Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

31 augustus

York is een merkwaardige stad, een plaats waar je je door de tijd kunt verplaatsen maar ook tussen werelden.

Onze eerste sprong in de tijd betreft ons hotel: kost niet veel dus we hebben niet veel, enkel een bezemkast-en-suite in een koetshuis. Net als in de tijd dat we jonger, armer en dus minder veeleisend waren. Zo’n tien jaar geleden, zeg maar.

In het beroemde winkelstraatje dat “Shambles” wordt genoemd zijn we ineens in de late middeleeuwen tot we er een tearoom induiken: hello 1900’s.

 photo Knipsel4_zpse9b1e0a3.jpg

Daartegen steekt de gigantische Minster, ofwel kathedraal wel erg af. Het Is een prachtige kerk, van oorsprong Romaans uit het jaar 1000, maar in de eeuwen daarna volgens de laatste mode “vergothiseerd”. We zitten er niet mee (alles beter dan barok!) en brengen er twee uur door. Er is dan ook genoeg te zien. De gebrandschilderde ramen, bijvoorbeeld, zijn nog uit de tijd. In 1939 zijn ze uit voorzorg, stukje voor stukje, uit elkaar gehaald en veilig opgeborgen. Een geniale inval want in 1940 brandde een derde van de kerk inderdaad af, zij het door een vergeten wierookbrander en niet door een Duitse V1. Het kostte na de oorlog vijf jaar om ze allemaal weer in elkaar te zetten.
Overigens is de aartsbisschop vandaag ook aanwezig. Ieder heel uur bidt hij voor de vrede. Het gebed bestaat voornamelijk uit het opsommen van alle brandhaarden in de wereld. ‘t Mag een wonder heten dat hem dat binnen de hiervoor uitgetrokken zeven minuten lukt. Hello, moderne tijd……

 photo Knipsel3_zps4b5a4c18.jpg

Waar nu de kathedraal staat, was eerder een Romeins fort. Een castellum helemaal in het wilde westen van het woeste Brittannia. Hier hield de wereld wel zo’n beetje op. Nog een halfuurtje varen, en dan viel je ervan af. De fundamenten van het fort zijn nog steeds te bewonderen in de catacomben, waar dit tijdperk met behulp van geavanceerde 21ste eeuwse techniek tot leven is gebracht. En zo reizen we weer twaalf eeuwen in de tijd terug.

 photo Knipsel1_zps9da11496.jpg

Enige uren later, na het grondig verkennen van de lokale koopgoot, gaan we terug om de “evensong” bij te wonen. Alleen al omdat ik het zo’n mooi en romantisch woord vind. Omdat mijn liefste nu eenmaal niet zo van de kerkse is, lijkt me dit een aardig alternatief: veel gezang en weinig woorden. Het is inderdaad net als op TV. Te veel BBC, ik weet het…..
 photo Knipsel10_zpsfe7dbe44.jpgZangers in de leeftijd van 8 tot 80 in een lange jurk achter een bureautje met een kaars erop. Het is niet het koor dat bij deze kathedraal hoort (die zijn nog met vakantie) maar een tweedehandsje uit Wolverhampton, waar ze nu eenmaal meer verstand van voetbal hebben. Ze moeten in ieder geval nog veel oefenen in het synchroon omslaan van de bladmuziek. Een grappig detail is het feit dat de priester (of is het nu dominee) steeds vooruit wordt gegaan door een dame in een zwart gewaad die een zilveren staf draagt. Net een soort on-sexy dansmarieke met baton.

Na drie kwartier zijn we klaar en maken we onze volgende sprong in de tijd, vanuit de achttiende eeuw naar het heden (of misschien zelfs net een stukje verder), en meteen maar naar een andere wereld. We eten in een hypermoderne Indiase tent waar alles snel gaat: het ritme van de bollywoodmuziek, het opnemen van onze orders, het serveren van de –overigens voortreffelijke- gerechten en het overhandigen van de rekening. Maar we hadden nog graag een dessert gewild? We don’t do desert, ma’am……..

Dat het Engelse platteland ook een heel andere wereld is, blijkt wel als ik probeer telefonisch een kamer te resereveren in de Yorkshire Dales. Ik vraag of er nog een tweepersoons kamer beschikbaar is. Dat is gelukkig het geval en dan komen we aan het altijd moeilijke onderdeel van het doorgeven van onze naam: “F as in Frederick, R as in Richard, E as in Edward….”. Excuse me ma’am, how many people did you say there were coming? Na het ontwarren van deze gordiaanse knoop volgt nog een laatste vraag: heeft u ons telefoonnummer? Ik weet nu al dat het een memorabel verblijf gaat worden, daar in de yorkshire dales!

 photo Knipsel8_zps1dd74e3e.jpg   photo Knipsel_zpscb7291a3.jpg

Na het vertrek van de Romeinen in de vijfde eeuw vestigden zich hier, met enig geweld, de Saksen. Of de Angelen, dat is me nog niet helemaal duidelijk. Wij laten deze tijd voor wat het is en laten ons in het Yorvik museum terugtransporteren naar de tiende eeuw. Toen was York, of beter gezegd Yorvik, een vikingstad. Hoe dat eruit zag wordt ons duidelijk gemaakt door een Efteling-achtig ritje lang allerhande straattaferelen, en via verhalen verteld door high-tech geesten.

Om bij te komen van al dat Scandinavisch geweld, laten wij ons op een bootje rondvaren. Min of meer noodgedwongen: het is zondag, het weer is heel aardig en alle terrasjes aan het water zitten vol.

Onze laatste tijdreis gaat niet zo ver terug. In het Castle Museum (dat onverwacht leuk is en dat we aan eenieder kunnen aanraden) gaan we terug naar Victoriaanse tijden. Er is een hele winkelstraat nagebouwd, met bijgehorende geuren en geluiden. In veel winkeltjes kun je een kijkje nemen. Helaas sluiten ook hier de winkels vroeg, net als in de rest van Engeland.

 photo Knipsel9_zps6cf94bec.jpg
 photo Knipsel5_zps44d919be.jpg

Eenmaal terug in het heden zoeken we een park met een bankje op, waar ik een tukje doe met mijn hoofd op Harry’s schoot terwijl de eekhoorntjes om ons heen dartelen. Net als vroeger, toen we nog jong en minder veeleisend waren……

 photo Knipsel2_zpsa303f58c.jpg

29 augustus

 photo Capture6_zps7b4c9e27.jpg
Twee jagers verlaten de Hawnsby Inn. Gelet op het grote aantal fazanten dat overal rondscharrelt, vraag ik mij af welke prooi zij straks in het vizier krijgen, of dat ze misschien telkens vergeten hun schietijzer eerst uit het foedraal te halen.
In ieder geval kunnen we rond Easterside Farm geen geknal horen. Meneer Wood is al vroeg met z’n schapen en het land in de weer en mevrouw Wood is druk in de keuken bezig. Alan en Sarah hebben twee huwbare dochters. Laura en Francesca zijn door hun bijrol veelal achter de coulissen verstopt.
Achter elke deur van de boerderij, waar je je makkelijk in vergist, ligt een verrassing. Max, Lexi en Molly springen uitgelaten tegen je op en monsteren de geur van verse Hollanders.
Zo zijn sheep dogs nou eenmaal …

 photo Capture3_zpsc9f5278e.jpg

Op het station van Pickering wordt omgeroepen dat de trein naar Whitby een vertraging heeft van een half uur, er volgen nog een reeks excuses maar die worden door het kabaal van de locomotief niet gehoord.
Er wordt stoom afgeblazen. De 45428 staat verkeerd om op de rails, volgens mijn liefste. Eén van de vrijwilligers van de North York Moors Railway verzekert ons met trots dat deze veteraan nét zo snel achteruit als vooruit kan, en schept er nog een lading kolen bovenop.
Late passagiers zoeken naar een plaats in de coupé’s, de deuren worden gesloten, een fluitje rolt over het perron richting machinist en daar gaat ze! 

 photo P1100535_zps3d92320c.jpg

Net als in het bescheiden automuseum in Thornton le Dale, waar we eerder even de motregen konden verlaten, is nostalgie tastbaar geworden. En dat maakt ons dan weer een stuk jonger. Op het perron worden alle ogen weer gericht op de aankomst van de 63395. Deze zal ons in ruim drie kwartier naar Goathland brengen. Het landschap dat door de industriële revolutie van 150 jaar geleden werd aangetast is door tijd en natuur weer ”verzacht”. De bewolking die door de zon wordt opgelost moet door de locomotief worden aangevuld. Roet dwarrelt door het open raampje naar binnen terwijl we het station van Newtondale passeren. Hier wordt uitsluitend op verzoek halt gehouden. Kinderen rennen opgewonden en luidruchtig door het gangpad en hebben geen oog voor de bloeiende heide, zwartkopschapen en halfverscholen hamlets.

 photo P1100533_zpsd21d2c47.jpg  photo P1100532_zpsaaac59b9.jpg

Het stationnetje van Goathland zou het décor zijn geweest in een film van die andere Harry. Dit gegeven wordt echter niet uitgebuit, we blijven gewoon, maar dan rond 1950. Wij gaan te voet verder over een in onbruik geraakt traject van de spoorlijn dat nog door George Stephenson himself was uitgestippeld.
Het pad volgt een riviertje stroomafwaarts, langs lieflijke hellingen en soms door iemands voortuin.
Het is amper voor te stellen dat hier overal mijnen en smelterijen waren, dat door ijzerwinning de frisse lucht van vandaag vol zwaveldampen zou zijn. Het laatste stukje van de Rail Trail gaat opeens flink bergop.
Dan zien we beneden het station van Grosmont liggen.
Er vertrekt zojuist een trein, rookpluimen trekken door het dal. Het geluid dat erbij hoort heeft vertraging.
Wandelen maakt dorstig en op het zonovergoten terras van de pub is het prima treinspotten. Op de terugreis met de 61034 schommelen we lekker naast elkaar langs de Moors. Voldaan van een geslaagd schoolreisje door de tijd.

 photo P1100519_zps0eeb21c4.jpg

Er staat een paardentrailer op het erf. Ochtendmist trekt voorbij de stapelmuren en Easterside Farm ontwaakt. Twee middelbare dames bestuderen een enorme en gedetailleerde kaart die over het ontbijttafeltje is gedrapeerd. De mevrouw die door de andere mevrouw Anne wordt genoemd, heeft bij het kaartlezen een groot vierkant vergrootglas nodig.
Onze gastvrouw geeft ze nog wat tips omtrent begaanbaarheid en uitzicht mee. Maar de dames hebben kennelijk al een besluit genomen. Als twee generaals voor een beslissende veldslag.
De wind heeft de schapen naar de luwte van onze woonschuur gedreven. “Het zijn rammen”, zeg ik voor de zekerheid omdat ik vermoed dat ze het niet acceptabel vinden om voor kalfjes te worden aangezien.
Terwijl we debatteren over onze dagbesteding bestijgen de twee dames hun paarden. Behoedzaam komen ze over het karrenpad dichterbij. Het getrappel van de hoeven weerkaatst tegen de eeuwenoude gevel van de boerderij.
In hun lange wapperende jassen rijden de twee dames naar boven richting Hawnby Hill en verdwijnen dan langzaam uit het zicht. Mysterieus, onheilspellend. Ik weet niet hoe het komt en het laat me niet snel los maar ik denk zomaar: “ Die zien we nooit meer terug “…
Wij besteden onze dag voornamelijk aan het bestuderen van kaarten en laten het daarbij.

28 augustus

It’s good to be back! En daarmee bedoel ik niet de boot die ons naar onze reisbestemming brengt. De constant bewegende ondergrond herinnert me er medogenloos aan dat ik niet geschikt ben voor cruisevakanties. Zelfs niet als ze maar 12 uur duren.

 photo P1100394_zpsdd3df106.jpg
 photo Capture15_zps81b0b9c6.jpg
Nee, wat ik bedoel te zeggen is dat het goed is om weer in Engeland te zijn. Het land waar ze net zo gek zijn als ik, en niet alleen als het gaat om tuinen. Het land waar je ‘s avonds gewoon je favoriete TV-programma’s kunt blijven volgen en je kunt overleven op een dieet van koele pork pies en warme scones. Het land waar je naast iedere voordeur een plastic bak vindt om je modderschoenen in te zetten en waar hotelkamers standaard zijn voorzien van koffie- en theefaciliteiten, inclusief koekjes en melk. Hetgeen je immens populair maakt bij de viervoetige helft van de lokale bevolking.

De vorige keer dat we hier kwamen, werden we begroet door witte kliffen. Ditmaal zijn het overslagterminals en ouletcenters. Maakt niet uit, in no-time zoeven we om de grote stad Newcastle heen, op weg naar Durham. Deze universiteitsstad (of althans het centrum ervan) staat op de Werelderfgoedlijst en beschikt, zoals dat hier hoort, over een vroegmiddeleeuwse kathedraal en een kasteelruïne. Allemaal gebouwd met de lokale, honingkleurige steensoort waardoor de stad er aanzienlijk zonniger uitziet dan het in werkelijheid is. Maar we klagen niet: het is droog en meer kunnen we maar beter niet verwachten. ven buiten het centrum ligt de bij de universiteit behorende botanische tuin. Heel aardig, maar niet de mooiste die ik ooit gezien heb.

 photo Capture17_zps51c5d300.jpg

 photo Capture11_zps77f1fc03.jpg

 

Niettemin is het een aardige overgang naar ons eerste onderkomen, een bed & breakfast slash kwekerij slash plantery. De laatste term is, volgens mij, door de (zelfs naar Engelse maatstaven) excentrieke uitbaatster zelf verzonnen. De naam van het onderkomen is Polemonium, een plantengeslacht dat in Nederland bekendstaat als “Jacobsladder”. Voor Harry is de term te moeilijk om te onthouden, dus nu noemen we het Pandemonium. Inderdaad, da’s een stuk gemakkelijker.

Na een geweldige nachtrust (alles beter dan een rammelende, schommelende boot!) en een memorabel ontbijt met pannenkoeken laten we het pandemonium achter ons en betreden God’s own County, door eenieder die hier niet woont “Yorkshire” genoemd. De streek waar we de komende tijd verblijven, de North York Moors, heeft veel te bieden. Het is hier heuvelachtig, met een fijne afwisseling van bos, hei en weidelandschap. Een mooi, vrouwelijk landschap. En pal in dit landschap staat de boerderij waar wij de komende dagen mogen verblijven, tussen de schapen / honden / fazanten en een kat die Sausage (worstje) heet. Een naam die ze, gezien haar vergevorderde zwangerschap, alle eer aandoet. Ze mag ons graag, maar dat kan natuurlijk ook aan die schoteltjes melk liggen…….

 photo Capture13_zps102fc083.jpg
 photo Capture16_zps2b8945af.jpg
Vanuit d
eze uitvalsbasis bezoeken we lieflijke, kleine stadjes als Helmsley en Malton, enkele fraaie ommuurde tuinen (Helmsley en Scampston) en de ruïne van Rivault Abbey. Dit is ongetwijfeld de meest winstgevende ruïne van het VK. Reken maar uit: per persoon £ 6,50 entree, eenzelfde bedrag voor het uitzichtpunt een kilometer verderop en nog eens £ 4 parkeerkosten daar nog eens erbovenop. En let wel, het gaat om een ruïne dus de onderhoudskosten vallen (lijkt me) reuze mee! Het gaat ons in ieder geval te ver: we parkeren zwart en bekijken het geheel van de buitenkant. Ook indrukwekkend…..

 photo Capture4_zps9aa72a36.jpg

 photo Capture2_zps9d7e6bdf.jpg
 photo Capture1_zps793a7682.jpg
 photo Capture5_zpsfdf64c34.jpg

Een veel minder royaal bedrag zijn we kwijt om het befaamde “Castle Howard” te bezichtigen. Nog (bijna) helemaal intact, helemaal in stijl ingericht en ook nog voorzien van een prachtige tuin. De fans kennen dit kasteel omdat zowel de serie als de film “Brideshead Revisited” hier zijn opgenomen.

 photo Capture10_zps45f1d461.jpg
 photo Capture8_zps441ceac5.jpg
 photo Capture9_zpsf0152630.jpg
 photo Capture7_zps5bb70856.jpg
 photo Capture12_zps7db4e2db.jpg
Na al dat cultureel geweld slapen we heerlijk in ons aardedonkere onderkomen. Tenminste, degene die het meeste terrein weet te winnen in ons tweepersoonsbedje van twijfel(aar)achtige omvang. De ander stort in het diepe, zo’n halve meter lager en mag daar de rest van de nacht doorbrengen!

24 augustus

Vandaag begint een nieuwe reis. Naar Engeland ditmaal: het Walhalla voor iedere tuinkabouter. Nog één nachtje varen, en dan zijn we er.

De zaden-oogstkit gaat natuurlijk ook mee. We zijn met de eigen auto, een bestelbus nota bene, dus ik hoef me nergens voor in te houden. Joepie!

En het weerbericht? Ik durf er niet meer naar te kijken......

 photo DFDS_King_Seaways_RGB_zps54e6a358.png

22 augustus

 photo P1100385_zpsba3bad03.jpg  photo P1100386_zps2309cac4.jpg

We gaan bijna op vakantie, dus tussen de hoosbuien door haal ik nog even snel de aardappeloogst binnen. De opbrengst valt niet tegen. Gezien de droge juli- en verregende augustusmaand had ik eigenlijk een mislukking verwacht. Het valt niet mee om ze schoon te krijgen maar als het gelukt is, kun je goed zien wat een verscheidenheid aan vormen en kleuren dit lid van de nachtschadefamilie voortbrengt.

20 augustus
 photo Knipsel4_zps2515bd5c.jpg

 

 

Zo vaak kom ik ze niet tegen, dus áls ik er één zie, is het altijd een cadeautje. De gehakkelde Aurelia is -wat mij betreft- de leukste vlinder in de Hof der  Zoetheid. 

Toegegeven, behalve het koolwitje is het ook de énige vlinder die ik in de Hof der Zoetheid tegenkom......

17 augustus

 

 

 

Deze Monarda "Camebridge Red" is de clown in onze Hof. Hij heeft eigenlijk alleen maar goede eigen-schappen:
1. Hij gaat jaren mee.
2. Hij wandelt gezellig door de tuin.
3. Hij bloeit maanden aan een stuk door.
4. Ongedierte lust hem niet.
5. Hij heeft gevoel voor humor en haalt af en toe
    grapjes uit. Zo zet hij graag een feestmuts op.

Hij heeft eigenlijk maar één nadeel: hij is steriel, dus zaad maakt hij niet.

 photo P1100316_zps22d45640.jpg
14 augustus

 photo P1100368_zps2c366c03.jpg  photo P1100336_zpscfed0712.jpg

Ook in de Hof groeien sinds enige jaren twee vruchtenstruiken: twee leden uit de frambozenfamilie. Het zijn de Rubus parviflorus (of was het nou parvifolius?) en de Rubus orientalis. Niet bijzonder (on)smakelijk, maar wel mooi om naar te kijken.

11 augustus
 photo Knipsel2_zpsa219445b.jpg  photo Knipsel1_zps25bf5b64.jpg

Niet alleen ik, maar ook het leliehaantje is dol op lelies. Zij het op een totaal andere manier. Zijn larven hebben de neiging om zich in hun eigen uitwerpselen te hullen, zodat ze er bijzonder onsmakelijk uitzien. Dat feit, gecombineerd met een ongekende vraatzucht, maakt ze tot persona non grata in al mijn tuinen.

De volwassen exemplaren kleuren wel heel aardig bij de stijve aartjes van de Crocosmia, die ze gelukkig níet lusten. Dat dan weer wel.......

8 augustus

 photo P1100363_zps217e9509.jpg




Dit jaar heb ik voor het eerst Roscoea geplant. En het klopt, hij lijkt inderdaad behoorlijk op een orchidee hoewel hij nauwer verwant is aan de gember. Hij blijkt ook nog prachtig te kleuren bij de Stokesia, die er pal naast staat.

 photo P1100362_zps20a77e95.jpg
 photo P1100364_zps4f724cff.jpg
6 augustus
 photo P1100345_zps6094a985.jpg

 

 

 

 

 

 

Mooi hoor, zo'n hibiscus in bloei. Jammer alleen dat de bloemen maar één dag meegaan. Dat geeft wél hoop troep.

5 augustus

 

 

Al dat gejaag op kikkers, vlinders, blaadjes, gras-aartjes: BettyLoes worden er zó moe van! Daarom knijpen ze maar weer een oogje dicht. En mijn liefste? Die moet maar op een krukje zitten!

 photo P1100328_zps3fe22ec1.jpg
3 augustus

 photo P1100352_zps177b6468.jpg  photo P1100329_zpsd7449571.jpg

Dat ik gek ben op de lelies in mijn tuin, was je vast al opgevallen. Ook dit jaar stellen ze niet teleur. Links Lilium regale, die zijn koninklijke naam alle eer aandoet en me dit jaar letterlijk boven het hoofd is gegroeid en idioot grote bloemen produceert. Tussen de nieuwste aanwinst, een gifgele met donkerrode stippels, duikt een merkwaardigheid op: bloemen met een extra rij blaadjes. In vloekend zuurstokroze. Ik laat hem toch maar staan.....

1 augustus

 photo P1100280_zpsd373b981.jpg

Het duurde even, maar de Keukenhof is nu op zijn hoogtepunt!

Welcome

Newest Members