem te bestuiven (behalve ikzelf dan maar dat mocht niet baten), dus die draag dit jaar helaas geen vrucht. Alle soorten die ik geplant heb zijn zelfbestuivend, dat is in zo'n kleine tuin onvermijdelijk. Omdat ik zo'n "éérst-zien-en-dan-pas-geloven"-type tuinkabouter ben, had ik zo mijn twijfels. Maar vandaag zie ik, én geloof ik: vier vruchten aan de pruimenboom, twee aan de jostabes, anderhalve aan de frambozenstruik en meer dan ik kan tellen aan de ballerina-appelboompjes en de blauwe bessenstruiken. Het mag niet veel zijn maar het bewijs is er: ze kúnnen het! 't Is ongepast maar vandaag, de dag dat we onze doden herdenken, vier ik het leven.......  naar boven

Donderdag 3 mei

Ineens heeft het een naam, het extra stuk land dat ik enige tijd geleden toegewezen kreeg. Uit het niets valt de naam "Keukenhof" en die blijft hangen. Hoewel ik er voorlopig niet heel veel tijd in wil/kan steken, kan ik het niet laten toch wel iets aan de ontginning te doen. Dus ontstaan er toch perkjes, zij het afgezet met stokjes en touwtjes. Om goed water te kunnen geven maak ik er kleine dijkjes omheen want de grond is zo droog dat watergeven bepaald moeilijk is. Na er een paar dagen lang emmers water overheen gestort te hebben, is de grond vochtig genoeg om te kunnen zaaien en planten. Ik zaai een bloemenweide in van alle zaden van éénjarigen die ik overheb en zaai ook de restanten wortel- en uienzaden (moet toch eens leren hoe je hutspot maakt!). Ook kan ik er wat overtollige tomatenplantjes kwijt; die willen binnen maar niet groeien en mogen het nu buiten proberen. Daarnaast bouw ik er een tipi, een wigwamvormige constructie om bonen of andere peulvruchten tegenaan te laten groeien. Hier kan ik de erwten en sugarsnaps kwijt waarvoor in de Hof der Zoetheid geen plaats meer is. Ook vinden hier de uitgebloeide bloembollen uit de siertuin asiel, tot het loof is afgestorven. Misschien laat ik ze wel gewoon in de potten staan en haal die in het voorjaar weer terug. Dat zien we dan wel weer....
Straks komen hier ook nog courgettes, pompoenen en komkommers, maar die moeten nog even wachten tot het wat warmer wordt. Zo vindt ook de Keukenhof haar bestemming!  naar boven

Woensdag 2 mei

Er heeft zich in de Hof der Zoetheid een mysterieuze verdwijning voorgedaan. Een week of drie geleden heb ik in en rond het peulvruchtenklimtoestel een heleboel (keurig voorgeweekte) bonen, erwten en kapucijners gezaaid. De helft hiervan is netjes opgekomen en nu 15 tot 20 centimeter hoog. De andere helft geeft geen teken van leven, dus ga ik maar eens wat graven om te kijken hoe het ervoorstaat. Tot mijn grote verbazing is er geen boon meer te vinden. Toch is de grond niet omgewoeld, dus ik kan me niet voorstellen dat de vogels of muizen ermee aan de haal zijn gegaan. Rest mij niet anders dan vandaag maar weer nieuwe bonen te leggen, en te hopen dat het dit keer beter gaat!   naar boven

Dinsdag 1 mei

Er zijn van die ijkpunten waaraan je kunt zien hoe het seizoen vordert. Zo vertelde ik al dat voor mij het voorjaar begint als de zon voor het eerst in de tuin komt. Een ander moment is als het tuinmeubilair weer naar buiten mag, inclusief de eigen-gemozaiekte tuintafel mét grote zonnebloem. Immers, dan is het weer al zo goed dat we weer lekker buiten van het zonnetje kunnen genieten. Dat is intussen alweer een tijdje geleden maar vandaag was er dan ijkpunt nummer drie: Taddeus Pad laat zich weer zien! Taddeus wie? Taddeus is de bruine kikker die zijn woonplaats heeft gekozen achter de klimop in het donkerste, vochtigste plekje in de tuin en die ieder jaar in mei weer tevoorschijn komt. Hij kreeg zijn naam toen we het verschil tussen een kikker en pad nog niet wisten........ Hij woont hier waarschijnlijk al langer dan wij (hoe oud worden kikkers eigenlijk?) en is bijzonder verguld met het minivijvertje dat we vorig jaar hebben aangelegd. Af en toe worden we ook bezocht door Rik de Kikker (groene kikker), maar die heeft zich dit jaar nog niet laten zien. In de Hof der Zoetheid zit er al wel één, een jonkie nog, die ik  Rik II gedoopt heb.....   naar boven