Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

30 april

 photo Harry6_zps18ef2879.jpg

 photo Harry3_zpsadb9ad66.jpg

 photo Harry7_zps0f814a6f.jpgOver de hellingen van Monte komen nevelslierten aanrollen die het dal zullen versluieren.
Quinta do Monte heeft zich al lang geleden overgegeven aan de elementen en vandalen deden de rest.
Van het ambitieuze plan om het in oude luister te herstellen is niets terecht gekomen. We kijken vol afschuw naar de beschimmelde muren, dichtgespijkerde vensters en begroeide dakpannen. De tuinen, vijver en uitkijktoren, ze zijn er nog. Slechts enkele toeristen hebben de moeite genomen deze tuin nog te bezoeken.
 
Het is zes jaar geleden dat we de Jardim Tropical do Monte Palace voor het eerst (en het laatst) bezochten. Het stel olijfbomen bij de ingang zijn nog steeds tweeduizend jaar oud. We zeggen hoi tegen de koi die in photo sledes_zpsa8312dab.jpg de vijver rond de Japanse pagode hun baantjes trekken.

 

 

 

Er staan prachtige orchideeën op een grote etagère, ze geven extra kleur aan dit gedeelte van het park. Dan klimmen we langs het zwanenmeer met waterval naar boven. Tegen de rotswand hangen de azulegos (siertegels), een verzameling van José Manuel Rodrigues Berardo.

 photo Harry5_zps87e813ec.jpg

 photo sledes_zpsa8312dab.jpg

Zijn stichting zorgt ook voor de rest van de tuinen want het voormalige hotel is gesloten. Tussen enorme varens door bereiken we nog een oriëntaals stukje tropen, maar dan is het wel genoeg voor vandaag.

Een busje brengt de bemanningen van de tobogan terug naar de basis. Luidruchtig lopen de mannen in witte pakken langs de toeristen die met hun mandsledes over de keien naar omlaag willen. Niemand lijkt zich af te vragen hoe die sledes weer boven geraken........

 
 photo Harry4_zps840fc5c5.jpg

29 april


 photo Monte2_zps876e727d.jpg

Rond mijn voeten speelt zich een klein drama af. Hij pronkt en pocht: kijk eens hoe fluffy ik ben, hoe mooi mijn veertjes glanzen, hoe pront mijn kontje is! Maar ach, zij ziet het niet. Met drie opgroeiende kuikens zit haar kopje vol met to-do lijstjes: boodschappen, de was, het nest opruimen. Op liefde zit ze niet te wachten.

 photo Jeroen7_zps0f1d4681.jpgNee, dan de tafel naast ons op het terras van Camara de Lobos. Daar is het passie troef tijdens een lokaal kaartspeltoernooi. Oude mannetjes met een gemiddelde leeftijd van tachtig (schatting gebaseerd op het aantal tanden dat ze nog bezitten), gezeten op boomstronken met een stuk karton voor extra zachtheid, smijten hun beste kaarten op tafel. Om hen heen klinkt luid gejoel, afkomstig van de rest van de mannelijke bevolking van dit kleine vissersdorp.
Zelden zie je Portugezen zo geanimeerd. In tegenstelling tot de andere mediterane volken, zijn zij meer ingetogen en praktisch ingesteld. Melancholisch noemt Harry ze, chagrijnig vind ik ze. Soms. Contact is niet altijd gemakkelijk. Hun zware, slissende eiland-accent maakt ze voor ons compleet onverstaanbaar. Maar we doen allemaal ons best en uiteindelijk komen we er altijd uit. In onze vaste supermarkt krijgt ik zelfs taalles van de mevrouw die het brood verkoopt. Geduldig doet ze het steeds voor en ik krijg de gewenste producten pas mee als ik de naam ervan goed kan uitspreken.


 photo Jeroen6_zpsed0409d1.jpg

Kijk eens hoe rijp we zijn; zie je niet hoe graag we geplukt willen worden? Natuurlijk zie ik het wel, daar ben ik een tuinkabouter voor. Maar ja, zo hoog kan ik niet springen en het zou wat merkwaardig overkomen als ik hier, midden in het Catharinapark in Funchal, vier meter in een boom zou klimmen. Als dat hoegenaamd al zou lukken! Dus blijft de lokroep onbeantwoord.


 photo Jeroen5_zps11efd427.jpg

Rondom onze casa lokt het landschap. Tijdens een eerdere verkenningstocht hebben we een fraai wandelpad gevonden dat ons naar het nabijgelegen Camacha zal voeren. Denken we. Het voert ons echter, al klauterend, naar de achtertuin van een oeroude kluizenaar. Om vervolgens op te houden. Dus glibberen we weer naar beneden en nemen de volgende afslag. Die blijkt naar Monte te voeren, dwars door een koel eucalyptusbos. Ook fijn. Die weg naar Camacha vinden we nog wel, een andere keer.


 photo Jeroen4_zps02b36111.jpg

 photo Jeroen3_zpsee557815.jpgHij pronkt en kraait van pure ijdelheid: kijk eens hoe mooi rood mijn kam is, hoe fier mijn staat en hoe glanzend mijn veren! Gisteren ben ik nog door de VARA gevraagd om hun boegbeeld te zijn. Zie je dan niet hoe geweldig ik ben? Tuurlijk ziet ze het wel: ze is dan wel een kriel maar bepaald niet kippig!

Eigenlijk zouden we naar het Ecologisch Park gaan, maar dat blijkt een aantal jaar geleden te zijn platgebrand. Er rest slechts een open veld met zwarte boomstompen. Dat deert ons niet want de bergen roepen. De picos de Areiro en Ruiz kun je, met hun ruim 1800 meter, niet negeren.
Kijk eens hoe hoog we zijn, hoe onze flanken lijken op een versleten bankstel: hier en daar fluwelig groen, elders helemaal kaal. Kijk eens hoe mooi onze vergezichten zijn en wat voor fraaie plantjes er op onze rotsen groeien. Beneden in de verte ligt een dik wolkentapijt, maar daar hebben wij geen last van. Hoewel de weg goed is, is de wandeling zwaar. Constant klimmen en dalen, in gevecht met knieeën en longen. Maar overweldigd door de fraaie vergezichten. Wanneer de queeste is volbracht, zinken we neer op een bergweitje (de snackbar wordt gerenoveerd). Te moe om ons waar dan ook nog druk over te maken. Maar zo voldaan dat we niet eens voelen hoe de felle zon, ongehinderd door de ijle lucht, het vel van onze gezichten schroeit.

 photo Jeroen2_zps237e4d7b.jpg

Fraai zingen kan Jeroen niet, hard krijsen des te beter: kijk eens hoe ver ik min staart op kan zetten, hoe mooi mijn veren gloeien als waren ze van safier en smaragd. Op deze quinta is er geen zo mooi als ik! Helaas, ze ziet het niet. Of het kan haar niet schelen. Zij is ons huurautootje….


 photo Jeroen1_zps760cd6d7.jpg


Iedere dag genieten we weer van alle verlokkingen die dit eiland biedt. Worden steeds een beetje meer verliefd. Kijk hoe groen ik ben, hoe mooi de bloemen, hoe fijn de zon schijnt. Waarom zou je nog naar huis gaan?

26 april

De contouren van de Adelaarsrots zijn scherp, de lucht is helder en warm. Hier aan de noordkust is zelfs de oceaan vandaag ongebruikelijk kalm. En de hoogste toppen van Madeira zijn duidelijk zichtbaar. We genieten van het uitzicht bij het Miradoura da Portela. Beneden ligt Porto da Cruz, één van de oudste plaatsen van het eiland. Bocht na bocht komt het haventje dichterbij en kijken we steeds verder tegen de rotswand van de Penha de Águia omhoog. De auto parkeer ik tegenover de weegbrug van de suikermolen. Deze fabriek produceert aguardente de cana, een brandwijn uit suikerriet. Nee hoor, dank U, we eten liever een ijsje.

In de verte zien we de kale bruine klippen van Ponta de São Lourenço. Rond de baai liggen groene terrassen met druivenranken, de golven lichten op voordat ze op het lavastrandje uiteen spatten.

De kerkklok slaat een gat in de middagrust, maar Porto da Cruz slaapt door.


 photo Santana1_zpsc7e970f8.jpg
In Santana is de rust ver te zoeken. Er stopt alweer een bus met toeristen, ditmaal verkleed als padvinders. Ze komen allemaal een kijkje nemen bij de met riet gedekte historische houten huisjes.
Casas de Colmo, er staan er een aantal die zijn opgeleukt en dienst doen als souvenirwinkel, maar in de velden rond Santana vinden we ook nog exemplaren die de tand des tijds niet helemaal hebben doorstaan en tegen wil en dank overeind gehouden worden.

Een soep uit de streek houd óns overeind. En met een paar zakken bloembollen rijker toeren we verder langs de noordkust. Er drijven inmiddels wat wolken boven de akkers rond São Jorge.

 photo Santana2_zps1f264b77.jpg

Misdienaartjes oefenen naast de parochiekerk tot een jonge priester ze tot de orde roept en ze de kerk binnengaan. Ergens op het hoofdaltaar moet de heilige Joris staan maar je ziet door het vergulde houtsnijwerk de beelden niet. Het is al laat in de middag en wie niet naar de mis gaat is bezig met de voorbereidingen van het feest. De muziektent is bijna klaar en het vlees ligt al op het vuur. Geen idee wat of ter ere van wie er iets gevierd gaat worden. Vandaag is het 25 april, Dia de Liberdade, natuurlijk. Anjerrevolutie, twee generaties geleden alweer.

Over de moderne Via Rapida rijden we terug naar onze Adelaarsrots, of liever Pauwentroon.

25 april

Zodra we rond half twaalf voorzichtig het pad naar Casas Valleparaizo oprijden voelt het meteen goed. We passeren een bruggetje en staan dan stil voor de Quinta, het hoofgebouw.

Overal bloemen rond de prachtige villa. Traditioneel wit met donkerrode basis en terracotta dakpannen. Een bloeiende blauwe regen valt weg tegen de strak blauwe lucht. We worden verwelkomd door Sofia. Zij runt namens haar familie de verhuur van de oude landwerkershuisjes die over het landgoed verspreid liggen. Onder het genot van een glaasje Madeirawijn legt Sofia uit hoe alles werkt. Dan laat ze ons het huisje zien en we zijn meteen gelukkig.

Leonor poetst alles nog even op zodat we de bagage vast neerzetten en meteen de supermarkt even verderop bezoeken. We zijn immers “self catering” deze vakantie.
 
Aangezien we thuis rond drie uur ‘s nachts al in de taxi stapten beginnen we langzaam in te storten.
Ik doe een tukkie op een ligstoel in het zonnetje tot er een koude wind opzet die me naar binnen drijft. De zon is fel, we wonen nu op zo’n 800 meter hoogte, maar in de schaduw is het ronduit kil en in het huis voelt alles klam aan.

De houtkachel laten we nog even onaangeroerd maar we merken wel dat de twee elektrische radiatoren de ruimte niet op de temperatuur kunnen brengen die wij wensen. We eten soep met brood, lezen nog wat en kruipen in bed onder drie lagen dekens. En toch voelt het allemaal geweldig!

24 april
 photo transavia_zpsf66806ea.jpg

 

 

En daar gáán we weer! Op naar Madeira, de eeuwige jachtvelden voor iedere tuinkabouter......

Over twee weken ben ik weer terug.

22 april

 

 

 

De bloemetjes van deze voorjaarsbloeiende siererwt zien er bijna buitenaards uit.

21 april

  

Chocolade in de tuin. Ik mag het graag zien, en kom er ook nog eens niet van aan....

20 april

 

 

De knoppen van het komkommerkruid zien er knuffelbaarder uit dan ze in werkelijkheid zijn. De plant hoort niet voor niets tot de familie van ruwbladigen!

18 april

 photo Lila1_zps798980d0.jpg photo Lila2_zpsfc9a5eef.jpg

Lila vind ik één van de mooiste kleuren in de voorjaarstuin.

16 april

Arme DD, het zit hem niet mee in de liefde.

De hele winter heeft hij onze Hof als zijn territorium verdedigd. De vrouwtjes waren er behoorlijk van onder de indruk!

Heeft hij eindelijk de schoonste der jonkvrouwen aan de haak geslagen, blijkt er in de hele Hof geen fatsoenlijke plek te vinden om een nestje te bouwen.

Nu heeft ze zich door de duif van hiernaast laten schaken en rest er DD niets anders dan zich te bedrinken......

14 april

 photo HdZ1_zps20f8cf5f.jpg

Zo ziet de Hof de Zoetheid er momenteel uit. Een beetje verwaarloosd, omdat op dit moment de Keukenhof meer aandacht nodig heeft. Als die eenmaal is ingeplant met zaailingen, kan ik me hier weer gaan uitleven.

Helemaal hopeloos is het trouwens niet. Bijna alle fruitboompjes zitten barstensvol bloemknoppen die op het moment van uitbreken staan. De honingbes en smeerwortel zijn alvast met bloeien begonnen. En de zonnehoed en nemesia zijn daar gewoon de hele winter meer doorgegaan.

  photo HdZ2_zps64d2a2e6.jpg

11 april

 photo Tulpklein1_zps87c3679d.jpg
 photo Tulpklein2_zpscfec05af.jpg

 

 

 

 

Nu bloeien ook de botanische tulpjes.

Gretig draaien ze hun gezichtjes richting ieder zonnestraaltje dat ze kunnen opvangen.

9 april

 photo Delftsblauw2_zps309a5368.jpg

Delfts blauw in de Hof......
 
 photo Delftsblauw1_zps161b5c2e.jpg

6 april

Nee, het heeft niet gehageld. Zo ziet de Keukenhof eruit als je er net een pak Escargo in hebt leeggestrooid.
De "war on slugs" is de tweede ronde ingegaan.

4 april

 photo tulpgroot_zps59562e1c.jpg

Merkwaardig, dit jaar bloeien de grootbloemige hybride tulpen veel eerder dan hun botanische broertjes en zusjes.

1 april

 photo Muscari1_zps0ec25594.jpg

Tussen al het blauw-en-wit geweld van de "blauwe" druifjes lijkt Muscari "Golden Fragrance" net een 1 april grap.....

 photo Muscari2_zps7255fd26.jpg

Welcome

Newest Members