Welcome

Newest Members

31 december, Dunedin

Een paar dagen geleden kregen we bericht vanuit Nederland dat de ouders van mijn liefste in het ziekenhuis liggen. Vooral met mijn schoonvader gaat het niet goed. We reizen nu met een heel ander gevoel en twijfelen hevig: hier blijven of teruggaan (hoewel we thuis, door de slechte weersomstandigheden, weinig kunnen doen).

De weg voert ons verder: naar Dunedin, een nieuw jaar, een nieuw decennium zelfs. Onderweg buigen we af, naar Nugget Point. Daar zouden zeeleeuwen en pinguins te zien zijn. De weg is onverhard, bochtig, bergachtig. Iets over de helft vindt Harry het niet meer verantwoord om verder te gaan. Symbolischer kan het niet. We kijken naar de woeste golven, de niet aflatende regen, de medogenloos grijze hemel. Zo voelen we ons ook: verdrietig, boos en machteloos. Koud tot op de botten. En dan komen de tranen, hoe kanhet ook anders? We reizen verder, zonder te praten en de radio op 10. Stilte is ondraaglijk.

30 december, Pounawea

PICT0045-4.jpg picture by AnkeFreese


Een doordeweekse dag in de Catlins. Bovenop de fossiele resten van een 160 miljoen jaar oud woud, staat een geel-oog pinguin de veren te soigneren. Het nest zal ergens in de struiken rond Curio Bay verscholen liggen.
We worden volkomen in beslag genomen door zijn bewegingen van de pinguin. Het is zo bijzonder dat we dit exemplaar in het wil zien. Er zijn er tenslotte maar 200 van, en die leven vooral in reservaten.
 PICT0041-4.jpg image by AnkeFreese PICT0042-4.jpg image by AnkeFreese PICT0044-5.jpg image by AnkeFreese PICT0046-4.jpg image by AnkeFreese PICT0047-3.jpg image by AnkeFreese

De schreeuw van een boze zwarte steltloper voorkomt dat ik haar gebroed verstoor. Het stormt geweldig, bomen buigen het hoofd naar hun versteende voorouders die straks weer water krijgen.
PICT0048-5.jpg picture by AnkeFreese PICT0051-1.jpg picture by AnkeFreese

PICT0052-2.jpg picture by AnkeFreese


Aan de andere kant van South Head ligt de Porpois Bay. De branding is hier niet zo woest, eerder een speelplaats. Hoewel het strand en de zee ideaal voor zwemmers en surfers zijn, zijn het vandaag vooral zwart-witte Hector dolfijnen die op de golven rijden. De schapen die de heuvels achter ons bevolken lachen me uit als ik de camera weer opberg. Nog geen rugvin kunnen vastleggen

PICT0050-2.jpg picture by AnkeFreese

28 december, Te Anau

Op vierde kerstdag zien we het licht. Groene lichtjes, blauwe lichtjes, in sliertjes bungelend aan het plafond. Nee, ik heb het niet over onze geliefde kerstversiering maar over ‘glow worms’. We zagen ze al eens tijdens ons tube-riding avontuur, maar dit is veel beter. Ze leven in een grot die nog jong en volop in wording is. Het water raast erdoorheen, oorverdovend. Het zijn er duizenden, als een ondergrondse sterrenhemel. Zoetjes dobberen we er in een bootje onderdoor. Eigenlijk zijn het helemaal geen wormen maar larven van het een of ander insect. Gloei-maden dus eigenlijk, maar daar lok je geen toeristen mee…..

27 december, Te Anau

Derde kerstdag (en zes jaar en zevenmaandse trouwdag, gefeliciteerd!) begint grijs maar het klaart snel op. Het wordt weer zomer! En wij gaan kiwi’s (en andere vogeltjes) kijken in het vogelpark van Queenstown. We hebben geluk, ze hebben er zin in vandaag en laten zich goed bekijken (voor zover mogelijk in het donker, het zijn nachtdieren). Het zijn maffe beesten. Officieel zijn het vogels, maar ze beginnen zoogdierachtige trekken te krijgen. Hun botten zijn niet hol, ze hebben helemaal geen vleugels meer. Hun veren lijken op haren en ze hebben zelfs een snor. Ze lijken inderdaad op de bekende bruin-met-groene vrucht, maar dan veel groter (formaat camping-eend), en met poten en enorme snavel. Hun eieren zijn krankzinnig groot, zo’n pond per stuk en ze leggen er vijf tot zes. Ze zijn geweldig!
PICT0417.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0416.jpg picture by AnkeFreese
 KopievanPICT0412.jpg picture by AnkeFreese
De weg van Queenstown naar Te Anau, die we gisteren ook al hebben gereden, ziet er in de zon geheel anders uit. Verdraaid, er zijn bergen! Te Anau is op zich niet heel bijzonder maar heeft, zeker voor mijn liefste, een onweerstaanbare attractie: een watervliegtuig! Dat we er geen mee naar huis kunnen nemen, wil niet zeggen dat we er niet een keertje in kunnen vliegen! En hup, daar gaan we. Omhoog. Op naar de Doubtful Sound; rakelings langs talloze, nog steeds besneeuwde toppen. Hoezo global warming? We landen zachtjes, op het water en dobberen dan terug naar de steiger. Het was heerlijk.

PICT0443.jpg picture by AnkeFreese

PICT0475.jpg picture by AnkeFreese PICT0455.jpg picture by AnkeFreese

PICT0478.jpg picture by AnkeFreese

26 december, Queenstow

Voor tweede kerstdag staat een grote excursie gepland (geheel verzorgd, dus mijn liefste hoeft een keer niet te rijden), naar de Milford Sound.
Het Fjordland kent 200 regendagen per jaar en 165/166 min of meer droge. Raad eens wat voor soort dag het is vandaag? Juist! De hemel keert zich binnenstebuiten. Het plenst en dat gaat de hele dag niet meer veranderen. Onze chauffeur wrijft zich in de handen: regen in de Milford Sound is heel spectaculair. Ja, Ja….
KopievanPICT0385.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0386.jpg picture by AnkeFreese
Drieënenhalf uur duurt de heenrit. Het schijnt dat we door een fikse bergpas rijden, maar we zien er niets van. Tot een halfuur vóór het bereiken van de bestemming. Hier rijzen de rotsen loodrecht en direct langs de weg omhoog. We klimmen snel naar een kilometer hoogte. Er ligt nog wat verlate sneeuw. Het water komt in honderden watervallen van allerhande formaat naar beneden. Als witte slangen valt, gutst, buldert, sijpelt en stort het water van 300 meter naar omlaag. Zolang het regent, wordt ons verteld. Zodra het opdroogt, zijn ze zo weer verdwenen. We mogen/moeten af en toe naar buiten voor wat splash-and-dash fotografie. Immers, een dag geen foto’s gemaakt, is een dag niet geleefd. Paraplu’s zijn gelukkig bij de prijs inbegrepen.
KopievanPICT0390.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0391.jpg picture by AnkeFreese
Dit is lawine-gebied. In de winter komt de sneeuw hier regelmatig van de berg gegleden. Net als we onszelf feliciteren met het feit dat we dat niet gaan meemaken, wordt ons doodleuk verteld dat er ook nog zoiets bestaat als boomlawines, waarbij hele stukken begroeiïng op de weg storten, vooral als het regent. De littekens ervan zijn overal te zien. En dan heb je ook nog regelmatig aardbevingen. De laatste was ruim twee maanden geleden en bijna 8 op de schaal van Richter. Gek, dat lees je nou nooit in de brochures…..
KopievanPICT0396.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0398.jpg picture by AnkeFreese
De boot die ons over de Milford Sound gaat varen is knus en warm. Af en toe wagen we ons buiten maar de in wolken en mist gehulde fjord laat zich ook door het raam goed bewonderen, ondanks bezweringen van de bemanning dat het mooiste uitzicht zich buiten bevindt. Het zal wel. Wanneer het weer het toelaat, of wanneer er zeehondjes te zien zijn, gaan we even naar buiten. Het is niet de regen die ons weer naar binnen jaagt, maar zandvliegen. We hebben al genoeg voor donor gespeeld!

25 december, Queenstown

We mogen vandaag dan wel het midwinterfeest vieren, het is gewoon om 5 uur licht, halfbewolkt en een graad of twintig. Het blijft raar. Wanaka is uitgestorven (op wat campingschapen na) dus verkassen we naar de volgende stad, die meer vertier beloofd: Queenstown.

KopievanPICT0349.jpg picture by AnkeFreese

Queenstown is een verzamelpunt voor toeristen, die hier het avontuur zoeken in de vorm van bungy-jumpen, jetboaten, parapenten, parachutespringen, etc. Wij zoeken alleen gezelligheid en die is volop aanwezig.

KopievanPICT0369.jpg picture by AnkeFreese

24 december, Wanaka

Het uizicht vanaf de camping boven Wanaka is vijf sterren. Met een wijntje aan de picknicktafel gezeten, genieten we van het laatste likje zon dat over de bergen en het meer glijd. De camper naast ons is versierd met nepgeweien. De onze met slingers, lichtjes en een kerst-kiwi. In de toiletten en andere voorzieningen heeft het uitwisselen van “Hello” plaatsgemaakt voor een hartelijk “Merry Christmas”. We hebben hem met eigen ogen door de straten van Auckland zien paraderen en toch zou je niet geloven dat de Kerstman straks iets in onze sok komt doen…

23 december, Franz Joseph

De Franz Josef gletsjer wordt omringd door soortgenoten. Hun lichtblauwe ijsmassa’s zijn vanuit de hoogte nog beter te zien. Daarboven ligt het koninkrijk van Nieuw Zeelands hoogste bergen. De piloot stuurde onze wentelwiek zojuis tussen de ”tronen” van Cook en Tasman door, en staat nu op het dak van de Fox gletsjer gereed om verder te vliegen. Ik zit eerste rang dus ben ik ditmaal belast met het fotograferen. Zoals van de donkere scheermessen die uit de maagdelijke witte brei steken en naar ons uithalen. We volgen de sporen die de Tasman-, en Murchison Glaciers hebben getrokken. De piloot toont nogmaals zijn vaardigheden door dicht langs de rotswand stil te hangen. Hij heeft een soort gemsen ontdekt die dan ook meteen de benen nemen. Met ongelofelijke capriolen springen ze over de steile rotsen naar beneden.
KopievanPICT0214.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0222.jpg picture by AnkeFreese
KopievanPICT0231.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0206.jpg picture by AnkeFreese
Het eerder genoemde wolkendek dwingt ons dan via de vallei die de Franz Jozef heeft uitgeschraapt terug te keren naar het gelijknamige dorp. Het is eigenlijk niet veel meer dan een nederzetting waar de helicopter wordt neergezet. “Dit was het dan voor vandaag”, aldus de vliegenier. De gordijnen zijn definitief dichtgetrokken.

KopievanPICT0266.jpg picture by AnkeFreese


Later op de dag worden we begroet door een Kea. Deze Nieuw Zeelandse papegaai zit zichtbaar ongelukkig op een naburig autodak. Volgens mij is het beestje verkouden. De bestuurder van de auto toont opeens geen medelijden meer wanneer hij ziet dat de niezende Kea met haar scherpe snavel een hap uit de ruitenwisser neemt. En nog een. Het rubber rond de voorruit is dan aan de beurt, als toetje.

KopievanPICT0304.jpg picture by AnkeFreese

21 december, Greymouth

ADRENALISE with a tube jump, EYEBULGE down the HYDROSLIDE and … you’ll be awed floating in a GALAXY world of glow worms.

Nadat ons een nat pak (wetsuit) is aangemeten en we er na een kleine worsteling in zijn gekropen (mijn maat hadden ze niet!), worden we met z’n tienen in een opgeleukte legertruck de bergen ingereden. Na een poosje wordt het wegdek onverhard en gaat het zwaailicht boven de stuurhut aan. Dat zou op onze camper ook niet misstaan. Of het waterpeil is te laag vandaag, of het drijfvermogen van de rubberen reuzedonuts is niet berekend op onze massa. In ieder geval duurt het dobberen tot de eerste bocht. Ja, lach maar! Na twee pogingen lukt het ons om vrij van de bodem te blijven en worden we door het riviertje ontvoerd. Even is het volkomen stil en beleven we het moment dat de natuur haar wil aan jou oplegd, haar schoonheid van dichtbij laat bewonderen.
  
Net als we in het ritme van de Nelson Creek raken, worden we door de gids naar de kant gestuurd en kruipen we met handen en voeten naar de ingang van een grot. In het pikkedonker trekt de bandenworm zich langs de wanden verder de onpeilbare diepte in. Maar dan klinkt er opeens geroep uit de voorste gelederen. Lekke band?
Het water blijkt zelfs voor de lichteren in ons gezelschap te ondiep geworden en moeten we te voet verder door het ijskoude stroompje.
  
Deze mysterieuze grot blijkt een vervallen mijnbouwtunnel te zijn. Zo’n vijf meter boven onze helmen strekt zich een langgerekte melkweg uit. Glow worms. Het zijn in feite lichtgevende uitwerpselen van een insekt. Verdwaalden op zoek naar de uitgang, worden erdoor aangetrokken, vastgekleefd en uit hun lijden verlost.

20 december, Greymouth




Ik heb (voor het eerst in mijn leven) pannekoeken gebakken! Zee smaakten verrukkelijk hoor. Moeders kan trots zijn. Ze lagen zeker niet als een Pancake Rock op de maag.

In Punakaiki (niet verzonnen), aan de westkust van het Zuider Eiland, hebben regen, wind en een beukende zee wel heel bijzondere rotsformaties gemetseld. Stapels ”pannekoeken” liggen te wachten om door de elementen opgevreten te worden. Elke barst of holte is in duizenden jaren verder uitgesleten. Machtige golven verdringen zich om door die ”blow holes” verstuifd te worden. Metershoog. Deze show is alleen in dit kleine theater te bewonderen. De rest van de kust is ook ruig maar doet meer aan pindarotsjes denken.





KopievanPICT0167.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0162.jpg picture by AnkeFreese
KopievanPICT0161.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0160.jpg picture by AnkeFreese
De etappe van vandaag begon eigenlijk bij Cape Foulwind, een toepasselijke naam voor een weerbarstig stuk land waarop niet voor niets een vuurtoren staat. Een familie zeeleeuwen heeft er evengoed beschutting gevonden. Ideaal om te sexen en het resultaat te zogen. Dat we ze vanuit de hoogte bespieden zijn ze kennelijk gewend.
KopievanPICT0135.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0134.jpg picture by AnkeFreese
KopievanPICT0132.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0130.jpg picture by AnkeFreese
De beloofde pinguins laten zich niet zien. Wél deze typisch Nieuwzeelandse loopvogel.
KopievanPICT0150.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0149.jpg picture by AnkeFreese
Zwangere wolken stormen samen met de branding op ons af. Het lange gras en allerhande vreemde flora die in deze omgeving overleeft, wenken ons terug te gaan naar de camper.

KopievanPICT0159.jpg picture by AnkeFreese


Buien rijgen zich aaneen totdat we in Greymouth een slaapplaats vinden. De zee is nog even onstuimig, met zilveren rimpels aan de horizon, daar waar de zon meer ruimte krijgt. Het grijze zand is met platte kiezels toegedekt. Als je er langer naar kijkt is het alsof er over dit ogenschijnlijk willekeurige patroon is nagedacht.

KopievanPICT0201.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0200.jpg picture by AnkeFreese

Ook al geven ze geen warmte, de lampjes van de kerstversiering branden! Er is warme chocolademelk en de radio speelt zachtjes een Top 10 van Christmas Songs.
Zijn er nog pannekoeken?

16 december, Kaiterteri

Bij het ontwaken stellen we vast dat er geen vuiltje aan de lucht is. Het is weer gewoon begin juni en de eendjes snateren om de camper heen. Ter verduidelijking: Op iedere bezochte kampeerplaats waggelden wel eenden in het rond. Gewone huis-, tuin-, en keukeneenden. Nadere studie heeft echter uitgewezen dat deze ”campingducks” huiselijk geweld niet uit de weg gaan om aan voedsel te komen. Zo houden we dus geen kruimel over.

KopievanPICT0049.jpg picture by AnkeFreese


De Abel Tasman Sea Shuttle schuift als een landingsvaartuig op het strand, haar lange tong ver uitgestoken. Niet veel later varen we langs een gespleten appel van rots. Bij iedere baai worden even wat passagiers gedropt of opgepikt. Werkelijk prachtige stranden, tropische eilandjes en zon. Zeeleeuwen liggen languit op de rotsen. Ze kijken verveeld naar de rode en felgele kayaks die voorbij glijden. Ons vaartuig is wat rumoeriger maar ook dat schijnt ze niet te deren.
KopievanPICT0053.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0057.jpg picture by AnkeFreese
Zo schuimen we onder de blauwe hemel langs de kustlijn van het Abel Tasman National Park.
Tot we in Bark Bay van boord gaan. Abel Tasman’s ”hazenpad” voert ons de jungle in, op en af, dan weer langs Bounty-paradijsjes. Halverwege moet er een éénbaans hangbrug worden overgestoken. Met één hand aan het touw en de andere die een foto van de rivier neemt, wiebel ik naar de overkant. Anke heeft daar haar angst inmiddels overwonnen. Hier en daar horen we een Tui-vogel, verder alleen het ruisen van de wind door de zilveren varens en water dat in onzichtbare stroompjes een weg naar zee zoekt.

KopievanPICT0063.jpg picture by AnkeFreese

KopievanPICT0064.jpg picture by AnkeFreese KopievanPICT0078.jpg picture by AnkeFreese
We hebben Torrent Bay bereikt en nog anderhalf uur over voordat de Sea Shuttle opduikt.
Anderhalf uur op zo’n Robinson Crusoe lokatie rondhangen, afschuwelijk toch? De zee heeft zich stiekem zo ver teruggetrokken dat we met opgestroopt c.q. afgeritst tenue naar de loopplank moeten waden. Op de valreep zwemmen er ons nog wat dolfijnen tegemoet, cameraschuw als altijd, maar geweldig om te zien. Het strand van Kaiteriteri komt te snel in zicht. De mooie klassieke zeilboot ligt er nog rustig voor anker.....

KopievanPICT0055.jpg picture by AnkeFreese

15 december, Kaiteriteri

Er ligt een mooie klassieke zeilboot in de baai van Kaiteriteri. Als de zon op het water schijnt kleurt het prachtig groen. Vakantiefolder- kwaliteit. Beetje inzoomen en … even wachten tot die wolk voorbij drijft. Een uur later zitten we met onze fleecetrui aan in de camper naar het ritme van de regen op het dakluik te luisteren. Het is meteen ook behoorlijk koud. De zeilboot is niet meer op de foto gezet, verdwenen achter de beslagen ramen. 
Ik  zoekt vertwijfeld in de gebruiksaanwijzing van ons wonder op wielen hoe deze te verwarmen is: Niet dus! Althans niet zonder ermee te gaan rijden. Zo komen de kerstliedjes op de radio een beetje tot hun recht. Van ellende kruipen we met een met heet water gevulde plastic fles onder het dekbed.

14 december, Picton

We rijden (zeg maar waaien) de boot op en stomen richting Zuidereiland. De ferry is er een als alle andere. Of je nu vertrekt vanuit Den Helder, Dover of Wellington, al die boten lijken op elkaar. Wij blijven lekker warm en beschut binnen, tot onze eindbestemming bijna in zicht komt. Dan trotseren we de wind en de kou en zien hoe de Charlotte Sound (= zeearm) aan ons voorbijtrekt. De beloofde dolfijnen laten zich weer eens niet zien.
PICT0376-1.jpg picture by AnkeFreese PICT0365.jpg picture by AnkeFreese

12 december, Lower Hutt

We zijn nog niet lang onderweg, of er steekt een storm op. De radio maakt melding van diverse omgewaaide campervans en ontredderde toeristen. Voor het eerst wens ik van harte dat wij ook zo’n omgebouwde bestelbus hadden (waar dapperder mensen hun hele gezin, inclusief zwangere vrouw, buggy en hond, in vervoeren). Normaal een bron van vermaak, maar nu even een stuk veiliger. Heftige rukwinden doen ons huis-op-wielen regelmatig bijna kapseizen en -eenmaal weer in de bergen- ben ik blij dat onze rijbaan niet langs de vangrail loopt. Het is een dodemansrit en Harry’s knokkels worden almaar witter. Aan mijn kant van het dashbord zitten twintig nagelafdrukken (van handen én voeten!).

11 december, Napier

Napier heeft een leuke botanische tuin. We beginnen vol goede moed, maar het plezier is snel over. Ik word ziek, en wil alleen maar liggen. Jammer!
PICT0337.jpg picture by AnkeFreese PICT0338.jpg picture by AnkeFreese

9 december, Taupo

Het lokale dagblad van Taupo, waar we onze bivak hebben opgeslagen, rept met geen woord over het optreden.
Opgelucht (de zwaveldampen zijn hier ook een stuk minder) heffen we het glas op ons geluk en bewonderen het uitzicht over Lake Taupo en de ”eeuwige” sneeuw op de berg in de verte.
PICT0306.jpg picture by AnkeFreese PICT0308.jpg picture by AnkeFreese

8 december, Rotorua

Overal langs de Thermal Explorer Highway stijgt stoom omhoog. Ook in hartje Rotorua.
PICT0202.jpg picture by AnkeFreese PICT0203.jpg picture by AnkeFreese
PICT0189.jpg picture by AnkeFreese




Heilzaam mineraal water uit verschillende bronnen wordt ter plaatse tot een verkwikkende cocktail gemixed. Het is heerlijk warm tot ondraaglijk heet, maar met een wijds uitzicht op het meer kuren we tot de zon ondergaat in de Polynesian Spa. Sinds begin 18e eeuw komt men van over de hele wereld hier badderen, in de hoop een gezonde huid (terug) te krijgen of de krukken definitief te kunnen afwerpen.





Voor er Tuinkabouters waren, was er niets. De oorsprong van al het leven, daar gaat het om vandaag. Geologisch gezien is de Waimangu vallei, die aan onze voeten ligt, vanochtend vroeg pas geschapen. Geboren uit het geweld van één enorme vulkaanuitbarsting. Planten en vogels werden uitgeroeid, het Rotomahana-meer opgblazen tot het wel twintig keer zo groot werd en prachtige terrassen van mineraal verzoop. Alles in één klap weggevaagd.
Geysers blazen jarenlang zwart water, rotsen, zand en stoom in het rond en de grootste bron ontploft. Dan komt de aarde tot rust. Er zijn perfecte condities ontstaan voor een nieuw plant- en dierenleven. Schoonheid door verwoesting.We wandelen uren door de vallei, maken een tocht met een bootje over het meer en kijken zonder iets te zeggen naar scenes uit ”Terug naar de Bron”. 
PICT0217.jpg picture by AnkeFreese PICT0185.jpg picture by AnkeFreese
PICT0302.jpg picture by AnkeFreese PICT0219.jpg picture by AnkeFreese
Eerder bezochten we het meest actieve geothermische veld en later nog eens het meest spectaculaire thermale wonderland. Telkens weer andere overdonderende surprises van Moeder Natuur: overstromende poelen ”vla” in onmogelijke kleuren. Glinsterend witte sluiers van silica.

PICT0218.jpg picture by AnkeFreese

Stoom ontsnapt uit de rotsen. Dampend water dat bubbelt als champagne. Overal hoor je gesis, rillende modder, pruttel pruttel pruttel, vreemde struiken vol geritsel van vogels.Varens worden gestreeld door de wind en die ”heerlijke” lucht van zwavel. Hell’s gate; Devil’s inkpot; Frying pan Lake; Inferno Crater.
PICT0182.jpg picture by AnkeFreese PICT0184.jpg picture by AnkeFreese
PICT0242.jpg picture by AnkeFreese PICT0285.jpg picture by AnkeFreese
PICT0282.jpg picture by AnkeFreese


Bouw een tribune of theater en er ontstaat automatisch een verwachtingspatroon bij de toerist die plaatsneemt. Doe er een gelikte folder bij en de tent loopt vol. Zelden voldoet de voorstelling aan mijn persoonlijke verwachting. De Geyser doet het niet of pas na ingreep van een erkende aansteker, maar spuit dan weer lang niet zo hoog.






6 december, Whitianga

En verder gaat het weer, een hele dag rijden naar de Coromandel. Niet dat de afstanden die we afleggen nu zo groot zijn, maar de wegen zijn vrijwel overal tweebaans en slingeren door de heuvels, steeds maar op en af. De gemiddelde snelheid ligt tussen 60 en 80 kilometer en zo duurt de gemiddelde reistijd lang. Het landschap maakt gelukkig veel goed.

PICT0165.jpg picture by AnkeFreese  PICT0163-1.jpg picture by AnkeFreese
In de Coromandel wordt geklaagd. Zeven dagen aan een stuk heeft het hier gehoosd en de verzadigde heuvels kunnen het water niet meer vasthouden. Langs de bergwanden komt het naar beneden en in grote golven gutst het over de weg. De file is lang. Dus klagen we mee, het zal de opwarming van de aarde wel wezen.....
PICT0155.jpg picture by AnkeFreese PICT0157.jpg picture by AnkeFreese

In Whitianga, een weinigzeggend kustplaatsje, doen we het rustig aan. We rijden een stukje terug naar de kust. Naar een klif-met-grot die Cathedral Cove heet. Gelegen in een grazig weitje genieten we van het prachtige uitzicht, van elkaar en van een ijsje. Vlak daarbij ligt een heel bijzonder strand, Hot Water Beach. Hier komt warm water van twee kilometer diep naar boven. Als het eb wordt verzamelt zich hier een kleine kudde mensen, gewapend met scheppen, als kinderen in een zandbak. Zodra de zee zich ver genoeg heeft teruggetrokken, kan het graven beginnen. Ook wij vinden een plekje, en Harry gaat aan de slag. Zijn Ostfriese aard verloochent zich niet en onze kuil wordt gestaag dieper. Dan kunnen ook wij te water. Van koud wordt het lauw, van lauw wordt het lekker warm, en van lekker warm wordt het (auw!) best wel heel heet. De damp slaat eraf! We houden het voor gezien. Als dit geen global warming is.......
PICT0167.jpg picture by AnkeFreese PICT0170.jpg picture by AnkeFreese

4 december, Kauri Coast

In Russell, waarvandaan we vertrekken, wordt hev ig geklaagd. Het wil er maar niet regenen, al twee maanden lang niet. Dat is men hier niet gewend. Het zal de global warming wel zijn.....

Als je wat langer in Nieuw Zeeland bent, kun je niet om de Maori-cultuur heen. Nergens is deze meer vertegenwoordigd dan in de bovenste helft van het Noordereiland.
Tegenover Russell, aan de overkant van het water, liggen de Waitangi Treaty Grounds. Hier werd op 6 februari 1840 een overeenkomst getekend tussen Engeland en de clans die het eiland al eerder bevolkten. De Nieuwzeelanders (in ieder geval die van Europese afkomst, de Maori´s willen er wel eens anders over denken) beschouwen dit als het begin van hun natie en 6 februari is een nationale feestdag. Rondom de plek aan zee waar het het huis staat waar het allemaal gebeurde, is een fraai park en natuurgebied gemaakt.
 
Als er een boom is, die de Nieuwzeelanders als het meest van henzelf beschouwen, dan is dat wel de Kauri boom. Hiervan werden de kano´s en ontmoetingshuizen gebouwd. De oudste is nog van voor onze jaartelling, en gigantisch. Zo groot worden ze tegenwoordig niet meer. Het zal de klimaatverandering wel wezen......
PICT0138-1.jpg picture by AnkeFreese PICT0141.jpg picture by AnkeFreese

PICT0139.jpg picture by AnkeFreese PICT0142-1.jpg picture by AnkeFreese
Onze camping aan de Kauri coast is heel aangenaam en ligt aan een kabbelend riviertje. Er groeien veel Leptospermums die precies klaar zijn voor de oogst. Binnenkort zullen er dus vele soorten van deze bijzondere soort aan het assortiment worden toegevoegd. Heel prachtig, trouwens, dat ruisende water, maar het doet wel erg denken aan een waterkoker of een fikse regenbui. Gelukkig is de camper voorzien van toilet.

PICT0147-1.jpg picture by AnkeFreese

3 december, Russell

Over de Twin-Coast Highway rijden we de eerste grote etappe door North Land. Denk bij highway niet aan een brede jaagbaan maar aan een provinciale achtbaan. Na vrijwel elke twintig kilometer begint een ander landschap, een ander weertype ook. Links licht het lieflijke Devon, gesluierd in Engelse mist. Rechts de ”versleten” rug van de Sierra de Gredos, inclusief de harde Spaanse zon erboven. Ergens in Oostenrijk, langs de kant van de weg, moeten we een keuze maken in de te volgen route. De TomTom geeft geen bruikbaar advies. “Indien mogelijk maak een U-bocht”, roept ze al een poosje. Onze bestemming ligt aan het eind van een spannend weggetje dat soms vlak langs de kust slingert. Stilaan bereiken we The Bay of Islands. “Wist jij dat Tahiti bij Portugal lag?”
Het zijn de enorme boomvarens, als een groene draad door de wisselende decors, die je doen beseffen hoe bijzonder Nieuw Zeeland’s Noorder Eiland is.

Ze hebben geen zin om te spelen, tonen weinig interesse in het schip dat ongeduldig op de golven rond Tapeka Point laveert. Ze zouden drachtig zijn, dus dan heb je wel wat anders aan je ”blow-hole” dan dolfijnspotters te plezieren. Maar we hebben ze toch gezien! De kapitein geeft gas en we stuiven langs eilandjes wier namen onuitspreekbaar zijn: Urupukapuka of Motuarohia zijn eenvoudiger te noteren.

PICT0093-3.jpg picture by AnkeFreese


Er is een gat geslagen in Motukokako en daar kunnen we doorheen varen. Klap op de vuurpijl is de vuurtoren van Cape Brett. Het weer slaat om maar het scheepje niet. Nooit geweten dat een tuinkabouter zulke zeebenen kan hebben. Ik ben pas bij de boeg weg te krijgen als het echt te onstuimig en koud wordt.
PICT0096-2.jpg picture by AnkeFreese PICT0101.jpg picture by AnkeFreese
En zelfs hier valt iets te oogsten. En ik ben niet de enige: als er één tuinkabouter over de dam is volgen er meer. Binnen luttele minuten is het gehele nageslacht van deze plan ter adoptie in servetjes en plastic zakjes verdwenen.....

PICT0089.jpg picture by AnkeFreese

2 december, Waiwera

Vandaag pikken we onze camper op. Hier zullen we de komende zeven weken in wonen. Hij is veel groter dan we hadden gedacht. Plaats genoeg dus voor ons, onze bagage, onze bloemetjes én natuurlijk Tuinkabouter! En het uitzicht vanuit ons bedje is vandaag om te zoenen......
PICT0031-5.jpg picture by AnkeFreese PICT0046-5.jpg picture by AnkeFreese

PICT0032-5.jpg picture by AnkeFreese

We maken ook voor het eerst kennis met de lokale flora en fauna:

PICT0047-4.jpg picture by AnkeFreese PICT0048-6.jpg picture by AnkeFreese
PICT0051-2.jpg picture by AnkeFreese PICT0088-2.jpg picture by AnkeFreese

1 December, Auckland

PICT0010-13.jpg picture by AnkeFreese PICT0143.jpg picture by AnkeFreese
Onze eerste dag in New Zeeland. In Auckland, de grootste stad die ze hier hebben. Waar je ook kijkt, wordt je geconfronteerd met het nationaal symbool van dit land. Als plaatje, maar ook in het echt......