Welcome

Newest Members

Zondag 25 maart

Wat is het een mooie dag vandaag! Als ik wakker wordt, schijnt de zon al volop en klinkt er buiten een opgewekt fluitconcert. Pavarotti overtreft zichzelf weer eens. In de kastanjebomen voor ons huis schetteren een paar halsbandparkieten. Ze komen af op de knoppen van de kastanjebomen, die ze lekker zoet vinden. Nog in pyama race ik naar boven om snel de kiemlingen in de kraamkamer water te geven. Er mag weer een hele lading naar buiten,  maar het selecteren valt nog niet mee. Ik zet meteen de bakjes met te verspenen kindjes opzij, dan hoef ik dat straks niet meer te doen. Als de klus geklaard is, schiet ik snel in mijn werkvrouwskloffie, er moet straks tenslotte nog meer gewerkt worden! Met de camera in de aanslag maak ik mijn bijna-dagelijkse rondje door de hof. Wat staat er al veel in bloei: allerlei soorten narcissen, hyacinthen, sneeuwroem, pushkinia's, tulpjes, ipheon (hé, leeft die ook nog?) en nog meer. Voor de zoveelste keer wrijf ik de bladluizen van de nieuwe roos in de voortuin af. Ik heb er knoflook bij geplant, want dat zou helpen. Ik wacht nog...... Misschien dat het knuffelende paartje lieveheersbeestjes soelaas kan bieden, maar vooralsnog hebben ze alleen nog oog voor elkaar, en niet voor luizen met knoflooksmaak.
Op het moestuincomplex ligt alles er netjes bij. Veel van de fruitstruiken en -bomen, die vorige week nog stijf in de knop zaten, lopen nu uit. Alleen de appels en peren laten nog even op zich wachten. Ze zien er nog wel levend uit, dus het zal hun tijd nog wel niet zijn. We wachten af......
Ondertussen bouw ik een klimrek voor de peulvruchten die ik over enige weken wil gaan zaaien. Ik maak het van pvc-buis omdat dat niet roest of wegrot. Bovendien is het buigzaam materiaal: het buigt dus barst het niet. Omdat mijn ambities hoger rijken dan mijn armen lang zijn, mag mijn liefste me een beetje helpen. De palen kruisen aan de bovenkant en daarop rust wederom een paal, voor de stevigheid. Tussen de palen span ik ijzerdraad, voor extra houvast. Zoals gebruikelijk maakt ik alles met tie-wraps aan elkaar. Hoeveel van die dingen zou ik al gebruikt hebben? Al met al wel een paar honderd, denk ik. Hoe dan ook, het nieuw verrezen bouwwerk ziet het er helemaal niet slecht uit! Op de schaarse ruimte van het peulvruchtenbed waar geen klimrek staat, plant ik de eerste lading tuinbonen The Sutton, die niet hoger wordt dan 30 centimeter en dus geen steun nodig heeft.
Eenmaal thuisgekomen hoeven er nu alleen nog maar enige tientallen plantjes te worden verspeend. Tuinieren mag dan rustgevend zijn, in deze tijd van het jaar is het vooral vermoeiend!   naar boven

Zondag 18 maart

Voor mij begint de lente niet op 21 maart of wanneer de metereologen zeggen dat het zover is. Nee, voor mij begint de lente wanneer de zon weer in de tuin komt. Vanaf begin november is de hele tuin in schaduw gehuld en pas ergens begin maart komt het licht weer terug. Dat eerste puntje zonlicht is altijd reden voor een aanzienlijke opleving van mijn humeur, ook deze week weer.
Samen met de zon komen ook de bloemen weer terug. De helleborussen en sneeuwklokjes bloeien nog steeds en worden nu bijgevallen door Camellia, anemonen, narcissen Rip van Winkle, scilla, lage tulpjes, hyacinthen, blauwe onschuld en een enkele voortvarende pushkinia. Het wordt al wat met mijn voorjaarshoekje! Ondertussen staan in de voortuin een paar rare combinaties. Raar omdat ze buiten hun tijd bloeien. Wat dacht je bijvoorbeeld van anjers en nemesia? Op zich niets bijzonders maar wel dat er narcissen doorheen staan. Spaanse margrieten en tulpjes is ook al zo'n vreemde.......
Ja, de afgelopen week was het voorjaar maar terwijl ik dit schrijf ratelt de hagel tegen het dakraam aan en is het dan toch, zomaar onverwacht, winter geworden. Onwelkom op dit moment in het zaaiseizoen, want ik had al wat zaailingen buiten in het kasje willen zetten, maar dat gaat dus even niet door. Volgende week beter, hoop ik, want het wordt nu wel een beetje vol op zolder!
Dat ik nu buiten even niets kan doen, betekent wel dat ik nog eens aan iets anders toekom. Ik was gisteren in Amsterdam en dan loop ik ook altijd over de bloemenmarkt. Toeristisch, dat wel maar ze hebben best een aardig assortiment zaden en zomerbollen. Het viel beslist niet mee om niets te kopen en ik werd wel heel erg in verleiding gebracht. Maar het kan écht niet: geen idee waar ik het allemaal moet laten!
Het is een lekker lome zondag: zelfs de kat, die zich normaal de longen uit het lijf brult tot wij de achterdeur opendoen, blijft lekker op haar rug liggen; het toppunt van verkreukeldheid.
Aangezien ik best wel een ijdele tuinkabouter ben en het aanbeeld in de spiegel de afgelopen dagen nogal confronterend (druk-druk-druk), neem ik nu dan toch maar de gelegenheid mijzelf weer op te poetsen, net als het koppeltje duiven buiten in het voederhuisje (zelfs duiven weten dat het geen zin heeft je te poetsen in de regen!). Dus: in pyama met haren in de olie, maskertje op en voeten in een teiltje water achter de computer! En nee, daar mag liefste géén foto van maken. Ook tuinkabouters hebben hun grenzen........

Zondag 11 maart

Tjonge, wat was het een drukke week! Behalve het schrijven aan deze website, moesten er ook nog honderden plantjes worden verspeend, kiemlingen worden verzorgd (van de 95 soorten zijn er nu 70 gekiemd) en zaadjes worden verpakt en verzonden. En of dat nog niet alles was, heb ik eindelijk de zo fel begeerde étagère weten te bemachtigen. Halleluja, maar dat hield wel in dat de tuin een beetje heringericht moest worden. Het resultaat is een aardig voorjaarshoekje niet al te ver van het raam, zodat we er ook binnen van kunnen genieten. De sneeuwklokjes en krokussen bloeien al, de narcissen staan dik in de knop. De tulpen komen al boven de grond. Dan is er nog een hoop kleingoed waarvan ik de naam niet meer weet, althans niet totdat ze bloeien.
En dan is er nog de Hof der Zoetheid. De gemeente is zomaar tot leven gekomen en is bezig enige braakliggende stukken af te graven. Omdat ik die stukken zo lelijk vond, had ik er wat hazelaars en vlierstruiken geplant om ze aan het gezicht te onttrekken. Die heb ik dus snel gered en tijdelijk geparkeerd in het plantbed waar straks de tomaten en aanverwanten komen. Daarnaast moesten er nog netten komen om de nu uitkomende knoppen te beschermen. Er staat nu ook een rozenboog, die -gezien zijn bestemming- eigenlijk beter bonenboog kan worden genoemd. Bijna alle geplante struiken hebben het wel overleefd, denk ik. Twijfels heb ik over de Taybessen en druiven, die zien er niet goed uit. Ook over de kruisbessen en kiwi ben ik niet helemaal zeker. Het nectarineboompje daarentegen vertoonde gisteren zijn eerste bloesem. Een opsteker, want de kweker had gezegd dat ik dat in het eerste jaar niet moest verwachten. Gezien het tekort aan bestuivers in deze tijd van het jaar, zal ik dus binnenkort voor bij kunnen gaan spelen! Omdat het de hele week min of meer droog blijft, heb ik het aangedurfd eindelijk wat te zaaien in de moestuin: 'tig soorten papavers, want ik ben dol op maanzaad!

Zaterdag 3 maart

Vandaag mag ik voor het eerst kijken of de zaden die ik vorig weekend heb gezaaid ook zijn gekiemd. Het valt zeker niet tegen. Van de 95 soorten zijn er al 35 met hun kopjes boven de grond. Zij mogen nu zonder plastic zakje verder. Sommige soorten hadden erg fijn zaad en die moet ik nu uitdunnen zodat de overblijvers extra groeikansen krijgen. Een beetje een arrogant karweitje: jij mag wel groeien en jij verdwijnt in de prullenbak.... Ben benieuwd hoeveel er volgende week zijn gekiemd (ja, ik moet wéér een week wachten).
Ondertussen gaat het met de meeste koudekiemers prima. Een aantal soorten moet nu snel naar buiten dus morgen zet mijn liefste het kasje in elkaar want vandaag is het windkracht 9 aan zee. Het betreft onder andere Cerinthe en Pennisetum, bergkorenbloem en een neefje ervan waarvan ik de naam niet ken. Ook zijn er een paar soorten die ik in de berm langs een Italiaanse snelweg heb geoogst. Van één vermoed ik dat het een soort klaver is, de ander blijft waarschijnlijk een mysterie tot hij gaat bloeien. Al deze baby-plantjes worden een beetje slungelig. Als ze nu naar buiten gaan, groeien ze wat minder hard maar worden ze wel steviger.
Van de meeste koudekiemers zijn nu de kiemblaadjes afgestorven. Dat betekent dat ze door hun reserves heen zijn. Ze zijn geplant in cocopeat en dat bevat nauwelijks voedingsstoffen. Vanaf nu voed ik ze dus door bij het gietwater wat vloeibare plantenvoeding te doen: drie druppels op een liter. Niet meer, want dan verschroeien de worteltjes. Ik houd ze als een havik in de gaten want vorig jaar heb ik ze teveel gegeven en ben ik een hoop kiemlingen kwijtgeraakt.
Buiten is het erg bewolkt, dus op de vensterbank is het wat donker. Van een statief en vijf spotjes hebben we een jaar geleden een soort lichtmast gecreëerd. Eigenlijk is deze bedoeld voor de plantjes die niet op de vensterbank gaan groeien, maar ik gebruik hem nu toch maar. Hopelijk wordt het snel lichter nu het metereologisch voorjaar is begonnen......
Naar boven