Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

Woensdag 31 januari

Leven met een tuinkabouter valt niet mee. Op vakantie zijn met een tuinkabouter nog veel minder. Brommend constateert mijn liefste: "De eerste foto die ik in Egypte maak; niet van het hotel, niet van de piramides, nee... van zo'n rottige klein geel bloemetje!". Om vervolgens met een achteloos ten hemel geslagen blik, de handen op de rug en zachtjes fluitend te pretenderen dat hij helemaal niet hoort bij dat vreemde mens dat heel voorzichtig de rijpe peulen uit een struik plukt. Ondertussen een oogje in het zijl houdend voor als er een bewaker langs mocht komen. Vermoedelijk is het een caesalpinia, maar dat zegt hem niets.
Gelukkig is hij er al op ingesteld dat ik plotsklaps stil blijf staan om een bloemetje te bewonderen, maakt niet uit waar we zijn. Regelmatig moet hij een plastic zakje of zijn zakdoek tevoorschijn toveren zodat ik triomfantelijk de zojuist geoogste zaden kan opbergen. Geeft niet, hij verdraagt het allemaal, want hij houdt van mij.......

Zondag 28 januari

De oude Egyptenaren waren ook dol op vijvers, die altijd in een T-vorm werden aangelegd. In die tijd een grote luxe omdat men geheel afhankelijk was van de overstromingen van de Nijl, eens per jaar. Ze hadden deze vijvers ook nodig voor hun meest favoriete planten: lotus en papyrus.
Voor het onderhouden en bevloeien van de tuinen en landerijen had men veel extra handen nodig. Bij het maken van krijgsgevangenen kregen tuinmannen een voorkeursbehandeling, zodat ze niet meer naar hun eigen land terug zouden verlangen. Dat waren nog eens tijden.....
Om water te besparen plantte men in grote, gemetselde bakken zodat het water niet in de woestijnbodem verdween. Zeker van 3000 tot 1500 voor Christus was dit belangrijk omdat het water letterlijk kruik voor kruik van de Nijl naar de tuin moest worden gebracht. Pas na 1500 voor Christus wordt melding gemaakt van een bevloeiingssysteem met raderen en kruiken. Dit systeem wordt in het Midden Oosten nog steeds veel gebruikt.

Wordt vervolgd....

Vrijdag 26 januari

Graag had ik je wat foto's laten zien van mijn avonturen alhier in Egypte, maar helaas is de techniek hier nog niet zo ver gevorderd. Als ik weer terugkom, zal ik een fotoboek maken: Tuinkabouter op vakantie!

Zoals beloofd nu een klein stukje tuingeschiedenis over tuinieren ten tijde van de ouwe farao's:

Er is niet heel veel over bekend, maar ook de oude Egyptenaren deden aan tuinieren. Deze tuinen waren bedoeld ter ontspanning maar hadden ook een nutsfunctie. Planten werden gebruikt vanwege hun vruchten of omdat ze lekker roken. Ze werden ook aangelegd omdat werd gedacht dat de goden van tuinen zouden houden. Tempels die nu in de woestuin liggen, werden vroeger waarschijnlijk door weelderige lusthoven omringd. Veelgebruikte planten waren vijgenbomen, dadelpalmen, granaatappel- en notenbomen en tamarindes. Deze waren geliefd vanwege hun vruchten. Daarnaast waren ook madeliefjes, rozen, irisen myrthe, jasmijn, chrysanten en laurier geliefd. Al deze planten zie je nu trouwens ook nog veel in tuinen staan.
De meest geliefde soorten waren echter de Lotus (als een symbool van wedergeboorte) en papyrus (om papier van te maken).
Iedere godheid (ze hadden er meer dan tweehonderd) werd geassocieerd met zijn/haar eigen plant. Helaas zijn er weinig afbeeldingen van de tuinen die bij de huizen van de gewone man werden aangelegd. Van die bij de tempels worden in verschillende graftombes wel afbeeldingen gevonden. Tuinen werden zelfs op schaal nagemaakt en als grafgift meegegeven, zodat de overledene ook in het hiernamaals niet zonder tuin hoefde te zijn.....

Wordt vervolgd.....

Maandag 22 januari

Ik laat mijn zaailingen met een bezorgd hart achter. Het zijn allemaal soorten die koude nodig hebben om te kiemen, volgens de boekjes dan. Ze wisten het alleen zelf niet, dus er zijn er al zeker tien soorten opgekomen. Dat was niet te bedoeling, hoe moet ik die nu verzorgen als ik in Egypte zit? Met een bezwaard hart heb ik ze allemaal voorzien van een soort minikasje, bestaande uit een plastic zakje met een gat erin; een en ander vastgebonden met een elastiekje. Als dat maar goed gaat......
Sinds enige dagen ben ik in Egypte, niet bepaald het land van de overvloedige tuinen. Het hotel waar ik nu ben biedt echter nog wel iets aan plantenleven dus ik denk wel dat ik wat te oogsten vind.
In de komende weken zal ik je bijspijkeren over tuinieren in het oude Egypte. Ik dacht eerlijk gezegd dat dat niet bestond maar een zoektocht op internet heeft me wijzer gemaakt. Eens kijken of we er hier nog iets van terug kunnen zien....

Donderdag 18 januari

Buiten raast de wind en de regen ranselt de dakkapel. Wat zou ik graag nog even blijven liggen....
Gelukkig is het nog aardedonker en kan ik niet zien hoe triestig de tuin erbij ligt onder al dit geweld. Mijn humeur houdt gelijke tred met de omstandigheden buiten. Tuinkabouters hebben zon nodig!
Dat komt mooi uit want....... zaterdag vliegen we in de vroege middag naar Hurghada (Egypte) voor een welverdiende zonvakantie met voldoende natuur, cultuur en frituur. Nu kan het nog, zo voordat het zaaiseizoen in volle kracht losbreekt. 
Mijn knapzak is reeds gepakt en oppas voor de kamerplanten c.q. poes Janneke is geregeld. In de knapzak zitten vanzelfsprekend voldoende middelen om ook in Egypte zaden te kunnen oogsten. De planten die in de logeerkamer binnen overwinteren, staan met hun voeten in een forse schotel water zodat ze tijdens mijn afwezigheid geen dorst hoeven te lijden.
De komende twee weken kun je op dit blog lezen over tuinieren in Egypte. Mocht je nog meer willen weten over mijn avonturen aldaar, klik dan
hier.

Maandag 15 januari

Gisteren was het dan zover, de eerste zaden van 2007 mochten de grond in. Dat lijkt te vroeg maar het zijn de zaden die een koudebehandeling nodig hebben (zie zaaitips). De expeditie begon met het verzamelen van de benodigdheden: een flinke stapel plastic koffiebekertjes, plastic trays om die bekertjes in te zetten, een watervaste stift om de namen van de planten erop schrijven, een zak cocopeat om ze te vullen en plastic zakjes en aluminiumfolie (voor de donkerkiemers) om ze mee af te dekken. Oh ja, en natuurlijk de doos met zaden met het opschrift "nu meteen zaaien". Dat had ik er met nieuwjaar opgezet......
Bijna was het project niet doorgegaan want tijdens het vullen van de bekertjes ontdekte ik bladluis in de kamperfoelie (het is verdorie januari, houdt het dan nooit op!). Die moest er natuurlijk eerst af. Al doende ontdekte ik dat de nieuw ontluikende bladjes van de Blauwe Onschuld door afgevallen bladeren verstikt dreigden te worden, dus dat moest opgeruimd. En toen zag ik nog; nou ja, je weet wel hoe het gaat. Gelukkig kwam ik nog net op tijd tot mijn positieven.
Al met al staan er nu op de zolder 45 bekertjes met zaaisel op de vensterbank. Omdat ze zijn afgedekt hoef ik tot het kiemen geen water meer te geven. Ze blijven nog een week of drie-vier binnen zodat ze denken dat het nog zomer is. Dan gaan ze naar buiten. Door deze overgang van warm naar koud zullen over een maandje of wat de zaden gaan kiemen (hoop ik). Nou ja, dat zien we dan wel weer. Tot die tijd heb ik er in ieder geval geen omkijken naar en kan ik mij weer bezighouden met het verfraaien van deze website.

Zaterdag 13 januari

Mijn verhouding met de Helleborus is er één van liefde en van haat. Liefde omdat ze zo prachtig zijn, en haat omdat ze altijd prachtig zijn bij een ander en niet bij mij. Die van mij maken al jaren veel glanzend, donkergroen blad maar bloeien, ho maar. En kiemen willen ze ook al niet. Tot vandaag. Want vandaag laat mijn allerliefste Helleborus zijn eerste knoppen zien en het lijkt erop dat het prachtige, smetteloos witte bloemen gaan worden. En of het nog niet genoeg was, bleken ook de zaadjes gekiemd. Ik had ze vorige zomer in een potje gestopt zonder al te veel hoop op een goede afloop. Het was in de voorgaande jaren tenslotte ook nooit gelukt. Maar zie, de aanhouder wint! Of de stiekem met mij de tuin in geglipte poes Janneke iets van mijn rondedansje heeft begrepen, valt te betwijfelen......

Dinsdag 10 januari

Vandaag heb ik vriendschap gesloten met een merel. Hij zit al een paar ochtenden als ik naar mijn werk ga op de dakrand te zingen dat het een lieve lust heeft en lijkt niet door te hebben dat het nog lang geen zomer is. We noemen hem Pavarotti..... en hij krijgt een appel voor de moeite!

Zaterdag 6 januari

Meestal kondigen mijn narcissen aan dat het Pasen is. Maar ze zijn van slag dit jaar: nu steken enkele dissidenten met Driekoningen al de loftrompet. Ik had niet eens gezien dat ze in de knop stonden. Bij nadere inspectie van de hof blijkt dat ze niet de enige zijn die zich abnormaal gedragen: de gazania's staan nog steeds in de knop, een enkele salvia bloeit hardnekkig door, de Viburnum tinus heeft er dit jaar geen zin in en een nieuw geplante roos weigert zijn blaadjes te laten vallen.
Omdat ik in deze tijd van het jaar met donker wegga én weer thuiskom, zie ik mijn tuin eigenlijk alleen maar in het weekend. Zo kom je nog eens voor verrassingen te staan......
Zijn deze dwarsliggers misschien aangestoken door de goudenregen, die altijd al gedragsgestoord was? Deze laat in de zomer al zijn blaadjes vallen (niet dat het er nu zoveel zijn), krijgt in de herfst weer nieuwe die er dan zowat de hele winter aanblijven. Bloeien doet'ie alleen als'ie er zin in heeft, en dan nog niet overvloedig. Wat doe ik fout? Zou ik er meer tegen moeten praten?

Maandag 1 januari

Vandaag is het Nieuwjaar. Een perfecte dag voor het uitzoeken van de zaden die ik later in het jaar wil gaan zaaien. Een deel hiervan heb ik verworven via mijn zaden-ruilhandel op de site van de Nationale Proeftuin. Een ander deel heb ik verzameld op vakanties en "en passant". Eigenlijk ga ik nooit zonder plastic zakjes van huis zodat ik altijd en overal kan oogsten. De rest heb ik twee dagen geleden gekocht in de zaadhandel van Vreeken in Dordrecht.

Omdat ik daar ditmaal kom om zaden te kopen voor de moestuin, ben ik wel een uurtje of wat zoet. Zo lang in feite dat het personeel het op zich neemt om mij met kopjes thee in leven te houden. Maar ja, hoe kies je als onervaren moestuinier tussen vijfenzestig soorten tomaten? Ik had thuis al wel een soort systeempje uitgedacht: van groenten als tomaat, komkommer, aubergine en courgette vooral planten met kleine vruchten, zodat ze ook in de vollegrond kunnen afrijpen. Maar ja, dan heb je nog 'tig soorten om uit te kiezen.......

Voor me op de tafel: zes diepvriesdozen en een enorme berg zakjes met zaad. Het sorteren gaat als volgt:

  • Siertuin binnen zaaien
  • Siertuin buiten ter plekke zaaien
  • Zaaien op kweekbed
  • Moestuin binnen zaaien
  • Moestuin buiten zaaien
  • Nu meteen zaaien (of in ieder geval zo snel mogelijk).

Na check, check en dubbel check ben ik ervan overtuigd dat alles in de goede doos is verdwenen. Al met al een bevredigend karweitje.

Alleen mijn betere helft betwijfelt of je honderd verschillende soorten zaad kwijtkunt op twee vierkante postzegels. Natuurlijk wel! Alleen moet ik nog even wachten. Pas in maart kan het feest beginnen......

Welcome

Newest Members