Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

15 januari, Den Haag

Op 12 januari besloten we dat we, gezien de situatie thuis, niet meer verder konden reizen. We waren thuis nodig.

De reis terug was hels en duurde drie dagen. We zijn moe, versuft, kwaad, maar vooral verdrietig.

Omdat ik het echt niet aan kan de wereld al onder ogen te komen, duik ik onder. Ik kan even niet anders.......

11 januari, Wellington

Ook Wellington heeft een botanische tuin, dus mag je raden wat we vandaag gaan doen!
PICT0236.jpg picture by AnkeFreese PICT0237.jpg picture by AnkeFreese
PICT0238.jpg picture by AnkeFreese PICT0239.jpg picture by AnkeFreese

10 januari, Blenheim

PICT0366.jpg picture by AnkeFreese

We sluiten de dag af in de wijngaarden rond Blenheim. Vanaf een toren die in Toscane niet zou misstaan, overzien we de druivenranken van Highfield Estate. Ze staan er goed bij. Helaas is het uitzicht erg beperkt door de regen. We zagen de bui in Kaikoua al hangen. De dorre heuvels van Marlborough kunnen wel wat vocht gebruiken, overal staan waarschuwingen voor brandgevaar.
Sauvignon Blanc, Pinot Noir, Cabernet, Chardonnay, de beste wijnen van Nieuw Zeeland komen uit deze streek. Natuurlijk wil ik wel eens proeven wat de Wairau Valley te bieden heeft, natuurlijk met een heerlijk hapje erbij!


PICT0362.jpg picture by AnkeFreese
 PICT0367.jpg picture by AnkeFreese

9 en 10 januari, Kaikoura

Zaterdag, 9 januari: “ We hebben wel vijf walvissen gespot. Geweldig! Vanuit de lucht zie je ze véél beter dan op een boot. Bedankt. Erg onder de indruk van de twee mooie potvissen, en zo dichtbij!”
Het gastenboek staat vandaag vol superlatieven. De helicopter staat al met de wieken te wentelen om ons mee te nemen naar de World of Whales. Piloot Ron navigeert meteen naar de coördinaten waar twee potvissen het laatst zijn gesignaleerd. Op zee en ook vanuit een ander vliegtuig wordt elke schuimkop – ze worden steeds groter en talrijker – gretig gemonsterd. Normaal blijven de potvissen rond Kaikoura zo’n veertig minuten ondergedoken om, op een diepte van één kilometer, te fourageren. Daarna kunnen ze ruim tien minuten aan de oppervlakte zwemmen om op adem te komen.
Ruim een half uur cirkelen we boven de oceaan, komen ooghoeken te kort en luisteren mee naar radioberichten die maar geen verlossend DAAR of HIER roepen. Ontgoocheld stappen we uit en leveren onze zwemvesten (droog) weer in. Ook hier heeft de natuur geen boodschap aan agenda’s of prognose.

PICT0315.jpg picture by AnkeFreeseZondag, 10 januari: We hebben maar liefst vier potvissen gezien, geweldig! Met een boot kom je veel dichterbij. Dit is geen citaat uit een vergeeld gastenboek maar een ooggetuigenverslag van mijzelf.
We stonden al om kwart voor zeven aan de balie van The Whaleway Station, een treinstation annex rondvaartonderneming. Na de mislukte expeditie van gisteren is dit de ultieme poging.
De zee is nog kalm als we aan boord van een snelle catamaran South Bay verlaten. De schepen van Whale Watch zijn speciaal ontworpen. Toch werden we op het verzamelpunt nog uitvoerig gewaarschuwd voor snel verslechterende weersomstandigheden. Na een kwartier op volle snelheid naar ”het diepe” te zijn gevaren, neemt de schipper gas terug en begint het speuren.
Wie ooit Melville’s bestseller Moby Dick heeft gelezen of de verfilming met Gregory Peck heeft gezien, weet wat voor zenuwslopende momenten de bemanning doormaakt. Het schip stampt hevig op de deining van de oceaan. Er wordt een onderwater-microfoon tewater gelaten om geluiden van de vermaarde zoogdieren op te vangen, de sonar op de brug staat ook op scherp. Iedereen speurt met ingehouden adem de horizon af. Op de boeg wordt de harpoen nog eens geslepen (grapje) maar de grote witte walvis speelt verstoppertje. De gezonde rode blos op mijn wangen is weggetrokken, de zeegang lijkt een afgang te worden. Gregory Pech. 

PICT0329.jpg picture by AnkeFreese

En dan worden we opeens naar onze stoelen teruggeroepen, we maken vaart, er zijn er twee gevonden!
Walvissen mogen alleen van opzij of van achteren benadert worden. Grote donkerblauwe golven bieden ons doelwit rugdekking, maar opeens is een fontijn zichtbaar en de lange romp van een potvis die erbij hoort. We sluipen dichterbij en iedereen neemt, gewapend met fotospullen of verrekijker, de stellingen in. Het dier beweegt langzaam, de huid glanst als een natte binnenband, en pffffft een mooie geyser voor ons. De bergen in de achtergrond,verwaaiende wolken erboven, het is een ontroerend mooi moment. Ik weet nog net op tijd de reling vast te grijpen als het schip een zwieper maakt. Anke’s wangen hebben inmiddels een grauwe teint aangenomen, de zeegang krijgt meer diepgang.
“Let op, hij haalt nog één keer diep adem en duikt dan met de staart in de lucht naar beneden”.
Inderdaad, de rug kromt zich langzaam en de staartvin wipt uit het water ophoog. Een salvo uit de camera’s begeleid het wegzinken van de sierlijke flipper.
PICT0323.jpg picture by AnkeFreese PICT0330.jpg picture by AnkeFreese
Bij de tweede potvis, die in de buurt is gebleven, krijgen we hetzelfde schouwspel nóg eens voorgeschoteld. Niet minder indrukwekkend. De kleur op Anke’s wangen is definitief op groen gesprongen als de kapitein nog even een sprintje trekt naar een derde walvis. Er is al een zusterschip van de Wheketere bij in de buurt en in een vliegtuigje heeft men het dier ook op de korrel.
Méér vlieg-, en vaartuigen mogen er ook niet tegelijk in de buurt komen van walvissen of andere zeedieren. Wederom sta ik met open mond naar de bewegingen van de staartvin te kijken en druk af.
Drie geweldige oceaanreuzen zijn gevolgd in hun kwetsbare rust. Nu zijn ze ongestoord en met volle longen op weg naar het swim-thru restaurant in de diepte beneden ons.
De klippen rond Kaikoura doemen op uit de nevel als waarempel nog een vierde potvis wordt gezien.
Even is er overleg met de schipper, onze tijd is eigenlijk om maar hij wendt toch de steven richting de spuitende walvis. Met een gemeenschappelijk “Ooooh!”, zien de opvarenden aan stuurboordszijde nog nét hoe de majesteitelijke T in de golven zakt. Net zoals we thuis op het strand altijd tot het laatste stukje naar de ondergaande zon blijven staren.

6 januari, Christchurch

Het voelt alsof ik weer thuis ben: eerst rennen om de bus te halen en dan wachten op de tram. Gelukkig rijdt die weer, blijkbaar is de bom niet afgegaan. In tien stops leidt hij ons langs alle hoogtepunten van het historisch stadshart. Daarna is het de beurt aan de botanische tuin. Daar is het aangenaam wandelen tussen lange borders, fraai geboomte, de verplichte rozentuin en een pauwenfontein.
PICT0072-2.jpg picture by AnkeFreese PICT0071-1.jpg picture by AnkeFreese
PICT0070-2.jpg picture by AnkeFreese PICT0068-2.jpg picture by AnkeFreese

4 januari, Timaru

Langs de oever van Waitaki River lukt het me voor het eerst een fatsoenlijke foto van een dolfijn te maken. Roerloos en met geopende bek. Dit weet het dier al 25 miljoen jaar vol te houden.
In het gesteente rond Duntroon, zo’n dertig kilometer van de kust, worden fossielen van reuze- pinguins, walvissen en haai-achtige dolfijnen. Die ”verdwenen wereld” kan nog van dichtbij bestudeerd worden. Daartoe moet een onverhard labyrinth worden doorkruist om vervolgens te voet de sporen in het gras omhoog te volgen. Het landschap is grillig en onheilspellend vanwege de dagelijkse aardverschuivingen. Een stuk gaas beschermd de half uitgehakte botten van een walvisachtige.
 
Als we, ontmoedigd door wind en regenbuien, Duntroon weer binnenrijden is het alsof een deelnemer aan de Paris-Dakar Rallye een navigatiefout gemaakt heeft. Het stof spoelen we uit de kelen op het terras van The Flying Pig.

3 januari, Oamaru

PICT0147.jpg picture by AnkeFreesePICT0149.jpg picture by AnkeFreese
We volgen de kustweg door de provincie Otago, noordwaarts en weg van de poolwinden. Werden we aan de westkust nog getrakteerd op pannekoek rotsen, in Moeraki ligt het strand bezaaid met stenen gehaktballen. Perfect rond en met een omtrek tot zo’n vier meter. Buitenaardse eieren? Nee, een harde kern werd langdurig door zandsteen gerold, over een zeebodem van 60 miljoen jaar geleden. Nu liggen ze hier als broze curiositeit. Het strand nodigt uit tot een verkwikkende wandeling. Even wat zorgen en twijfels in het zand achterlaten.

PICT0084-1.jpg picture by AnkeFreese

Dat we ons in pinguin-land bevinden, wordt ons al snel duidelijk!
PICT0168.jpg picture by AnkeFreese PICT0183.jpg picture by AnkeFreese 
We zijn gauw bovenin gaan zitten en zien hoe de tribune om ons heen volstroomt. De toeschouwers wachten op het moment dat de spelers het veld betreden. De stadionverlichting neemt voorzichtig de taak van de zon over. Een avondje rugby? Cricket dan?
De haven van Oamaru, Friendly Bay, vormt een natuurlijke steeple-chase baan voor de kleine blauwe pinguin. Wie als eerste van de kolonie uit het water, veilig langs de zeeleeuw, in het nestkastje aankomt heeft de dagprijs gewonnen. Het publiek mag de wedstrijd niet met flitslicht of geroep beïnvloeden. Of er gegokt kan worden is niet geheel duidelijk. Het is in ieder geval een geweldig gezicht om de tientallen ”snelwandelaars” op de rotsen te zien klauteren. Achter de finishlijn wachten hongerige keeltjes. Na het eten gaan de pinguins nog gezellig met elkaar kletsen. Maar dan is het echt donker en het publiek gaat op weg naar de kantine.

 Little Blue Penguins

2 januari, Dunedin

Ook de tweede dag van het nieuwe jaar begint zonnig, maar al snel draait de wind en brengt vanaf de zuidpool wolken en kou met zich mee. Onze gids voor vandaag wrijft zich in de handen, het is perfect weer om albatrossen te zien. Déja vu? We volgen bijna dezelfde weg als gisteren en kunnen nu wel genieten. Onderweg zien we van allerhande wilde vogels: witkopreigers, verschillende soorten scholeksters, zwarte zwanen en lepelaars.
PICT0085.jpg picture by AnkeFreese PICT0086.jpg picture by AnkeFreese
Vanuit de observatiehut van het albatros conservatiecentrum hebben we prachtig zicht op een drietal nesten. Af en toe komt er zo’n gigantische, majestueuze vogel aanzweven. Vanwege de wind is landen moeilijk, maar af en toe lukt het er één om op de heuvel te crashen, de poten als een soort landingsgestel vooruitgestrekt. Van alle paren wordt precies bijgehouden wie ze zijn en hoe het er met de eieren bijstaat. Een jong paar, dat dit jaar voor het eerst een ei kreeg, wist niet wat het ermee moest doen en liet het liggen. Meteen werd het geraapt en ondergebracht bij een naburig paar met wiens ei er iets fout ging. Die hebben niet in de gaten dat ze nu in feite een pleeg-ei hebben en broeden vrolijk door. Komt het toch nog goed. Door al dat albatros-geweld, zou je bijna vergeten dat tien meter verderop een kolonie gevlekte aalscholvers broedt. Het is er een drukke en vrolijke boel. Je kunt er uren naar kijken, maar na een half uur moeten we weer weg. Er staat weer een nieuwe groep natuurliefhebbers te trappelen…..

PICT0088-1.jpg picture by AnkeFreese

PICT0093-2.jpg picture by AnkeFreese PICT0099.jpg picture by AnkeFreese

PICT0104-1.jpg picture by AnkeFreese

Aan de andere kant van de heuvel ligt een schapenfarm op wiens land zich een kleine groep zeldzame geeloog-pinguins heeft gevestigd. Volgens zeggen de meest anti-sociale pinguinsoort die er is. Ze broeden zo ver mogelijk van elkaar af en zelfs koppels leven zo veel mogelijk langs elkaar heen. Tot ieders tevredenheid, behalve de onze want daardoor zijn ze moeilijk te vinden. Om de vogels niet te laten schrikken, heeft men een soort loopgraven gecreëerd, zodat de vogels alleen onze hoofden zien en denken dat we kleiner zijn dan zij, en dus ongevaarlijk. We ontdekken een jong exemplaar. Helaas ontdekt hij ons ook en er ontstaat een spelletje kiekeboe. Ofwel de gids kijkt om het hoekje of de pingu er nog is, of de pingu kijkt om het hoekje of wij er nog wel zijn. Uiteindelijk houdt hij het voor gezien en moeten we weer op zoek. We spotten er uiteindelijk nog wel een paar, sommige ver weg en andere dichtbij. Om het broeden te bevorderen heeft men een soort hokjes voor ze gebouwd. Ieder pingu-paar zijn eigen Sporthuis Centrum nest. De vogels zijn er blij mee maar het doet wat geënsceneerd aan. Hoewel de vogels vrij zijn om te gaan en staan waar ze willen, zijn we stiekempjes blij dat we er al eerder één echt in het wild hebben gezien.
PICT0118.jpg picture by AnkeFreese PICT0119-2.jpg picture by AnkeFreese
Tijdens een boottochtje zien we zeeleeuwen en –beren. Nog veel meer soorten vogels en ook een heleboel albatrossen. De dolfijnen laten het weer eens afweten.
PICT0127.jpg picture by AnkeFreese PICT0135.jpg picture by AnkeFreese

PICT0142.jpg picture by AnkeFreese

1 januari, Dunedin

PICT0029-8.jpg picture by AnkeFreese PICT0028-4.jpg picture by AnkeFreese
De eerste ochtend van het nieuwe jaar, en de zon schijnt. De situatie aan het thuisfront lijkt iets verbeterd. We krijgen weer een dag cadeau. Er staat een tuin op het programma, en een stadswandeling. De botanische tuin van Dunedin is een oase en erg interessant. En gratis. Hier bloeit van alles tegelijkertijd dat bij ons in heel verschillende seizoenen bloeit. Bijzonder! We brengen er met gemak de hele ochtend zoet. Voor het eerst in dagen (of was het weken?) hebben we het weer warm.
PICT0026-6.jpg picture by AnkeFreese PICT0025-4.jpg picture by AnkeFreese
PICT0015-7.jpg picture by AnkeFreese PICT0012-12.jpg picture by AnkeFreese
PICT0376.jpg picture by AnkeFreese PICT0374.jpg picture by AnkeFreese

Als even uitpuffen op een bankje, worden we toegezongen door een Tui. Deze vogel is een acrobaat met de stembanden. De geluiden die hij voortbrengt liggen ergens tussen een mobiele telefoon en een Mongoolse mondharp. En hoewel je hem overal hoort, zie je hem zelden.....
PICT0378.jpg picture by AnkeFreese PICT0385.jpg picture by AnkeFreese

Welcome

Newest Members