Μετά
τους ελληνικούς θριάμβους του 2004, η πραγματικότητα μας φόρεσε το πιο
βρώμικο ένδυμα της και μπήκε στη ζωή μας με βίαιες τυμπανοκρουσίες και
εντυπωσιακές αποκαλύψεις. Το
2005 μας λέει καλημέρα προσβάλλοντας ό,τι πιο ιερό έχουμε: τη
Δημοκρατία και την ανάγκη του θρησκεύειν. Ο Κλήρος βλέπει το σεβάσμιο
του σχήματος του να καταρρέει, η Δικαιοσύνη μολύνεται από υπηρέτες που
την κάνουν να φαίνεται άδικη, η πολιτική δοκιμάζεται από τους
ματαιόδοξους εκπροσώπους της και η δημοσιογραφία κλονίζεται από
επιχειρηματίες και φερέφωνα τους. Κι ο πολίτης; Εκείνος μένει να
παρακολουθεί τάχα συγκλονισμένος τα γεγονότα που το ένα μετά το άλλο
σκάνε σα φωτοβολίδες μπρος στα μάτια του. Παρακολουθεί, δηλώνει
αηδιασμένος από τους παπάδες, τους δικαστές, τους πολιτικούς και τους
δημοσιογράφους, και απαιτεί άκουσον, άκουσον- διαφάνεια, δικαιοσύνη,
σεβασμό και κυρίως Δημοκρατία!
Ας
μιλήσουμε όμως αδερφέ, έξω απ' τα δόντια: Μας αξίζει η διαφάνεια και η
δικαιοσύνη; Μας αξίζει ο σεβασμός και η δημοκρατία, Μήπως τελικά όλα
αυτά που βλέπουμε να αποκαλύπτονται, είναι τα αποτελέσματα των δικών
μας επιλογών, Ζητάμε κάθαρση, ζητάμε να βρεθεί το πτώμα όπου κι αν
είναι κρυμμένο μα δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ότι το πτώμα είμαστε
εμείς! Αυτά που βλέπουμε και ακούμε τον τελευταίο καιρό δεν είναι παρά
δικά μας έργα. Εμείς καταντήσαμε τη Δημοκρατία μας Κομματοκρατία, εμείς
κουνάμε σημαίες κάτω από μπαλκόνια των πολιτικάντηδων, εμείς τάζουμε
πως θα ψηφίσουμε όποιον μας τάξει πως θα μας τακτοποιήσει! Ψέματα;
Εμείς, που ζητάμε Δικαιοσύνη, λαδώνουμε για να πάρει το παιδί μας το
δίπλωμα οδήγησης, εμείς τρέχουμε στο γνωστό μας τροχονόμο για να μας
σβήσει την κλίση, εμείς δε θα είχαμε αντίρρηση να δώσουμε στο δικαστή
το κατιτί του, εάν άντεχε ο κορβανάς μας τη συγκεκριμένη κίνηση.
Κατηγορούμε τους δημοσιογράφους, εμείς που τους έχουμε χαρίσει τη
δύναμη που απολαμβάνουν, εμείς που πιστεύουμε οτιδήποτε μας σερβίρουν,
εμείς που δε μάθαμε πως το πιο ισχυρό κουμπί του τηλεκοντρόλ μας είναι
εκείνο που βυθίζει τη μικρή οθόνη στο απέραντο σκοτάδι και πως μια κακή
εφημερίδα δεν αποδυναμώνεται όταν την βρίσεις, μα όταν δεν την
αγοράσεις! 'Οσο για τους κακούς ιερείς; Όσοι έχουν παραστεί σε
χειροτονίες, τόλμησαν ποτέ να φωνάξουν ΑΝΑΞΙΟΣ, όταν τους δόθηκε ο
λόγος; Τόλμησε κανένας από τους δήθεν πιστούς να προστατέψει την
Εκκλησία που αγαπά, από άπειρα παιδαρέλια που θεωρούν ότι το ράσο είναι
το φάρμακο κατά της ανεργίας; Τόλμησε κανένας ╚πιστός╩ να εναντιωθεί
στη χειροτονία ενός κακού λαϊκού που επιθυμεί να καλύψει τα πάθη του με
το σεβαστό ένδυμα της ιεροσύνης; Κι αν δεν έγιναν ως σήμερα όλα αυτά
από τους πολίτες, δεν αποτελούν τουλάχιστο δείγμα θράσους, οι
εκδηλώσεις έκπληξης και αγανάκτησης από την πλευρά μας;
Ας
αφήσουμε για λίγο στην άκρη και τα κομπλιμέντα του στιλ "Ο λαός ξέρει,
ο λαός έχει κρίση, ο λαός έχει συνείδηση". Ας τα αφήσουμε για εκείνους
που βγάζουν το ψωμί τους κολακεύοντας μας, κι ας παραδεχτούμε το
προφανές: Ο λαός μας δεν θέλει να ξέρει, έχει κακή κρίση και βρώμικη
συνείδηση. Δίνει αξία στα ανάξια και ταπεινώνει αυτά που αξίζουν. Πουλά
την ψήφο του- το μέλλον των παιδιών του- σε μπλε, πράσινες και κόκκινες
αφίσες και αντιδρά στην διαπλοκή μόνο εάν δεν έχει κάτι να κερδίσει ο
ίδιος απ' αυτήν. Καταδικάζει το ρουσφέτι, όχι από την ανάγκη του να
υπηρετήσει την αξιοκρατία, μα επειδή δεν τον εξυπηρέτησε τη στιγμή που
το χρειαζόταν. Κατηγορεί την αντιδεοντολογική δημοσιογραφία, μα δίνει
υψηλά νούμερα τηλεθέασης σε καθετί αντιδεοντολογικό. Απεχθάνεται τα
πουλημένα Μέσα, επειδή ο ίδιος χάνει την αξιοπρέπεια του τσάμπα!
Αγανακτεί με τον κακό πολιτικό, μα δεν του καίγεται καρφί για τον κακό
πολίτη που έδωσε βήμα στον κακό πολιτικό!
Μα,
τελικά για όλα φταίει ο πολίτης; ΝΑΙ. Για όλα τούτα που βλέπουμε, και
για όσα δυστυχώς θα έρθουν, δε φταίνε μόνο οι ανίκανοι λειτουργοί, αλλά
κυρίως εμείς που τους βάλαμε να λειτουργήσουν. Ο κλέφτης, ως κλέφτης,
θα κλέψει, και ο ψεύτης ως τέτοιος, θα πει ψέματα, χωρίς να μπορούν να
κατηγορηθούν για τίποτε άλλο παρά για τα ελαττώματα τους. Ο πολίτης
όμως που ανεβάζει κλέφτες και ψεύτες και τους δίνει τη δύναμη να
ελέγχουν τη ζωή του, δεν έχει το δικαίωμα να γκρινιάζει κάθε φορά που η
επιλογές του τον ατιμάζουν. Γι' αυτό, ακόμα κι αν συρθούν δικαστές και
ιερείς στα δικαστήρια ( είναι μια αρχή κι αυτή) ακόμα κι αν χάσουν τις
δουλειές τους κάποιοι δημοσιογράφοι και τη βουλευτική τους καρέκλα
κάποιοι πολιτικοί, ακόμα κι αν βρεθεί ο εγκέφαλος της διαφθοράς που μας
ταλανίζει, το πρόβλημα δε θα λυθεί: θα έρθουν άλλοι βέβηλοι ιερείς και
δικαστές, άλλοι πουλημένοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, θα
δημιουργηθούν νέες συνθήκες διαφθοράς και καινούργια βρωμιά
Οσο
δεν αλλάζουμε εγώ κι εσύ φίλε, όσο οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά ( στο
νέο αίμα) την ιδέα της "λούφα" και οι εκπαιδευτικοί την τακτική της
αρπαχτής, όσο ο καθένας από εμάς νοιάζεται για το δίκαιο μέχρι να
βολευτεί, και τρέμει να μην ξεβολευτεί, όσο υπάρχουν οπαδοί, θαυμαστές
ακόλουθοι και φανατισμένοι φίλοι ή εχθροί, η σήψη θα συνεχίζεται. Ας
μιλήσουμε έξω απ' τα δόντια: Η διαφθορά στην Ελλάδα είναι οι Έλληνες
που ξέχασαν πως είναι να είσαι 'Ελληνας. Εάν αποφασίσουμε να
ξαναθυμηθούμε τον τίτλο τιμής που κληροδότησαν οι παππούδες μας, τότε
ίσως τα παιδιά μας απολαύσουν την Ελλάδα της προόδου και της
αξιοπρέπειας. Διαφορετικά, καλή σήψη αδέρφια!
Μάρω Σιδέρη
www.eptalofos.com.gr