Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

Dinsdag, 28 december

 

 

 

De Kerst is voorbij en van de uitverkoop is grondig gebruik gemaakt. Nu is het weer business as usual......

Zondag, 26 december

Op tweede kerstdag is er volop gelegenheid tot het vertellen van verhalen. Mijn liefste is er een meester in. Speciaal voor mij (maar ook een beetje voor jullie) verzon hij het volgende verhaal over het ontstaan van het verschijnselTuinkabouter. Wie weet, het zou zomaar waar kunnen zijn......

---------------------------------

Een eerste nieuwsgierige zonnestraal strijkt langs de hoger gelegen villa's van Carenado.
Gebouwen op de linker oever, wat de mensen het Oosten noemen, vormen nog een vaag silhouet.  Achter Zeni klinkt geronk, de groep is nog in diepe slaap, maar zelf is ze te onrustig gebleven. Eerder ongerust, als gevolg van hun nachtelijk avontuur. Waarom heeft het zover moeten komen ? 

 De inwoners van Carenado hadden haar volk nooit slecht behandeld. Toen een herder bij toeval die kleine rode puntmuts aan het prikkeldraad zag bungelen, was het een kwestie van geduldig wachten tot de eigenaar van het hoofddekseltje zou opduiken.  Sinds die dag, heeft de ontdekking van hun bestaan de stad geen kwaad gedaan. Ook aan de rechter oever, wat de mensen het Westen noemen, zag iedereen wel in dat de hele regio kon profiteren van die grappige kleintjes.
In ruil voor wat publiciteit heeft de burgemeester zelfs enkele vruchtbare stukken grond ter beschikking gesteld en mochten Zeni en haar familie zelf bepalen waar ze woonden.

Natuurlijk was de stad niet geschikt, maar de bossen langs de rivier boden alle comfort.
Met zijn minihengel vormde Frums geen bedreiging voor de vissers van Carenado en de toeristen waren dol op hem. Zijn charmes lieten ook háár niet onberoerd.

Zeni merkt dat hij zijn dekentje heeft weggeduwd en legt het zachtjes over zijn stoere schouders terug. “Liever dood dan slaaf !”, had hij de hele nacht geroepen.

In de dorre rotsachtige heuvels, waarnaar ze nu verdreven zijn, is nog weinig te merken van de ontwakende stad. Alleen de vliegmachines hoor je onophoudelijk. Vogels zijn er al lang niet meer. Zeni voelt de spanning stijgen, ondraaglijk bijna. Hoe lang zou het duren tot Vrekeric erachter komt dat zijn topattractie uit de etalage is ontsnapt...
De mensen van Carenado schonken steeds minder aandacht aan hun omgeving. De rijke akkers en geurende bloemen brachten lang niet zoveel geld in het laatje dan de bussen vol dagjesmensen die zich kwamen vergapen aan "hun" sprookjesfiguren.
De laatste keer dat Zeni de zaadhandel van Vrekeric binnenwandelde was de sfeer anders, grote zakken vol zaaigoed stonden klaar om in een container naar het buitenland verscheept te worden en de winkel was vrijwel leeg. “Rot op met dat stomme kruiwagentje, ik ben voor een belangrijke klant uit Arabië bezig”, beet hij haar toe.
De lieflijke vallei raakte stilaan kaalgeplukt,  hotels verrezen op de plek waar Zeni en Frums ooit hun voorouders vereerden. De burgemeester bezat al gauw de meeste aandelen in een stinkende fabriek die duizenden plastic evenbeelden van haar vriend op de markt bracht. Steeds vaker voelde haar volk zich gediscrimineerd, vernederd, uitgebuit.
Als er ergens in de stad een strafbaar feit was gepleegd riep de bevolking al gauw: “Dat zullen de kaboutertjes zeker gedaan hebben”.

Om zijn bezorgdheid te uiten was Frums dagen geleden naar het stadhuis afgedaald maar niet meer teruggekeerd. Ludo, een vriendelijke jongen uit het mensenrijk die op z'n driewieler de kranten bezorgd, had de advertentie gisteren pas aan Zeni laten zien. Naast de aanbieding van de week had Vrekeric een foto laten plaatsen. Het duurde even eer ze door had dat de uitgestalde aanbieding Frums betrof  !!
De oprichting van het Tuinkabouter Bevrijding Front was daarmee een feit.

Zodra de mensen van Carenado zich, zoals gebruikelijk, achter hun vierkante groene lichten zouden nestelen en de straten stil werden, trok Zeni met haar troepen naar het dal. Tony de pony is een trouwe vriend en in ruil voor een frisse wasbeurt droeg hij zijn weldoeners in grote leren zadeltassen tot voorbij het politiebureau. Daarna renden ze met hun korte beentjes snel over de Brug der Tranen en langs de plaats waar de mensen hun doden achterlaten.
Zo opgewonden en dapper was Zeni nog nooit geweest, haar vlechtjes zwiepten langs haar gloeiende wangen. Ze schrok even van de klokken die het begin van de nacht verkondigden. “Rare gewoontes hebben die mensen toch”, dacht ze hardop.  Nog twee straten en het plein moesten worden overgestoken en dan zou het pas écht spannend worden. Haar hart bonsde in haar keel, als het maar geen valstrik is!

Frums kon zijn oogjes niet geloven toen hij zijn geliefde op de rand van de etalageruit zag klauteren. Niet veel later had Remah met zijn gereedschap de boel opengebroken. Menige paddenstoel was door hem tot luxe appartement verbouwd, dus zijn vakmanschap kwam vannacht goed van pas. Buiten adem, maar hand in hand bereikten ze uren later de veilige rotsen. Daar heeft Frums haar gekust. En al die tijd dat ze naar de dageraad heeft zitten staren voelde ze nog zijn lippen op de hare.

Vrekeric kan nu elk moment zijn winkel gaan openen. De paniek slaat haar om het hart.
Ver beneden klinkt een akelig gejank. “Lieve help, ze hebben de honden op ons af gestuurd!”, schreeuwt ze naar Frums,  “Toe, wordt alsjeblieft wakker”…

---------------------------------

Wordt - hopelijk - vervolgd...... 

Zaterdag, 25 december

 

 

 

 

Kerst vieren we voor het eerst in drie jaar weer eens thuis. Vorig jaar rond deze tijd waren we op weg naar Queenstown in Nieuw Zeeland. Behalve onze herinneringen konden we niet veel tastbaars mee naar huis nemen bij ons overhaaste vertrek. Daarom krijgt onze kerst-kiwi een ereplaatsje in de tempel uit Vietnam bij de kerststal uit Peru, het Engeltje uit Duitsland en de spiegel uit Marokko......

 

 

 
Vrijdag, 24 december

Achter in de hof is het guur en koud. Sneeuwballen gooien hoeft niet meer, de snijdende wind blaast deze kant en klaar vanaf het dak in onze nek. Gelukkig is het binnen knus en warm!

 

 

Donderdag, 23 december

 

 

 

Als ze handjes hadden, zouden deze buitenplanten die nu even binnen staan een lange neus trekken tegen de zielepoten die buiten staan te bibberen!

Woensdag, 22 december

Hoewel de winter mooie plaatjes oplevert, is het voor de vogels een witte hel. Kun je je voorstellen dat je met je blote voeten en achterste in de sneeuw moet zitten? Brrr, liever niet! We helpen in ieder geval waar we kunnen, maar de voederhuisjes sneeuwen steeds vol. Hopelijk is het toch voldoende.....

 

 

Maandag, 20 december

Dit is momenteel ons (soms ietwat ongebruikelijk) uitzicht, vanuit de logeer- en huiskamer!


Zondag, 19 december

Tijdens een wandelingetje in de buurt komen we mooiste taferelen tegen:





Zaterdag, 18 december

Lieve help, ik heb nog nooit zoveel sneeuw gezien in onze Hof!

 

Vrijdag, 17 december

Terwijl de sneeuw rond het huis stuift, breng ik onze huiskamer in hogere kerstsferen met op de achtergrond alle kerstmuziek die in de afgelopen vijftig jaar geschreven is. Op volume 10. Een ritueel dat ik drie jaar geleden voor het laatst uitvoerde en oh, wat heb ik het gemist! Voor Bettyloes is dit de eerste keer dat ze een kerstboom zien en ze zijn nog in de ontkenningsfase: als we dit negeren gaat het vanzelf weer weg. Uhh, dat klopt ook nog, in dit geval. Hoe dan ook, Betty kan geen Jingle Bells meer horen!

Woensdag, 15 december

 

 

Ik dacht dat het, na die vierkante watermeloenen en lichtgevende kikkers niet nóg gekker kon. Zo zie je maar weer, een kabouter kan zich ook vergissen........

Maandag, 13 december

Betty Bless en Loes Lapje gaan steeds meer spiegelgedrag vertonen. Daardoor wordt het moeilijker ze uit elkaar te houden. We noemen ze nu dan ook maar Bettyloes, dan zit je altijd goed. Ze hebben, na een moeizame start, nu ook een gezonde eetlust en het daarbijbehorende theemuts-model. Hier zijn ze samen op jacht, maar de vogels zijn er niet echt van onder de indruk......

Zaterdag, 11 december

 

 

 

 

En dit is wat er uiteindelijk van de Loksinia is overgebleven. En tóch zitten er nog bloemknoppen in!

Donderdag, 9 december
Van Sinterklaas kreeg ik een vogelvoederhuisje cadeau (doet het altijd goed als je écht niet meer weet wat te vragen!). Er wordt gretig gebruik van gemaakt!
Dinsdag, 7 december

Gelukkig is de sneeuw grotendeels verdwenen, hoewel hij er in de Hof nogal de tijd voor neemt. Tot grote vreugde van de kleinste fladderaars, die een paar dagen geleden nog tot hun oksels in de sneeuw wegzakten......

Zondag, 5 december

Aangezien we geen bomen meer hebben waar de wind doorheen kan waaien of de maan doorheen kan schijnen en het derhalve met het geraas ook reuze meevalt, voorzien wij voor het huidig heerlijk avondje geen problemen. Echter, terwijl wij vrolijk onze cadeaus uitpakken en gedichten voordragen, landt er in de Hof een UFO.....

Zaterdag, 4 december

 

In de moestuinen is alles pais en vree. Er komt nu niemand meer naar zijn tuintje kijken (da's nu gemakkelijk te controleren!) en alles wat eigenlijk nog had moeten worden opgeruimd is onder een donzen dekbed verdwenen. Hoewel: als ik alles al had weggehaald, had ik deze mooie plaatjes van de zaden van wortels en van de Nicandra niet kunnen maken!

Vrijdag, 3 december

 

Voor Dikke Duif, de meest territoriale duif van Nederland (en omstreken), zijn het barre tijden. Bij voorkeur jaagt hij alle andere duiven de Hof uit, zodat al het eten voor hem overblijft. Hij heet tenslotte niet voor niets Dikke Duif! Maar door het slechte weer zijn het er zóveel geworden, inclusief zijn eigen kroost-plus-aanhang, dat het een full-time baan is geworden en er voor snacken geen tijd meer overblijft. Dus moet hij met lede ogen toezien hoe ook anderen een graantje van "zijn" voer meepikken. En dan is er ook nog een onbekende indringer. Wat is dát er voor één? Een kleine meeuwensoort of een stern misschien? Hoe dan ook, als er twee duiven vechten om een been cq vetbol, gaat de kauw er lekker mee heen!

Donderdag, 2 december

Het blijft maar sneeuwen vandaag, er komt geen eind aan. Dat levert mooie plaatjes op. Kijk maar!

Woensdag, 1 december

Oei, wat is het koud vandaag! Nu hoef ik niet persé naar buiten vandaag, als ik er geen zin in heb. Voor de vogels ligt dat anders, die moeten maar zien hoe ze overleven. Met dit soort weer is het niet eens de kou de ze parten speelt, maar wel de dorst. Immers, al hun drinkbronnen zijn nu bevroren. Gelukkig doet het pompje in onze vijverton het nog. Nog maar een klein beetje maar dat is precies genoeg. Het is dan ook een komen en gaan van gevederde vriendjes aan Tuinkabouter's eigen ijsbar!

Welcome

Newest Members