Συνάντηση των αυτόνομων χώρων 4-7 Μάη
Η διοργάνωση των ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΧΩΡΩΝ στις 4-7 Μάη στην Αθήνα, πέρα από το ότι αποτελεί μια καλή αφορμή για να κουβεντιάσουμε μια σειρά από ζητήματα, μπορεί να θεωρηθεί αρκετά επιτυχημένη, τόσο σε σύγκριση με τις προθέσεις μας όσο και σε σχέση με τις δυνατότητες και την εμπειρία των συλλογικοτήτων και των ατόμων που ενεπλάκησαν στο συγκεκριμένο εγχείρημα.
Στις βασικές μας προθέσεις ήταν να εμπλακεί σε αυτήν την πανευρωπαϊκή συνάντηση όσο το δυνατόν πιο πολύς κόσμος από το εξωτερικό. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που επιλέξαμε μια διοργάνωση την ίδια περίοδο που διεξαγόταν στην Αθήνα το 4ο Ε.Κ.Φ. Πάρα πολλοί-πολλές σύντροφοι-συντρόφισσες από το εξωτερικό, που είτε συμμετείχαν στο Φόρουμ ασκώντας του παράλληλα σκληρή κριτική, είτε απλά παρακολουθούσαν τις εργασίες του (χωρίς ωστόσο να συνδιαμορφώνουν και το πολιτικό του πλαίσιο), είτε τέλος βρίσκονται εκτός των διαδικασιών του και τοποθετούνται απέναντί του από μια αντιεραρχική-αντικαπιταλιστική σκοπιά, βρίσκουν στο γεγονός του Ε.Κ.Φ. μια ακόμα αφορμή να ταξιδέψουν, να συναντηθούν, να συζητήσουν και να ανακαλύψουν συλλογικότητες και άτομα με τα οποία μοιράζονται κοινούς προβληματισμούς, θεωρητικές αναζητήσεις, μορφές δράσεις και να ανταλλάξουν σκέψεις και εμπειρίες για το παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα.
Η διοργάνωση μιας πληθώρας εργαστηρίων από μια σειρά συντρόφων-συντροφισσών από διάφορες χώρες (Ρωσία, Η.Π.Α., Βρετανία, Γερμανία, Ισπανία, Ελβετία, Γαλλία, Ινδία, Κολομβία) με μια μεγάλη ποικιλία θεματικών για: το αναρχικό κίνημα στις Η.Π.Α. και Ρωσία, τον πόλεμο Ρωσίας - Τσετσενίας, την αντίσταση στους G8, τις μορφές αντίστασης στην ηλεκτρονική παρακολούθηση, τις οικοκοινότητες, την εργατική έρευνα, την τέχνη και τον ακτιβισμό, τα κοινωνικά κινήματα στην Ινδία και στην Κολομβία, τους μετανάστες, την επισφαλή εργασία, τον αγώνα ενάντια στο C.P.E., το φεμινισμό, τις κινητοποιήσεις ενάντια στην Shell στην Ιρλανδία, τη δικτύωση κ.α.
Τα παραπάνω εργαστήρια καθώς και η προπαρασκευαστική συνάντηση του P.G.A. που ασχολήθηκε με τη κατάσταση της διεθνούς δικτύωσης σήμερα, με την γνωριμία ενός κόσμου για πρώτη φορά με το P.G.A. και με τη προετοιμασία μιας διαβαλκανικής συνάντησης, συνέβαλλαν στο να κατατεθεί ένας πλούσιος προβληματισμός και μια πολύμορφη κινηματική εμπειρία.
Σημαντικό κομμάτι σε αυτή τη διεθνή όσμωση που αναπτύχθηκε αυτές τις 4 μέρες θεωρούμε και τη διαδικασία φιλοξενίας κάποιου κόσμου στο Αυτόνομο Στέκι. Πρόκειται για φιλοξενία με ένα εντελώς ανοιχτό χαρακτήρα που εξυπηρέτησε δεκάδες συντρόφους - συντρόφισσες (από Γερμανία, Ιταλία, Σλοβενία, Τσεχία, Πολωνία, Σερβία, Ρωσία, Βρετανία) είτε είχαν έρθει για τους Αυτόνομους Χώρους είτε πήραν μέρος στις υπόλοιπες διοργανώσεις αυτών των ημερών. Τις μέρες και τα βράδια της φιλοξενίας δημιουργήθηκε το κατάλληλο περιβάλλον και κερδήθηκε η εμπιστοσύνη, ώστε να ξεκινήσει μεταξύ προσώπων ένας άτυπος διάλογος διαρκείας που έχει τη δική του συμβολή στη γνωριμία και στην αλληλοκατανόηση.
Παρά τις τεχνικές δυσκολίες (ειδικά της πρώτης μέρας), τον αποσυντονισμό και την αδυναμία συγκέντρωσης του κόσμου, θεωρούμε ότι η επιλογή να διαχύσουμε τη διοργάνωση σε διάφορους κινηματικούς όρους στο κέντρο της Αθήνας, συνέβαλε σε κάποιο βαθμό στην γνωριμία των συντρόφων - συντροφισσών με την κινηματική καθημερινότητα της Αθήνας.
Σε τοπικό επίπεδο τώρα, καταφέραμε χωρίς καμιά παρόμοια οργανωτική εμπειρία και παρά τον περιορισμένο αριθμό συλλογικοτήτων και ατόμων που συμμετείχαν, να φέρουμε σε πέρας την όλη διοργάνωση.
Είναι σημαντικό το ότι μια τέτοια διεθνής συνάντηση αποτέλεσε βίωμα συντρόφων και συντροφισσών που δεν έχουν πάρει μέρος σε παρόμοια γεγονότα στο εξωτερικό. Οι ίδιες οι συλλογικότητες, μέσα από την όλη διοργάνωση, συνεργάστηκαν και γνωρίστηκαν καλύτερα και ουσιαστικότερα βάζοντας τα θεμέλια μιας πιο στενής πολιτικής σχέσης στο άμεσο μέλλον.
Βέβαια πρέπει να επισημάνουμε τα προβλήματα και τις αδυναμίες της διοργάνωσης, όχι για να μπούμε σε ένα γαϊτανάκι καταμερισμού προσωπικών ευθυνών αλλά για να βγάλουμε χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα. Το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν ότι, λόγω των πολλών παράλληλων διοργανώσεων και της διάχυσης του κόσμου, κάποια πολύ ενδιαφέροντα εργαστήρια δεν είχαν τον κόσμο που θα συγκέντρωναν αν γίνονταν σε κάποια άλλη περίοδο. Έτσι η συμμετοχή σε αυτά κυμάνθηκε από 20 έως 70 άτομα, ενώ ο κόσμος που πέρασε από την όλη διοργάνωση πρέπει να έφτασε τα 400 με 500 άτομα. Βέβαια η όλη διοργάνωση δεν αποτέλεσε, στο βαθμό που θα θέλαμε, υπόθεση του ευρύτερου κινηματικού χώρου, στο οποίο και απευθυνόταν. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την χρονική συγκυρία αλλά και με το βαθμό της επιρροής των συλλογικοτήτων που διοργάνωσαν τη συνάντηση στο ευρύτερο αντικαπιταλιστικό χώρο της Ελλάδας. Άλλωστε η διοργάνωση αυτή αποτέλεσε και μια πρώτη απόπειρα υπέρβασης των ιδεολογικών περιχαρακώσεων που εντοπίζονται συχνά σε αυτό το χώρο και ως τέτοια είχε αναμφίβολα πολιτικές αδυναμίες.
Είναι σημαντικό ωστόσο να βρούμε τους τρόπους που θα επιτρέψουν στην αυτοοργάνωση να συναντήσει την αυτενέργεια ώστε να αποτελέσει μια ζωντανή διαδικασία στην οποία ο καθένας - καθεμία με όπλο τη συλλογικότητα θα αναπτύξει τις δεξιότητες και τα πολιτικά κριτήρια αποφεύγοντας με αυτό τον τρόπο τη δημιουργία άτυπων μορφών ιεραρχίας. Μια τέτοιου τύπου διοργάνωση, όπως και η καθημερινή πολιτική δραστηριότητα, εμπεριέχει ένα σύνολο εργασιών που είναι το ίδιο απαραίτητες και σημαντικές για το τελικό αποτέλεσμα. Η εναλλαγή σε αυτές δεν απαιτείται μόνο από την πολιτική δραστηριότητά μας αλλά και αποτελεί όρο για την αποσόβηση της δημιουργίας ιεραρχιών και φαινομένων που θα ακύρωναν τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο θέλουμε να κάνουμε πολιτική.
Τελειώνοντας αξίζει να επισημάνουμε ότι μέσα από το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα έχει διαφανεί, ως ένας από τους κινδύνους, η πιθανότητα η δικτύωση να αποτελέσει αυτοσκοπό και όχι μέσο της πολιτικής δραστηριότητας. Πρέπει λοιπόν να τονίσουμε ότι η δικτύωση οφείλει να βοηθά στην διεύρυνση των δυνατοτήτων της πολιτικής μας παρέμβασης, στην κυκλοφορία των αγώνων, στην ανάπτυξη και στην πιο άμεση επαφή των κοινωνικών αντιστάσεων σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Όλα τα παραπάνω έχουν ως προαπαιτούμενο να είμαστε μέσα σε αυτές τις κοινωνικές διεργασίες ως δρώντα πολιτικά υποκείμενα και όχι απλά ως αναμεταδότες.