Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

25 februari

Na twee dagen van kafka-iaanse contacten met reisverzekering, reisorganisatie, plaatselijke agent en de vliegmaatschappij is het ons gelukt een plaatsje in een vliegtuig te bemachtigen en zijn we eindelijk weer thuis.

Helaas wat eerder dan de bedoeling was. u moeten we de schade opruimen en alles regelen met de politie en de verzekering. e hadden het ons allemaal toch wat anders voorgesteld......

Gelukkig zijn BettyLoes katten weer thuis, dat is voor ons toch het belangrijkste!

 photo Bettyloes2010-sep20004.jpg

23 februari
 photo P1110585_zpspzrvyhjf.jpg

Thuis hebben andere gelukzoekers, ik noem ze liever vuile ¥ãƁœDžɊʮërs, bij ons ingebroken en de inrichting veranderd.  Van zorgeloos naar machteloos na één e-mailtje.
Los van de rompslomp, gaan onze gedachten vooral uit naar Betty en Loes, onze poezen.
Het verhaal van een eiland, en er een punt achter willen zetten.
In Colombo is het weekend, de kantoren leeg. Kontaktpersonen kontaktgestoord. Tijdverschillen.
Zelfs nu op dit moment de situatie thuis onder controle lijkt te zijn gebracht voelt het hier als …
in de wachtkamer van de tandarts.

21 februari
Jagers-verzamelaars. De oceaan trekt zich terug en het kerkhof van koraal komt bloot te liggen.
Een iel mannetje plukt wat zeewier, visjes schieten weg. De branding overstemd het gekletter van kopjes en borden. Uitgeslapen gasten van het Citrus Hotel scharrelen hun kostje bij elkaar.

Zij hebben dan al hún bedje laten spreiden op hún favoriete plekje. De jongen van de matrasjes en handdoeken beheerst het spelletje van geven en nemen.

Zonder aankondiging betreedt een leguaanhagedisvaraan het groen. Hij/zij is op jacht naar…
eten of een warme steen misschien? Ik denk aandacht. Ludmilla en Dieter teletransporteren het prehistorische dier met hun smartphone naar haar vriendin in een buitenwijk van Moskou en zijn zus in Wiesbaden.
Zonaanbidders draaien met de ster mee. De oud-strijder die onze veiligheid moet waarborgen ziet toe hoe ze als toverballen van kleur wisselen. Dan zijn er nog de koopjesjagers. Langs het strand worden kokosnoten, van palmblad vervaardigde bootjes en grote lappen stof in de lucht gehouden.

 photo feb 21 - 4_zpsizf5qf3k.jpg

Als al die attracties ons teveel worden is het heerlijk doezelen onder de Mudilla of Kottomba.
Verstopt in het gebladerte zit een ondeugende eekhoorn te wachten tot je in slaap valt. Op dat moment laat hij/zij zo’n grote witte bloem op je kop vallen. En dan heb je nog geluk, hoger in de boom hangen de vruchten die veel harder aankomen.
Als straks de meeste gasten hun kamer opzoeken verzamelt Anke de gevallen hoekige voortplantingsmechanismen. Wie ook een Baritonia Racemosa of Terminalia Catapa in z’n tuin wil hebben weet dus wie de zaden heeft.

 photo feb 21 - 2_zpsjk2jaau3.jpg

Kinderen maken de grootste lol in het zwembad. Voor hen is de Indische Oceaan méér dan een sprong in het diepe. De ongeoefenden storten zich in de branding. Zij die het surfen beheersen zitten op een andere golflengte en jagen naar hoger, langer,verder.

 photo feb 21 - 1_zpsz8tw0pl7.jpg

Tot de zon ondergaat. En wat gaat ie hier mooi onder!

 photo feb 21 - 3_zpssi4zoxiw.jpg

Dik in de aftersun schuifelt men langs het buffet. Het zijn vooral de Sri Lankaanse spijzen die wij verzamelen. Met een flesje Lion bier, een kromme kaars op tafel en de lichtjes van de schepen aan de virtuele horizon.
De familie Wong strijdt met Ludmilla en Dieter om de titel ‘Voise of Hikkaduwa’.
Morgen wachten ze met jas en tas in de lobby en zien op straat twee autobussen voorbij scheuren.
De chauffeurs jagen elkaar op. De één werkt voor de overheid, de ander voor zichzelf, en zo proberen ze als eerste bij de volgende halte te zijn. Hun prooi is ten dode opgeschreven.

Vuurwerk op het strand, kortstondig knallen. De zwoelste nacht valt over het rif.
Met altijd het lied van de zee waarover de gelukzoekers kwamen en weer gingen, kwamen en bleven. Het verhaal van een eiland.
15 februari

 photo feb 15 - 1_zpsrde9czob.jpg

Vandaag zouden we de beroemde steltvissers van de zuidkust aan het werk kunnen zien.
Maar die gaan natuurlijk niet de hele dag in de brandende zon in de branding op jou zitten wachten. Met één druk op de claxon toverde Djaja twee mannetjes tevoorschijn die zo behendig als apen (excuus) op een staak in het water klommen. Het duet uit ‘de paalvissers’. Een beetje jojoën met een hengeltje en ze waren klaar voor de foto. En de fooi.

 photo feb 15 - 2_zpsmqpcssnv.jpg

We volgen de kust, bezoeken de voormalige Nederlandse nederzetting ........... en bereiken uiteindelijk de eindbestemming van onze reis: Hikkaduwa.

 photo feb 15 - 3_zpsggjqubuz.jpg

20 februari
Drie dagen na onze boottocht from hell voelen we kriebels om weer in beweging te komen. Dus huren we een auto met chauffeur, want hier klim je echt niet zelf achter het stuur. Zelfs als je wel een rijbewijs hebt. We hebben de stille hoop Yaya (Harry noemt hem Djaja hetgeen net zo klinkt) nog een keer te zien maar we krijgen Lal. Afkorting voor Laughing A Lot, denken we. Geen verkeerde kerel, geen verkeerde auto (geen stoelen van nepleer!). Maar het is toch even wennen.

Tussen Hikken en Duwen (refererend aan de overvloedige banketten waaraan we ons aan ieder begin en eind van de dag tegoed doen) en vijftig kilometer naar het noorden ligt een aantal attracties die we graag nog willen zien. Met iedere kilometer die we afleggen, lijkt de temperatuur een graad te stijgen. Het is verreweg onze heetste dag in Sri Lanka, zelfs in de schaduw veranderen we langzaam in gekookte kreeften. Factor 30 mag niet baten.

 photo feb 20 - 2_zpsvreupy29.jpg

Onze eerste twee bestemmingen zijn een perfecte mix van natuur en cultuur. Beide zijn onlosmakelijk verbonden met de gebroeders Bawa: (landschaps)architecten, kunstenaars en bon-vivants. Ze behoren tot de kleinste minderheid binnen Sri Lanka: de Burghers. Dit zijn afstammelingen van de vroegere Europese bezetters van het eiland, met name de Portugezen, Nederlanders en Engelsen. Zoals uit de naam al blijkt, voelen ze zich vooral Nederlander hoewel ze de taal en cultuur niet kennen en er veel vermenging met de inlandse bevolking heeft plaatsgevonden. Zo hebben de Bawa’s een Islamtische grootvader, een Engelse grootmoeder met Franse voorouders, een Nederlandse vader en een moeder van Nederlands-Schotse-Singalese afkomst. Tja, hoe voel je je dan?

De Bawa’s voelden zich vooral wereldburgher. Beiden schaften zich een oude rubberplantage aan, op nog geen tien kilometer van elkaar af, en sloegen aan het kappen, bouwen en opnieuw beplanten. Ze hadden beiden genoeg ruimte om hun eigen paradijsje te scheppen.

De Brief garden (bij het onopvallende maar wel levendige plaatsje Aluthgama) is het meest bekend, maar moeilijk te bereiken en dus heerlijk rustig. Dit is de schepping van Bevis Bawa: een welig begroeide en romantische tuin vol verborgen hoekjes en botanische schatten. De bijbehorende koloniale villa is prachtig en staat tot de nok toe vol met kunstwerken en foto’s. Vele beroemde kunstenaars kwamen hier op visite, om vervolgens maandenlang te blijven plakken. Wij begrijpen dat, en voelen ons inmiddels ook behoorlijk plakkerig.

 photo feb 20 - 1_zpsarxrhtbw.jpg

Bij het ingedutte baddorpje Bentota ligt het nog stillere landgoed Lununganga, het domein van jongere broer Geoffrey. In vijftig jaar tijd schiep hij hier een aantal fraaie bouwwerken, inclusief het enige designer-kippenhok op het eiland. Ik denk niet dat er nog een land is dat een kippenhok op de monumentenlijst heeft staan…….

 photo feb 20 - 3_zps2pgq9o5q.jpg

Omdat een aantal van Bawa’s scheppingen is omgebouwd tot gastenverblijf, mogen we hier niet vrij rondlopen. Het blijkt een zegen, onze gids bezit een schat aan kennis over de beplanting en helpt me zelfs met het oogsten van zaden. Zo blijft er voor Harry tijd over om de vele fraaie doorkijkjes te bewonderen, c.q. te vereeuwigen. Het levert vanzelfsprekend een fraaie fooi op, dus iedereen is gelukkig.

Omdat de schildpad maar niet naar Mohammed wil komen, gaan we ze zelf maar opzoeken in één van de vele hatcheries (uitbroedplaatsen) die we onderweg tegenkomen. Voor ik het weet sta ik met een baby-turtle in mijn gloeiendhete handen. Hij vindt het er wel prettig en valt pardoes in slaap. Of flauw, het verschil is moeilijk te zien. Ik zet hem maar weer terug in het koele water en houd hem vast tot hij weer bij zijn positieven is. Gelukkig, hij leeft nog!
We bewonderen de zusjes van de boreling, die hier zo’n vier jaar mogen blijven. Vrouwtjes-schildpadden zijn zo zeldzaam (slechts 2 op 100) dat ze mogen blijven tot ze zo groot zijn dat geen roofdier er zijn kaken nog omheen krijgt. De mannetjes, die herkenbaar zijn aan hun langere staart, worden al binnen een week nadat ze uit het ei gekropen zijn in zee gekieperd en gaan een uiterst onzeker leven tegemoet. Positieve discriminatie, het zit me niet helemaal lekker.

 photo feb 20 - 4_zpsfaftne4o.jpg

Na een “vrijwillige” donatie en een opbeurende “red de schildpad” aanmoediging in het gastenboek rijden we, inmiddels geheel doorweekt en enigszins licht in het hoofd, naar onze laatste bestemming: een edelstenenmijn. Middenin een kaneelplantage zien we het filmpje, dat we in een juwelenfabriek in Kandy over dit onderwerp zagen, letterlijk tot leven komen. Het is slavenarbeid en over onze fooi wordt gemopperd, maar we zijn inmiddels door ons kleingeld heen. Om het goed te maken schaf ik me een kleinood aan.

 photo feb 20 - 5_zpsiahpke0s.jpg

Na een lange dag bereiken we zieltogend ons hotel. We zien er blijkbaar enigszins uitgewrongen uit want het personeel komt aangesneld met koele drankjes. Nooit smaakte een ijsthee zo lekker, en ik lúst helemaal geen ijsthee!

Vanacht gaat het regenen. Iedereen zegt het. Ik kan niet wachten…….
16 februari

Om vier uur gaat de wekker af maar daar lig ik dan al een poosje op te wachten want het gaat een spannende dag worden. Even later stuurt Djaja de toyota de stille en donkere weg op richting Galle. Hij heeft een beetje last van het felle licht van tegenliggers. Waarom zo vroeg op pad?  Wij zijn vandaag op expeditie!
De contouren van de vuurtoren op het Hollands Fort worden zichtbaar al kun je het nog geen schemering noemen. Gisteren hebben we dit VOC bastion al verkend en we zullen als we de dagen aan het strand moe zijn Galle nog eens per trein bezoeken.
Hier en daar brandt een enkel peertje in een chauffeurscafé. Motorrijders met grote kratten achterop hebben haast. Tegen zessen zien we waarom. De vissersvloot van Mirissa is net binnengevaren en de vangst ligt op de kade uitgestald. De handel begint.
Aan het uiterste puntje van de haven ligt de Speed Liner 2 te wachten. Daar ontmoeten we de overige honderd expeditieleden en zoeken een goede plek aan het gangboord.
De koffie is goor maar daar is het natuurlijk niet om te doen. Balaenoptera musculus.
De Whale Watching Facilitators’ Association heeft ons allemaal ”uitgenodigd” om, op slechts enkele mijlen uit de kust, de blauwe vinvissen en bultruggen te observeren.

 photo feb 16_zpsnybyjcta.jpg

Ondertussen zet de zon Mirissa in een oranje gloed en gaan eindelijk de trossen los!
Djaja zwaait de expeditie uit. De motor maakt een klereherrie, dit hoort zeker bij zo’n Speedliner.
Twee king-size onderzoekers uit de USA hebben zich in de polyester kuipstoeltjes voor ons geperst en beginnen vast aan hun ontbijtpakketje.
De golven lijken allemaal op dolfijnen die net onderduiken. Delphinidae Stenella longirostris.
De schuimkoppen op het water beloven niet veel goeds.
De kustlijn vervaagd en na anderhalf uur varen kleurt de oceaan prachtig diep blauw. Tot Antartica aan toe, maar dit is geen poolexpeditie.
De spanning loopt op naarmate we dichter bij die majestueuze dieren komen. We komen ook steeds dichter bij majestueuze containerschepen en bulkcarriers die de drukke vaarroute om de zuidpunt van Sri Lanka volgen. Ik test de camera en ga er nog eens goed voor verzitten.
Zo’n 95 % van de observatoren slaapt. De rest verveeld zich rot na drie uur zeeschuimen en staart door het plastic dat de meeste spatten wegvangt. Anke leest onverzettelijk verder.
Blue waves waar je kijkt, maar geen blue whales te bekennen. Het speuren naar dolfijnen heb ik al lang opgegeven. Alles voor de wetenschap?

Van de overige walvisvaarders uit de vloot die in ons kielzog volgden zien we geen spoor meer. De voor ons ook onzichtbare kapitein heeft koers gezet naar een andere einder waardoor de expeditieleden op de boeg nu de volle laag krijgen en moeten vluchten.
Op het bovendek, waar je een beter uitzicht zou hebben en op matten ligt, zoeken zo’n vijftig mannen, vrouwen en kinderen naar houvast en plastic zakjes. Rond onze zitplaats, die steeds pijnlijker gaat aanvoelen, spoelt het water binnen en een walm van uitlaatgassen wordt door de wind terug de boot ingeblazen. Het stinkt naar … currie-diesel.
Al die tijd hebben we geen idee of de bemanning enig idee heeft hoe ze walvissen moet vinden.
De natuur laat zich niet dwingen. Dat hebben we in Yala National Park al geleerd. Maar toch blijven we hopen op een wonder.
Dat geldt niet voor een Britse collega die de situatie op het bovendek beschrijft als ‘horrible’.
Het merendeel van de Chinese walvisspotters vermaakt zich kotselijk. Nu weten we dat ze ook van binnen geel zijn. Een gang naar de enkele wc is door de ruwe stoelgang, of liever zeegang, een expeditie op zich.

Dan zien we opeens een andere walvisvaarder, recht vooruit. Hebben zij iets gezien?
Het lijkt wel of de eindspurt is ingezet en taferelen uit Moby Dick trekken in m’n gedachten voorbij.
Uren met een zwemvest aan in een stoeltje zitten lijden wordt dan toch nog beloond?
Vergeet het. Het scheepje voor ons komt niet dichterbij en muiterij is op handen.
Gelukkig kiest kapitein Ahab eieren voor ons geld en vaart eindelijk terug naar de kust.
Gek genoeg is er niet veel animo voor de ananas en vruchtensap die nog wordt uitgedeeld. We hebben nog een uur afzien voor de boeg tot de thuishaven is bereikt.
De natuur laat zich niet dwingen, zei ik al. Toch voel je je een beetje belazerd.

Met een doorweekte bepakking strompelen we ruim zes uur na afvaart over de valreep naar de vaste wal. Asgrauwe Chinesen gaan ook ieder hun eigen wankele weg weer. Djaja wacht ons op, benieuwd naar onze avonturen.
De behoefte om nog een keer met een boot mee te gaan snorkelen is verdampt.
En die schattige schildpadjes dan?
14 februari
 photo Vlinders_zpsgre3psll.jpgHet sneeuwt vandaag, ondanks (of misschien juist wel dankzij) de verzengende hitte. De ronddwarrelende sneeuwvlokjes zijn niet gemaakt van bevroren water, maar van helderwitte vlinders. Het zijn er vele duizenden en ze dwarrelen steeds op als we in de buurt komen.

Sowieso hangt er liefde in de lucht in het Yale National Park. De bijenetertjes dansen hun paringsdans en de herten-mannen besteden weer extra aandacht aan hun harem. De buffeldames hebben daar niet zo’n behoefte aan en gaan pontificaal op hun buik in het water liggen wanneer een stier toenadering zoekt: de kinderen, het huishouden, de boodschappen. Dus Karel, écht even niet vandaag.

 photo feb 14 - 8_zpsegx9d66j.jpg
 photo feb 14 - 7_zpsmcywnlnu.jpg

Dit nationale park staat bekend om zijn grote populaties wilde olifanten en luipaarden, maar na vier uur crossen met een luxe jeep (de enige luxe die ik kan ontdekken is een antieke eerstehulpdoos) hebben we er nog steeds geen gezien. De olifanten hebben het te druk met…. Ja waarmee eigenlijk? En de luipaarden zijn gewoon te lui. Het is om gek van te worden en daarom leidt ieder gerucht dat één van de twee sterren van de show is ontdekt tot een ware verkeersopstopping.
Gelukkig is er nog veel ander moois te ontdekken, voor wie het wil zien. Dus genieten we volop en Yaya straalt, hij is even met vakantie.

 photo feb 14 - 9_zpsnz0uusbt.jpg

Als ik een olifant wil zien, hoef ik alleen maar in de spiegel te kijken. En nee, we hebben het hier niet over zelfbeeld maar over het gouden bedeltje dat ik eergisteren van Harry kreeg. Een vervroegd valentijnscadeautje, in de vorm van een, jawel, een olifant! Een passend souvenir aan dit mooie eiland.

Met deze natuurexplosie sluiten we twee dagen af die, eerlijk gezegd, een beetje saai waren en vooral bestonden uit het bekijken van landschap vanuit een rijdende auto. Overigens is het berglandschap in het midden van het eiland zeer fraai om te zien met zijn vele theeplantages waardoor de hellingen lijken te zijn bekleed met kleine, groene wolkjes. Ook worden hier veel groenten en fruit geteeld, het is een vruchtbaar land dat door vele watervallen wordt doorsneden.

 photo feb 14 - 3_zpswzrmkkyl.jpg
 photo feb 14 - 2_zps13megwim.jpg

De bevolking zelf profiteert er nauwelijks van. Het verschil tussen arm en rijk is schrijnend. Af en toe lukt het om een blik in een lemen huisje te werpen: één kamertje voor de hele familie. Werken en koken doet men zo veel mogelijk buiten. De pottenbakker draait zijn kookpotten nog op precies dezelfde manier als de voorgaande twintig generaties. Hij staat voor kwaliteit, en gaat zo aan zijn eigen succes tenonder.

 photo feb 14 - 6_zpshysfxk06.jpg

Hoe bizar is het dan om te slapen in een oude plantersclub vol antiek meubilair? Gelukkig zijn de matrassen nog uit 1883 en is het behelpen met het spelen van spelletjes op de ieniemini salontafeltjes. Daardoor lijkt het net wat minder decadent.

 photo feb 14 - 4_zpshozc87je.jpg

En passant komen we ook nog langs het geboortehuis van onze Yaya. Hij gaat even kijken of alles nog in orde is. Hij kent zijn oude dorp haast niet meer terug. Waar vroeger maar een paar huizen en en hospitaal stonden, staat nu een lange rij met winkeltjes die allemaal hetzelfde lijken te verkopen. De nieuwe tijd, net wat je zegt, maar we worden er alledrie een beetje melancholiek van.

 photo feb 14 - 5_zps2aw9tu4h.jpg

Al snel laten we de bergen weer achter ons en settelen ons in dit dorp met onuitspreekbare (en niet te onthouden) naam. Hier type ik dit verhaaltje. In het gezelschap van enige duizenden mieren die in slagorde over het toetsenbord marcheren. Enige schrijffouten moeten daarbij voor lief worden genomen. Gelukkig weet Harry raad: hij gaat ze te lijf met een bus deodorant en in no time liggen ze zieltogend onder de kaptafel. En ik? Ik loop een beetje blauw aan. Past mooi bij die safier in dat gouden olifantje……
12 februari

De zon komt boven de boomtoppen tevoorschijn en eet de ochtendnevel op. Twee eekhoorns spelen tikkertje in de dakgoot. Het laat de ijsvogel op de schutting volkomen koud.

 photo feb 12 - 6_zpsl7ente8p.jpg

Er wordt nog wat sprokkelhout op het vuur gelegd om de roti’s te bakken voor het ontbijt. Het wordt vast een warme dag. Leguanen zwemmen de Mahaweli over …

… een donkerrode toyota volgt dezelfde rivier en komt al gauw vast te zitten in een brei blik.
Djaja is een gentlemen-driver, hij straalt iets uit. Als we binnen de poorten van de Tempel van de Tand zijn versnelt hij merkbaar zijn pas. Iets heiligers bestaat er niet voor buddhisten in Sri Lanka.
De Tand van Buddha is na veel omzwervingen in Kandy terechtgekomen en wordt goed bewaard.
Het reliek huist in een gouden kist waar dan nog eens zes gouden kisten omheen zitten.
Een paar keer per dag gaan de zilveren deuren van de schrijn open. En wij zijn er bij!
De stoet gelovigen trekt langs de prachtige ornamenten en schilderingen van het heiligdom en voert ons mee.
Niemand heeft oog voor ons, alle aandacht gaat uit naar hetgeen zich bovenaan de trap bevindt.

 photo feb 12 - 4_zpsjly5kmea.jpg

De buitenste kist van verguld zilver is iets meer dan een meter hoog en wordt bewaakt door priesters. De Tand zelf zou zo’n vijf centimeter lang zijn! Ik moet thuis ergens een dia hebben van een paar slippers van Buddha, ze hingen naast een voetafdruk van ten minste één meter.
De Tand wordt natuurlijk alleen voor de ”happy few” uit z’n luxe cadeauverpakking gehaald.
Maar de sfeer is magisch, we vergapen ons aan elke schat die rond de tempel ligt.
Anke wijst me op een spelregel van de hogepriester: ‘Toegewijden worden vriendelijk verzocht niet te ruiken aan de bloemen die Lord Buddha worden aangeboden’.
Djaja straalt en bid. En dit alles onder een gouden dak.

 photo feb 12 - 3_zpsaifk9qyr.jpg

Dan is het tijd voor thee in het koloniale Queens Hotel. Er is een cricketwedstrijd op tv en onze gids houdt de spelregels geheim, gelukkig. Met een bezoek aan de centrale markt ronden we de dag af.

 photo feb 12 - 5_zpsprjeihzr.jpg

We doen een ”grande finale” langs het meer van Kandy en het paleiscomplex. Nog eens de rivier oversteken, voorbij de Royal Botanic Gardens waar we gisteren een groot deel van de dag hebben doorgebracht en genoten. En net als gisteren regent het als we het theater passeren waar we die dansvoorstelling hebben doorstaan. De verkeersagent herken ik ook weer. Er zijn maar twee verkeerslichten in deze mega-stad, de tweede van het land. Bij het edelstenenmuseum rechtsaf en dan via de buitenwijken terug naar ons knusse Thotupola Residence.

 photo feb 12 - 2_zps7dyuiulz.jpg

Een stelletje apen is aan het ravotten op het dak. De zoon des huizes verwerkt de verloren cricketmatch door met zijn drumstel de beesten te verjagen. En de buren.
De schemering kleurt de Mahaweli donkerbruin, de krekels gaan aan. En de muggen.
Rijst met curry op een bananenblad en dan langzaam afscheid nemen van Kandy.
11 februari

Ik moet het eerlijk toegeven: de botanische tuin in Kandy was mijn voornaamste reden om voor Sri Lanka als vakantiebestemming te kiezen........

 photo feb 11 - 1_zpsg9va5c3a.jpg

 photo feb 11 - 2_zpsepfxpd2e.jpg

 photo feb 11 - 3_zpsgk3v58da.jpg

 photo feb 11 - 4_zpshkbdn1aj.jpg

 photo feb 11 - 5_zpslvrv6cqp.jpg

 

10 februari
 photo Feb 10 -1_zps9xvrjabz.jpg

PAS OP VOOR OVERSTEKENDE KROKODILLEN, het bord hangt er mogelijk nog niet zo lang.

Maar net als de olifanten laten ze zich niet zien. Pas als iemand een soort hengel met aas boven het riviertje beweegt komen twee uit de kluiten gewassen varanen de kant op kruipen.

 photo Feb 10 -2_zpsms32tbue.jpg

We passeren teak-plantages en rijstvelden, het landschap glooit. Er staat ons een andere kuitenbijter te wachten. Halverwege de trappen naar de beroemde grottempels van Dambulla kopen we een mooie bos lotusbloemen om te offeren. ‘Neem vaker een bloemetje mee’, roepen de apen en het boeket wordt gedeeltelijk geconsumeerd.
Wat overblijft legt Anke neer voor het kussen van de liggende Buddha in de eerste grot.

 photo Feb 10 -4_zpswnjlzyl0.jpg

Wat ooit een schuilplek was voor koning Valagambahu, wiens rijk door Tamils werd veroverd, is na herovering uit dankbaarheid omgebouwd tot heiligdom. Eeuwen later hebben koningen van Kandy de grotten verder opgeleukt met schilderingen. Een grote beeldenshowroom met Buddha-behang.  
Ondanks de hoge luchtvochtigheid is alles ruim vierhonderd jaar goed bewaard gebleven.
Een witgepleisterde galerij verbindt de tempels. Daar verdrijft een verkoelende bries de lucht van wat apen zoal achterlaten.
Voor ons is het een plek met WOW-factor, wij zijn gezegend, ook door een monnik die ons een traditioneel draadje om de pols knoopt. Achter z’n rug wordt een halve ananas van de offertafel gejat. Nee, geen aap. Gek genoeg durven die de grot niet binnen.

 photo Feb 10 -5_zpsyfbkko74.jpg

In de verte komen donkere wolken aanrollen dus gaan we onderweg naar Kandy, de derde oude hoofdstad van wat men de Culturele Driehoek noemt.

 photo Feb 10 -3_zps36qzsrou.jpg

De nieuwste trends op het gebied van geneeskrachtige kruiden en specerijen worden gedemonstreerd in een tuin die door de Wereld Gezondheids Organisatie is erkend. En door de raad van toerisme natuurlijk. Anke ondergaat een weldadige schoudermassage en de helft van m’n rechter hand is onthaard. Met een flacon kaneelolie rijker karren we de regen en de bergen in.

 photo Feb 10 -6_zpstlwqcgt3.jpg

De plaatsen die op ons pad liggen zijn mooi van lelijkheid, de straten vol tuk-tuk’s. Er moeten er wel miljoenen van rondrijden. Het ene dorp is bewoond door hindoes en het volgende herbergt een grote moslimgemeenschap. Autosloperijen en handel in onderdelen is hier de business.
Geen idee in wat voor hotel we terecht komen als we Kandy binnenrijden. Ook Djaja is er nooit geweest en moet aan Jan en alleman de weg vragen. Veel schouderophalen en hoofdwiebelen is het antwoord. Hij voelt zich niet op z’n gemak, en wij zo langzamerhand ook niet meer.
Een zijstraat gaat over in een smalle steeg, dan een karrepad en scherp linksaf een oprit insturend beseft Djaja dat even omkeren is uitgesloten.
Gelukkig wacht ons een warm onthaal bij wat een guesthouse aan de rivier blijkt te zijn.
Een klein gezin runt dit onderkomen sinds augustus en het is helemaal ons ding!
Geen marmer, lauwe bufetten of verveelde obers, maar oprechte gastvrijheid in een knus verblijf bij de mensen thuis. Met eten wat de Sri Lankaanse pot schaft, van serviesgoed dat de pottenbakker om de hoek heeft gebakken, olielampen op de veranda.
En straks samen slapen onder een klamboe. JOEHOE!
9 februari

 photo Feb 09 - 1_zpsffjlz98h.jpg

Vijftig tinten grijs, zo ziet de hemel er vandaag uit tot hij zich binnenstebuiten keert. Schuilend onder een gigantische ficus en twee veel te kleine parapluus ondergaan we vijftig tinten nat: van licht vochtig tot op de draad doorweekt, terwijl we verwoede pogingen doen om de mini-aardverschuiving te ontwijken die van de stupa  achter ons naar beneden komt gesneld. Een ooit witte stupa, die weer een tintje grijzer is geworden.

 photo Feb 09 - 2_zpspqn0t1z1.jpg

Polonnaruwa, ooit de hoofdstad van het schone Lanka, nadat Anuradhapura uit de mode raakte. Helaas waren ook vele buitenlandse machten ervan gecharmeerd. Na de zoveelste inval vanuit India werd het niet meer de moeite waard gevonden om te herbouwen. Net als haar voorgangster verdween de stad onder de jungle.

Tot er een nieuwe speler op het toneel verscheen: de witte olifant, ook wel Engelsman genoemd. Het toeval wil dat dit een volk is dat gék is op mysteries, zoals verloren steden. Ze konden meteen aan de slag. Stiekem verdenk ik ze ervan dat ze dit eiland helemaal niet begeerden vanwege de specerijen of edelstenen maar omdat ze hier fijn Indiana Jones avant la lettre konden spelen…..

 photo Feb 09 - 6_zpsbchuxzay.jpg

Wij zijn er wat minder van gecharmeerd. Niet omdat het niet mooi of interessant is, en ook niet omdat het maar niet op wil houden met (heel hard) regenen. Maar wel omdat het allemaal zo dóód is, zo’n tegenstelling met het levendige gedoetje rond de Bo-boom in Anuradhapura. Is het echt pas twee dagen geleden?

 photo Feb 09 - 4_zpsupc4mhxt.jpg
 photo Feb 09 - 5_zpszsgmcs5t.jpg

Na een bezoek aan het museum, waar we aan de hand van maquettes kunnen zien hoe de belangrijkste ruïnes er in hun glorietijd moeten hebben uitgezien, schuifelen we enigszins weemoedig, met de schoenen in de ene hand en een paraplu in de andere, door het scherpe zand langs de donkergrijze restanten van  audiëntiezalen, kloosters, bibliotheken, paleizen en lege zwembaden. De laatste beginnen zich alweer aardig te vullen.

 photo Feb 09 - 3_zpsgq6tphya.jpg
8 februari

 photo Feb 08 - 1_zpsdhgw1xsx.jpg

Dáár, daar in de verte, daar ligt hij: de berg waar ik al dagen tegen opkijk. Eerst figuurlijk, nu ook letterlijk. Het is de leeuwenrots in Sigiriya, al vijftien eeuwen lang een toeristische trekpleister en gedurende 20 jaar de hoofdstad van dit eiland.

Hier bouwde koning Kassapa een onoverwinnelijke vesting, onneembaar door de loodrechte rotswanden en, voor alle zekerheid, de slotgracht vol krokodillen. Heilige dieren, maar daarom niet minder hongerig.

Genoemde Kassapa lag niet zo goed bij zijn familie. Dat krijg je ervan als je je vader inmetselt en daarna aan zijn lot overlaat. Dat druist in tegen de boedhistische leer, vandaar. Punt van strijd was, zoals zo vaak, de kwestie van erfopvolging. Kassapa was dan wel de oudste zoon, maar niet van puur koninklijk bloed. Zijn jongere broer was dat wel en had dus meer rechten. Vandaar dat de eerstgeborene besloot niet langer te wachten en de voorzienigheid een handje te helpen. Daarna was hij een koning die zijn leven nooit meer zeker was.

Daarom werd deze rots, die met een beetje fantasie de vorm van het lijf een leeuw heeft, grondig verbouwd. Met baksteen werden er twee poten en een reusachtige leeuwenkop aangemetseld, er werden lusthoven en zwembaden uitgehouwen en een audiëntiezaal gebouwd. De van nature reeds aanwezige grotten werden verluchtigd met de afbeeldingen van zeer schaars geklede maar rijkbedeelde jonge dames, zwevend op wolkjes. Vanuit zijn zwembad kon de koning ze precies goed bekijken. Alsof dat nodig was, hij had er in levende lijve enkele tientallen van rondlopen. Vers geïmporteerd uit India.

 photo Feb 08 - 2_zpsgy2qrbf1.jpg

Ja, het was goed leven in de nieuwe hoofdstad van Lanka. Totdat de koning sneuvelde in een veldslag tegen zijn jongere broer en Sigiriya aan de jungle werd overgelaten. Nu resten er alleen nog de twee leeuwenpoten en een handjevol geschilderde jongedames.

Tweehonderd meter loodrecht klimmen moet je om de top van dit wonder te bereiken en te genieten van het fenomenale uitzicht. Helaas ben ik altijd erg snel uitgekeken op uitzicht, dus om er nu ruim twee uur voor te moeten klimmen…..
Maar de wolkendames wil ik in ieder geval zien. Ze liggen halverwege de berg, dat moet mogelijk zijn. Of we daarna verder gaan zullen we ter plekke bepalen. Gewapend met gids (Yaya blijft wegens zijn gevorderde leeftijd beneden) en een speciale “dikke dames trapopduwer” lukt het inderdaad om de beschilderde grotten te bereiken en ze zijn alle zweet, tranen en ademnood meer dan waard.

De weg verder naar boven blijkt afgesloten, we mogen niet verder. De oorzaak is een serieuze aanval door zwermen wespen/bijen/horzels. Het is niet helemaal duidelijk welke van de drie de boosdoener is, maar er is zelfs een aantal dames naar het ziekenhuis afgevoerd. We glibberen dan maar weer over de bemoste treden naar beneden. Ik ben nog nooit zo dol op wespen/bijen/horzels geweest!

Om bij te komen van deze inspanning ondergaan we een Ayurvedische behandeling. Full treatment, graag! We worden gekneed, geknepen, in een stoomdoos met geneeskrachtige bladeren gelegd. Daarna worden we als hulpeloze babies weer op de massagetafel geholpen, waarna er warme olie in een niet aflatend stroompje over onze voorhoofden wordt gegoten. Ultieme ontstpanning.
Daarna glibberen we over de marmeren vloer richting douche en mogen we bijkomen met een kopje heilzame kruidenthee, die een gat in onze maag brandt maar vast uiterst gezond is.

Deze nacht slaap ik, alweer, als een roosje.
7 februari

 photo Feb 07 - 4_zps7sbx6hmc.jpg

Er is iets gaande.
Een jongen drukt ons elk een prachtige lotusbloem in de hand. Hij is helemaal in het wit gekleed en verdwijnt in de stroom mensen met een missie.
Aan de muren van een open binnenplaats hangen vlaggen in de kleuren van Buddha: blauw, geel, rood, wit en oranje. Daartussen knoopt men een soort spandoekjes met gebeden.
Een non heeft zich uitgestrekt in het zand. Alle ogen zijn gericht naar boven en niemand betreed de trappen met lege handen. Op dit hoger gelegen terras horen we hoe, jong en oud, heilige teksten zingt. Zachtjes en in cadans.
De witte stroom schuifelt door de vier poorten die het heiligdom beschermen. Offers worden zorgvuldig voor een gouden hek neergelegd, bloemen, rijst, bakjes yoghurt. En telkens even die blik naar boven.

 photo Feb 07 - 1_zpssbbsfqkg.jpg

Dan is er getrommel te horen, beneden begint een processie. Achter de trommelaars sluiten mensen aan met in de ene hand een verdacht pakketje en met de andere hand houden ze een lang oranje doek omhoog. Enkele monniken raken de pakketjes even aan en danken. Verderop worden de geschenken door een priester in ontvangst genomen. Het zijn nieuwe habijten.
Ondertussen is aan de voet van het heiligdom de hal volgestroomd waar een zittende Buddha glimlachend nog meer offers ontvangt. Maar dit blijkt niet de grote ”attractie”.

 photo Feb 07 - 2_zps31v9kphn.jpg

Al die tijd keken de gelovigen omhoog naar de Sri Maha Bodhi.
Hij is al heel oud en moet met krukken worden ondersteund. De heilige bo-boom.
Dit was ooit een loot van de boom waaronder Buddha verlichting vond.
De loot is vanuit India overgevaren, hier geplant, en vervolgens drieëntwintig eeuwen lang vertroeteld. Wij koesteren deze plek en dit moment ook zo lang mogelijk, tot de toer langs andere tempels en paleizen verdergaat.
Als we ons schoeisel weer aantrekken is daar die jongen weer, nog steeds smetteloos.
We konden het ons al niet voorstellen een lotus te mogen offeren op andermans kosten.
Ik druk hem heilige roepies in de hand en hij is gaande …

 photo Feb 07 - 3_zps5cdknimq.jpg
6 februari

 photo Feb 06 - 1_zpskaongcps.jpg

Djaja, onze chauffeur en gids, weet de weg van het midden te vinden en blijft keurig links houden. Dat hoort zo in Sri Lanka. We volgen de kustroute richting het noorden. Pas als we bij de vissersplaats Puttalam landinwaarts draaien wordt het rustig langs de berm. De kleine winkels en werkplaatsen gaan gebukt onder metershoge reclameborden of verliezen van de jungle.

Of is het andersom? Sinds het probleem met de Tamils is ”opgelost” keert de bevolking stilaan terug naar de dorpen die ze ontvluchtten.
PAS OP VOOR OVERSTEKENDE OLIFANTEN, een verschoten waarschuwing roest langzaam weg.
Behalve de mensen zijn ook de beesten verjaagd of erger. Wilpattu National Park zoekt wilde dieren.

 photo Feb 06 - 2_zpsgwiepail.jpg

Djaja wordt op de proef gesteld. Het is zijn eerste ervaring met een tuinkabouter als passagier.
Geduldig wacht hij tot ik weer uit het struikgewas opduikt, met een glimlach.
De scholen gaan uit als we Anuradhapura binnenrijden. Tientallen jongens en meisjes staan keurig in hun schooluniform op de bus naar huis te wachten, allemaal broers en zusters lijkt het.
We zijn in de oudste hoofdstad van oud Sri Lanka, maar om bij de bezienswaardigheden te komen worstelen we (lees Djaja) met tuk-tuk’s, motorfietsers en nonchalant overstekende honden.
Het is een gezellige drukte op straat, net als we in Zuid India beleeft hebben. Maar hier heeft men de boel wat beter opgeruimd of anders ingericht, er is geen schrijnende armoede zichtbaar, geen bergen afval in de goot.

 photo Feb 06 - 5_zpsnesipxwh.jpg

Hoog boven het gewoel staan we uit te hijgen, bovenaan de trap van Mihintale.
Djaja is wijselijk bij de auto gebleven, z’n oudste zoon is al in de vijftig dus ga maar na.
‘Mahinda’s Heuvel’ zou de bakermat zijn van het Buddhisme in Sri Lanka. Mahinda was de zoon van een Indiaase keizer en naar Sri Lanka gestuurd om het geloof te verbreiden.
Er vond een ontmoeting plaats tussen Mahinda en koning Devanampiya Tissa en op die bewuste plaats aanschouwen we hoe nu twee mannetjes feestverlichting draperen over een kleine stoepa.

 photo Feb 06 - 4_zps8feg0riw.jpg

En waar Mahinda zijn eerste preek hield kun je alleen met ”opduwers” naartoe klauteren.
De apen gieren van het lachen. Ik klamp mij vast aan de reling en kijk tegen de zon in naar een veel grotere stoepa waarin een haar van Buddha wordt bewaard. OBER! Er zit een haar in m’n stoepa.

Op menig omslag van Sri Lanka reisgidsen prijkt een foto van een hagelwitte, zittende Buddha.
Het is mij gelukt eraan te denken het betreffende beeld vast te leggen.

 photo Feb 06 - 3_zpsm2xxerj4.jpg

Evengoed is het een mooie dag geweest en blootvoets dalen we af naar het basiskamp.
Er zijn legertenten neergezet of opgezet, in ieder geval bieden ze onderdak aan de honderden pelgrims die hier morgen bij Mihintale een offer komen brengen en mediteren.
Ons onderkomen is stukken comfortabeler en ligt aan een groot meer. Dat mediteerd wat lekkerder.

5 februari

 photo feb 05 - 1_zpsofyhhisa.jpg

Het leven is van begin tot eind vol lijden. Het bestaan in deze wereld is ronduit onbevredigend.

Het is de waarheid. Het is de eerste van de Vier Edele Waarheden die Buddha predikte.
Ik geloof hem meteen.

Ook aan boord van het grootste passagiersvliegtuig ter wereld gaat het lijden verder.
Maak maar eens een keuze uit vierhonderd films als je niet kunt slapen.
Zelfzuchtig verlangen is één van de oorzaken van het lijden. Edele Waarheid nummer twee.

In de volgepakte cabine kan de purser het gemoed van de luchtreizigers beïnvloeden middels sfeerverlichting. De bagagebakken zweven in een gouden gloed, die dan weer hemelsblauw tot paars wordt. Boven het gangpad is een sterrenhemel geprojecteerd. Lijden en verlichting.
Door uitdoving van verlangen en gebondenheid aan het aardse leven kan het lijden worden opgeheven. De Derde Edele Waarheid. Ik geloof het écht.

De Indische Oceaan streelt het strand van Negombo, een visser zeilt naar huis.
Zonsondergang. Wat rest is mijn verlangen naar slaap, hardnekkig maar onschuldig.
Er is een weg die naar opheffing van het lijden voert, aldus Buddha’s Vierde Edele Waarheid.
Volg het pad van het midden dat leidt naar het geluk.
Voorlopig ben ik al gelukkig met dit hotelbed, en m’n liefste aan mijn zijde, natuurlijk.
4 februari

 photo P1110068_zps6qbriek5.jpg
Did en co. hebben een bloedhekel aan de winter. Zie ze toch eens bibberen op de schutting!

Mijn liefst en ik hoeven in de komende drie weken niet te kleumen, want er begint een nieuwe reis. Naar Sri Lanka ditmaal: een waar paradijs voor de liefhebben van tropische planten.

Slechts 12 uur vliegen (en 3 uur overstappen), en dan zijn we er!

De zaden-oogstkit gaat natuurlijk ook mee. We hebben er een auto met chauffeur, dus ik kan altijd de berm induiken als ik er een interessant plantje spot. Ik heb extra weinig in mijn reistas gestopt, dus er is ruimte genoeg voor een goede oogst.

En het weerbericht? Ik hoef er niet op te letten, iedere dag 30 graden!

 photo emirates-airline-plane_www.zuidafrikaspecialist.nl__zpshnuxnavq.jpg
1 februari

  photo P1110072_zpshkjsvs6s.jpg

 Hagel, sneeuw, regen, onweer.......
Alle ellende die de weergoden kunnen verzinnen krijgen we vandaag over ons heen!

Welcome

Newest Members