Hier vind je een verzameling logjes van mijn dagjes uit en vakantietripjes. Deze logjes vind je niet meer terug in de Navabar.
Welke staan hier al?
- Engeland 2005
- Europa Park 2006
- Dagje Efteling 2006
- Dagje Walibi 2006
- Dagje Moviepark 2006
- Dagje Efteling 2006
- Dagje Den Haag & Scheveningen 2006
- Stappen met Naath 2006!
- Engeland 2006
Het begin van de Onvergetelijke Reis
“Ping Pong” de bel gaat, mijn moeder doet open. Ronald (Loopingstar) en Thijs (Hothunter) staan voor de deur. Na nog even een lekker kopje koffie en een lekker glaasje fris gedronken te hebben, zijn hier vier mensen in de stemming om naar Engeland te vertrekken.
Na een beetje proppen met tassen in de kleine auto van Ronald, zijn we dan eindelijk op weg naar Maasland. De plek waar wij als eerste vier Themeparkers de bus mogen betreden.
In Maasland aangekomen rijd Ronald zijn auto de parkeerplaats van de bussen op en we lopen met z’n vieren naar binnen om de buschauffeur te gaan zoeken. En daar is die dan, hij stelt zich voor als Leendert van der Geest uit ’s-Gravenzande.
Snel zoek ik een leuk plekje uit in de bus, waar ik nog de komende paar dagen wil blijven zitten.
En dan eindelijk, begint de reis naar Breda. Onderweg stoppen we even bij de Mc Donalds omdat meneer de buschauffeur zin heeft in een lekkere milkshake. Na de milkshake gehaald te hebben rijden we door naar Breda.
In Breda aangekomen is er niemand op de parkeerplaats te bekennen, althans dat lijkt maar zo. Na nog geen 2 seconde rijden er auto’s de parkeerplaats op en komen er mensen te voorschijn. En al snel zit de bus vol, misschien nog wel eerder dan gepland was. Na het inladen van alle tassen rijden we door naar Rotterdam waar nog een aantal tp’ers op moeten stappen. Ondertussen is het al een gezellige boel in de bus. Naast me zit Sander, achter me Robert, Roy en daar achter Jori. Gezellig! Na langs een paar files te zijn gereden en een trauma helikopter te hebben gezien komen we aan in Rotterdam waar de laatste paar mensen opstappen. En dan begint eigenlijk de reis voor iedereen pas echt. Op naar de boot!
We rijden de parkeerplaats op van P&O Ferries en zien direct de boot waar we de komende nacht op gaan overnachten. Midas bedenkt zich geen moment en begint direct met het filmen van de boot. Onze ID bewijzen en paspoorten moeten we aan Mark en Jo geven die voor ons gaan regelen dat we naar binnen kunnen.
Ondertussen stond iedereen buiten op Mark en Jo te wachten tot ze terug kwamen. Na een kwartier kwamen ze terug met de toegangstickets voor de boot en de sleutel voor de kamer.
We konden direct aan boord van het schip. Nog nooit eerder had ik dit meegemaakt, dus voor mij was het allemaal nieuw. We liepen naar binnen, gaven ons kaartje, liepen door, lieten ons paspoort zien, konden de roltrap op en moesten daarna door een tunnel naar de andere kant lopen, daar weer ons kaartje laten zien, en uiteindelijk was je dan aan boord. Ik keek mijn ogen uit, wauw wat een boot, wat een luxe. Snel liep ik samen met Sander naar onze kamer, wat nog wel even zoeken was. We deden onze sleutel in het scan apparaat en we konden naar binnen. Eerste reactie ‘Wat een bezemhok!’, tweede reactie ‘Waar is bed nummertje 2?’.
Sander kwam erachter dat in het plafond twee klippen zaten die open moesten worden getrokken en dat er daarna een bed uit kwam vallen.
Na het inspecteren van ons mooie bezemhokje zijn we gaan kijken in wat voor een onderkomen de rest van Themepark sliep. Allemaal veel groter dan het onze! Nouja, je kan niet altijd geluk hebben.
En toen was het tijd voor avond eten.
Nog nooit had ik gezien hoe een hotdog op zo’n warm staafje gemaakt wordt, dus dit was de ideale kans om eens op mijn gemak, achter de kassa hadden ze ook geen haast, te kijken naar de Making Off a Hotdog.
Na een lekkere hotdog gegeten te hebben zijn we eens een filmpje gaan pakken. “Dukes of Hazard” wat een ontzettend saaie film, vond er niet veel aan en kreeg er nog slaap van ook. Gelukkig was die rond een uur of 11 afgelopen en konden we snel iets anders gaan doen.
Boven op de boot was het donker, en een driekwart maan verlichtte een deel van het water. Al snel begon dit saai te worden en zijn Sander en ik eens een rondje gaan lopen. Uiteindelijk komen we uit bij de dansvloer waar een paar mannelijke tp’ers mooie engelse dames aan het versieren zijn, nouja mooie? Na even hard gelachen te hebben doordat een bepaalde mannelijke themeparker (ik noem geen namen) afgewezen werd door een ‘mooie engelse dame’ zijn we lekker gaan slapen om de volgende dag vroeg op te staan.
“Piep piep, Piep piep”, mijn wekker gaat af. Het is nog helemaal donker op onze kamer, geen raampje die ook maar iets van daglicht laat zien. Gaat ook niet met een binnenhut. Sander springt onder de douche, waarna ik een douche neem. Wat een rot klein hokje, je moet er geen claustrofobie in hebben want dan loopt het niet goed met je af. Snel kleed ik me aan en trek me tas dicht. Na nog even de kamer opgeruimd te hebben lopen we samen richting het ontbijt. Een croissantje aan het begin van deze dag is natuurlijk een prima begin.
Na nog geen klein uurtje horen we dat de boot gaat aanmeren. Snel lopen we naar boven om te gaan kijken hoe dat gaat. Boven gekomen zien we al snel dat het al gebeurt is en snelle ons weer naar beneden om de tassen te gaan pakken.
Na een tijdje is iedereen van de boot af. De bus staat al buiten. Iedereen stapt in en gaat weer op zijn plek zitten.
Dan begint de bus te rijden, aan de linkerkant van de weg. De buschauffeur moet heel even wennen aan de nieuwe rijstijl en rijd bijna een auto omver. Maar gelukkig heeft hij snel de draad te pakken, en rijden we naar het eerste park van het reisje; Blackpool Pleasure Beach.
De eerste dag na de eerste nacht
Hoelang we naar Blackpool moesten rijden weet ik niet precies, maar het was zeker meer dan twee uur. Soms kregen we van de buschauffeur informatie over bezienswaardigheden langs de weg, ontzettend leerzaam en ik ben alles alweer vergeten. Het was weer gezellig in de bus, er werd veel gepraat en gelachen. Goede gesprekken, en onzinnige gesprekken.
Toen waren we eindelijk in Blackpool. We reden langs de zee, en langs het “uitgegroeide kermis toch pretparkje” Wat ziet dat er toch mooi uit, rijdend langs een strand met aan de andere kant een gigantische grootte achtbaan. Verschillende mensen pakte hun camera en begonnen foto’s te maken. De bus maakte een mooie draai richting de parkeerplaats, en voor ik het wist stond ik buiten. Het regende, maar de regen mocht de pret niet meteen bederven. Dus mensen die een paraplu bij zich hadden maakte er gebruik van.
Mark en Jo gingen voor ons informeren hoe het zat met de bandjes die we allemaal omkregen voor toegang tot de attracties. Ondertussen stond iedereen foto’s te maken van de attracties die al te zien waren vanaf de parkeerplaats.
Toen kwamen de twee reisleiders terug en we mochten meelopen naar een gokhalletje waar iedereen een bandje omkreeg. Nadat iedereen hem omhad mochten we allemaal richting de ingang lopen waar we onze inhoud van onze zakken leeg moesten maken en alles in een bakje moesten leggen. Vervolgens gingen we door een poortje voor controle van wapens (tenminste ik denk dat ze daarvoor controleerde). Nadat we in het park waren hebben we een gezellig groepje gemaakt en zijn we naar de The Wild Mouse gelopen. Toen we daarvoor in de rij stonden was mijn eerste indruk meteen al “shit, die gaat best snel”. Maar je moet natuurlijk alles minstens 1 keer in je leven gedaan hebben, dus ook dit baantje. Al snel was ik aan de beurt, ik ging zitten, kreeg een naar mijn gevoel te los riempje om, en het karretje begon te rijden.
Snel werd ik om hoog getakeld, kwam boven en werd losgelaten, wat een idiote rit! Schudden, beven, snelheid en scherpe bochten. Geweldig fout, je krijgt het gevoel dat je uit de bocht vliegt en dat ieder moment je uit het karretje kan worden geslingerd. Voor ik het weet was die alweer afgelopen en liepen we met de hele groep naar de volgende attractie. Onze volgende attractie zal de Pepsi Max Big One zijn, maar helaas had deze een storing. Alle gezichtjes van verschillende tp’ers stonden meteen op onweer, dit konden ze toch niet menen? Storing in de achtbaan waar ze het meest op gehoopt hadden. Maar gelukkig werd er gezegd dat die later op de dag nog wel open zal gaan. Vervolgens liepen we naar de volgende attractie. Natuurlijk werden onderweg de nodige foto’s gemaakt van dit o zo foute park.
En toen mocht ik erin, de beugels werden gesloten. We werden een stukje achteruit getrokken, en direct daarna afgeschoten, meteen een looping in en toen stonden we weer op een ander stuk track stil. Hier werden we wederom afgeschoten en toen voelde je pas goed de airtime, wat een leuke baan. Maar 1 keer was voor mij hierin meer dan genoeg, want alles trilt en dat voel je op een gegeven moment dan wel aan je hoofd.
Na de Circus Clown gedaan te hebben, waar ik overigens met trillende handjes uit kwam, wilde ik natuurlijk ook die bootjes die ernaast lagen doen. Maar aan de andere kant, ik had niet veel zin in nat te worden, dus heb ik er voor gezorgd dat ik achteraan ging zitten. Ik vond hem uiteindelijk zwaar tegenvallen, wat een saai baantje. Langzaam, hobbelig, en bodemrakend. Maar aan de andere kant, het is wel een wetride wat echt in Blackpool past.
Gelukkig kwam ik er droog uit, al wilde de operator daar verandering in brengen. Met een emmer water probeerde die me nat te gooien, maar al snel gaf die het op doordat ik achter een hekje was gaan staan. Gelukkig stond de hele groep te wachten op mij, en konden we weer verder lopen.
Ik geloof dat we toen Space Invader hebben gedaan, alleen ben ik daar niet meer zo zeker van. Mijn beleving van dit baantje: Wat een hele leuke darkride, je verwacht totaal niet dat hij zo soepel en relaxt is. De wachtrij is ook mooi gethematiseerd, je krijgt een soort van tunnel effect als je in de rij staat. Als je in het karretje zit wordt je omhoog getakeld, boven gekomen wordt je losgelaten en zoef je door een ruimte met sterren, kometen en astronauten. Het enige nadeel aan deze attractie is dat hij erg stinkt. Zelfs op de wc’s ernaast ruik je de geur.
Weer buiten gekomen zien we met onze groep Henk K staan, niet bijzonder natuurlijk als er een tp’er buiten staat. Maar Henk natuurlijk wel! Hij deelde coasterbingo blaadjes uit met stempels erbij. En toen begon eigenlijk het coasterbingo avontuur pas. Als je een achtbaan had gedaan kon je deze op je blaadje afstempelen. Dus natuurlijk moest iedereen even stempelen, en dan was niet alleen het blaadje de klos, handen en hoofden werden ook meegestempeld
Na de Burger King moesten we natuurlijk nog een aantal coaster gaan doen. Anders zouden we nooit een coasterbingo kunnen krijgen.
Pepsi Max Big One was open hoorde we, dus snel liepen we er naar toe, er begon zich net een wachtrij te vormen. Na even gescand te hebben konden we zo doorlopen en in de rij gaan staan. Handje klappen met andere themeparkers in de rij is natuurlijk altijd leuk! Ik vond het overigens wel heel erg vreemd dat er geen mobiele telefoons en camera’s in de wachtrij mochten. Waarom is dat?
En toen stonden we dus in de rij, een paar operators liepen lekker te chagrijnen en te schreeuwen. Dit vond ik dan wel een minpunt, ik verwacht dat als ik in een park ben, waar dan ook, dat het personeel vriendelijk is. Zo had Scorpy zijn telefoon in zijn hand en was een smsje aan het sturen, hij had hem nog geen minuut vast en meteen kwam er een personeelslid hem kwaad vertellen dat hij hem niet mocht vast houden. Vond ik wel erg vreemd, maar goed, het mocht onze pret niet drukken. Na een tijdje gewacht te hebben, en geteld te hebben hoe lang de trein erover doet om boven te komen, mocht ik dan eindelijk ook. In precies 40 seconde waren we boven. En toen kwam die bocht die ik altijd al had willen maken, een kronkel bocht in de first drop, geweldig! Wat een leuke baan, en wat zoefde die lekker. Een echt coaster gevoel kreeg ik erbij. Wat me opviel was dat de rit vrij lang duurde, dat deden de meeste ritten in het park, dan denk je dat je klaar bent en dan gaat die nog even door. Niks mis mee, is alleen maar beter.
Hoe de volgorde hier na was weet ik niet meer precies. Geweldige banen heb ik gedaan. Een hoogtepunt was toch wel de Woody zonder beugels. Wat apart, eerst dacht ik van “dat kan toch niet”. Maar toen ik de diepte van de bakjes zag was al snel besloten dat dat dus wel kan.
En we zijn er achter gekomen met onze groep dat de Big Dipper zich om getoverd heeft tot de Rain Dipper. We stonden in de rij van deze achtbaan en hadden al een buitje zien hangen boven Blackpool, met hoop zijn we in de rij gaan staan dat het niet begon te regenen.
Maar dan, we staan nog niet lang in de rij, en de bui breekt los. En ondertussen reed het karretje het station op, met natte mensen aan boord. Owjee, was nog de gedachten van sommige tp’ers, zullen we het wagen? Natuurlijk! Je bent geen Themeparker als je deze baan niet op je lijstje hebt staan, met of zonder regen, je moet hem doen. Ik ging zitten, mijn muts op, me handschoenen aan, me jas helemaal tot bovenaan dicht, en me tas tegen me aangedrukt. Ik heb niet veel van de rit gezien, maar ik heb hem gedaan! Al kwam ik er kletsnat uit, het was een tof baantje.
Grand National, ook een aparte baan op zich. Twee karretjes verlaten het station, en dan begint de strijd. Takel, takel, takel, zoals alleen een woody kan doen, een heerlijk geluid. Boven gekomen gaan de karretjes door een bocht en dan is het wie het eerste in het station is. Ons karretje had het geluk te mogen winnen. En juichend kwam de groep tp’ers het station weer binnen rijden, terwijl de andere groep tp’ers in het andere bakje iets minder vrolijk keken.
Steeplechase, wat een geluk dat deze baan toch nog open ging. We hadden allemaal de paardjes zien staan en waren nieuwsgierig naar de rit geworden. Samen met Jori (Dutchie05) ging ik op het paardje zitten. Op het andere paardje zaten Paulien (Pini-Mini) en Ivo (pOZORD JED). We lagen in het begin heel erg mooi voor, en we dachten al dat we gewonnen hadden, maar bij de laatste twee bochten werden we toch echt ingehaald en moesten we als verliezers het station weer op. De baan was snel, scherp en hobbelig. Soms had ik het idee dat ik er gewoon vanaf vloog, maar gelukkig kon ik me goed vast houden en heb ik het overleefd.
Vahallah, veel over gehoord, dus was erg nieuwsgierig met een hoge verwachting van deze wetride. Met een hele grote groep tp’ers liepen we de rij van Vahallah in. Nouja rij? Geen hond te bekennen op het station, alleen maar tp’ers met: Poncho’s! Net echte die-hards.
De rit was erg nat, wat niet aan de persoon naast me lag, maar meer aan al die liters water die van de wanden afdrupte. In een woord kan ik deze ride beschrijven: Super-nat!
Natuurlijk hebben we de andere achtbanen die ik niet genoemd heb ook gedaan. Zelfs spookhuizen hebben we uitgeprobeerd. Ik moet eerlijk zeggen dat de spookhuizen van dit park echt goed waren, niet schrikachtig, maar mooi. Bij sommige bochten dacht ik ‘nu is het afgelopen’ maar nee, de ritten duurde vrij lang. Zoiezo duurde de ritten in het gehele park vrij lang. Het enige minpunt qua een goede rit was de Booster die er stond, deze duurde naar mijn mening te kort. Hij was amper op gang en hij stopte alweer. Ook zonde dat ze maar met de halve capaciteit draaide, een booster werd niet gebruikt.
De Pepsi Max Big One moest natuurlijk ook nog een keer gedaan worden, en weer zoefde hij heerlijk over de baan.
De avond viel, overal begonnen lampjes te branden. En veel van ons kregen honger, wat gaat er dan boven een heerlijke hotdog? Niks dus! Dus op naar de hotdog kraam, natuurlijk was er een uitzondering, Frank (FRANK) moest ontzettend nodig food uit de Burger King dus die is als een haas naar de Burger King gerend terwijl wij lekker onze hotdog op zaten te eten. Toen die terug was gingen we alweer verder lopen. Naar nog 1 achtbaan die we al eerder gedaan hadden, dus ik besloot samen met Ronald, Frank en Thijs lekker te gaan zitten wachten. Maar helaas, geen enkele tp’er van ons groepje kwam na de rit nog opdagen, dus zijn we een lekker rondje gaan vliegen, in de leukste vliegtuigjes die ik ooit gedaan heb. Pfff, wat duurde ze lang he Thijs, op een gegeven moment zaten we te bibberen en draaide dat ding al naar ons gevoel een kwartier! Maar uiteindelijk waren we eruit, en we begonnen onze tocht in de bus richting Alton Towers, waar we gingen overnachten in The Manor!
Donderdag 27 juli
Eindelijk, of zoals ze in Duitsland zeggen, entlich! We zijn er! Na een heleboel uurtjes gereden te hebben en twee tussenstoppen gehad te hebben, zijn we dan eindelijk in Rust.
Hier gaan we een paar dagen naar Europa Park. Een ontzettend gaaf pretpark, met stoere achtbanen en een leuk attractie aanbod.
We reden de parkeerplaats van ons pension op, meteen zagen we dat de parkeerplaats vernieuwd was, nog niet wetend dat er in het park ook erg veel vernieuwd was.
Na geparkeerd te hebben liepen we naar de ingang van Gästhause Kösel en niet veel later konden we onze kamer gaan bekijken. We kregen dit keer een kamer op de beneden verdieping. Nogal verbaast bekeken we ons kamertje, het was namelijk aardig groot met een keukenblok en twee aparte kamers. Eentje met vier bedden, waar Shirley en ik de komende nachten zouden door gaan brengen, en eentje met een twee persoonsbed die natuurlijk bezet werd door mijn ouders.
Na ons ff omgekleed te hebben, liepen we met z’n vieren naar Europa Park. Bij de ingang gingen we naar een loket en hebben we vier jaar- abonnementen gehaald. Er moesten natuurlijk foto’s op de abo’s en die werden ter plekke gemaakt.
Nadat we ze hadden zijn we nog even het park in gegaan en hebben we nog snel een paar achtbanen kunnen doen voordat het park ging sluiten. Bij de Poseidon stond geen rij, dus dat was snel doorlopen. Natuurlijk was het weer een heerlijke rit en werden we zelfs een beetje nat! En toen moest natuurlijk ook nog de nieuwe achtbaan uitgeprobeerd worden zodat we meteen weer een coasterbingo opnieuw hadden. De Pegasus, wat een heerlijk en soepel achtbaantje. Echt voor families, een heuse thrillride is het natuurlijk niet, maar om een keertje te doen is het een heerlijk baantje.
Na nog een paar achtbanen gedaan te hebben zijn we een wildwaterbaantje gaan doen. Mama ging voor de verandering ook eens mee! Vonden wij natuurlijk super stoer en al snel zaten we met z’n vieren in een bootje. Het eerste heuveltje naar beneden was een fotoshot heuveltje, Shirley en ik zaten daar natuurlijk met handjes omhoog.. Daarna gingen we door een grot heen. Door diezelfde grot rijdt een achtbaan, dus zag er wel vet uit toen die even langs reed.
Na het tweede heuveltje was mama helemaal nat. Ik minder nat want ik zat achter Shirley die natuurlijk al het water opving. Papa was gewoon droog.
Voor het eerst riep mama dat ze naar de volgende water attractie wilden omdat ze toch al nat was. Wij natuurlijk helemaal verbaast want zo vaak roept ze niet dat ze ergens in wilt. Snel zijn we naar de Fjord Rafting gelopen. Hier stond een rij van ongeveer 8/9 minuten, en al snel zat ze voor het eerst in het ronde bootje van Europa Park. Na een hele goeie rit gehad te hebben, was mama toch echt de allernatste van ons! Want er kwam me toch een golf over haar heen.. Hehe!
Nadat we Fjord Rafting gedaan hebben, besloten we om de rest van de attracties maar de andere dagen te gaan doen. We liepen naar de uitgang, en vervolgens naar ons pension.
Daar hebben we ons omgekleed en hebben we nog even op bed gelegen.
Rond half negen zijn we naar Zum Ochsen, een restaurantje, gelopen. We konden aanschuiven aan een tafel waar al drie mensen zaten. De bestelling werd opgenomen, twee grote cola’s, een sinaasappelsap en een kersensap. Als eten namen Shirley, papa en ik een Jägerschnitzel en mama wilde de spaghetti wel eens proberen.
Toen we zaten te eten liep de baas langs, die ons lachend aankeek en riep ‘Unsere stamgästen! Wilkommen!’ Dat is zeker wel tof als je gewoon wordt herkend van de jaren ervoor.
Na lekker gegeten te hebben gingen we weer terug naar het pension. De lucht zag er niet vrolijk uit, en toen we buiten op het terrasje achter onze kamer zaten begon het in de verte te onweren. Dat weerlicht ziet er op zich best tof uit, zolang het maar ver weg blijft. Helaas gebeurde dat niet, en kwam het al snel dichterbij. Rond 11 uur was het dan ook een geknal van jewelste, althans in mijn oren klinkt het altijd heel hard (stiekem viel het wel mee).
Rond half twaalf zijn we ons bedje in gegaan. Bij ons op de kamer was het zo donker, dat als je je hand in de lucht deed geen steek zag. Midden in de nacht werden Shirley en ik tegelijk wakker en besloten we maar de roller omhoog te trekken omdat het gewoon té donker was. Gelukkig scheen het lantaarn licht onze kamer op en konden we weer wat zien. De ventilator werd ook een standje hoger gezet.
Vrijdag 28 juli
De volgende ochtend werden we rond half negen door mama gewekt en konden we omstebeurt gaan douchen. Iets voor tienen zaten we met z’n vieren in de ontbijt zaal. Een heerlijk ontbijtje met broodjes, lekkere vleesjes, sinaasappelsap, cakejes, thee, jam, cräckerbrood en kaasjes. Kortom, een lekker begin van de dag.
Helaas regende het buiten toen we richting park liepen, en doordat het harder begon te regenen besloten we bij aankomst in het park een echte Euorpa Park Poncho te kopen. Dit waren echte blauwe poncho’s met een grote euromuis op de achterkant. Normaal zal je mij daar echt niet mee zien lopen, maar doordat ik geen zin had om totaal nat geregend te worden vond ik dat ik voor 1 keer me wel mocht wijken van me principes.
Daar liepen we dan, als vier blauwe muizen door het park. Met ons liepen er nog een zooi mensen als blauwe muisjes erbij, en de kleinere kinderen in gele poncho’s. Wat een maf, maar zeker grappig gezicht was dat. Wij besloten vandaag met de Uitkijktoren te beginnen, omdat het toch regende was het nu toch niet lekker in een achtbaan of een andere snelle attractie.
In de rij van de uitkijktoren stopte het een beetje met regenen, en toen we eruit kwamen was het helemaal droog. Naast mij in de uitkijk toren zat een man met ontzettende stinkvoeten, waardoor er een heerlijke geur zich verspreide. Maar goed, het park lag er in de regen zelfs mooi bij.
Zoals ik al zei was het na de uitkijk toren droog, en konden de poncho’s uitgedaan worden. Vanaf hier weet ik eigenlijk niet meer wat we deze dag gedaan hebben en in welke volgorde.
Het zonnetje kwam gelukkig na een tijdje ook door en het werd nog behoorlijk warm ook. Het vestje wat ik aan had knoopte ik dan ook over me schouder heen.
We besloten de show van 12.30 te pakken voor de IJsshow. Het begin was weer heerlijk komisch, een cabaretier maakte een hele leuke voorshow zodat de tijd vloog. Het publiek werd er helemaal bij betrokken en mensen in het publiek waren zelfs de ‘lul’ ,heerlijk!
Toen de show begon gingen de lichten uit, en werd het stil in de zaal. De muziek begon te spelen en een stel schaatserjes stonden op het ijs met kooien te dansen. Vervolgens sprong er een mannetje het ijs op en schaatste prachtig. Wat me wel opviel tijdens de gehele show, lichteffecten en de lichtshow zijn toch erg belangrijk. Zolang er geen goed licht is, lijkt alles veel minder voor te stellen.
Het eindschaats gebeuren vond ik veel minder dan de jaren ervoor, ze hadden helaas een ander eindnummer. Ik vond Gloria Gaynor veel leuker dan wat ze nu draaide. Ook jammer was, was dat er geen lekkere gasten mee schaatste. Op het laatst was gelukkig wel het blonde lekkere stuk van vorig jaar die even mee schaatste. Uiteindelijk was het weer een leuk showtje! Papa en mama beloofde ons om in de avond ook net zo’n strakke show te geven.
Na de show zijn we een paar attracties gaan doen. Bij de Eurosat ligt een winkeltje waar me vader helemaal gek op was omdat zijn naam daar stond! .. Namelijk Mille Leurs (stiekem moet er een F voor die L natuurlijk) Een foto hiervan volgt nog aangezien dit toch wel geweldig is.
We besloten maar om met z’n drieen in de rij van de Poseidon aan te sluiten, deze was niet zo lang en na een kwartier tot twintig minuten gewacht te hebben konden we instappen. Shirley en ik zaten voor me pa, en konden dus niet zien dat die van achter water in onze nek druppelde. Uiteindelijk was het een grappig ritje!
De vrijdag ging snel voorbij. Het weer bleef lekker en we genoten van de leuke attracties. Op een gegeven moment kreeg ik wel last van buikpijn, maar dat is snel over gegaan.
Euromir deden me pa en ik Front Seat op de hoop dat we het lange gedeelte vooruit reden. En we hadden geluk! De eerste drop reden we wel achteruit, maar we hadden daarna het geluk dat ons karretje draaide en vooruit bleef rijden. Wat is die baan dan ontzettend gaaf!
Ergens tussendoor zijn we wat gaan eten bij het nieuwe Botsauto paleis. Hier kon je een heerlijk bakje met vlees erin krijgen, plus een lekkere saus en een lekker broodje. We namen ook wat te drinken erbij en gingen buiten op het terras zitten. Al snel hadden de wespen door dat we zoetigheid hadden, en kwamen omstebeurt af en aan vliegen om in de fanta van me vader te zwemmen. Na een half uurtje zijn we weer wat gaan doen.
De bobbaan in het Zwitserse gedeelte is steeds meer een tegenvaller. In mijn beleving ging die nog een klein beetje op tempo. Maar toen ik er eindelijk weer eens in zat, ging die behoorlijk langzaam en was hij gewoon niet top. De eerste heuvel naar beneden ging nog wel, de eerste draai was al ongehoord langzaam. Toen ik eruit kwam had ik zoiets ‘vorig jaar wassie echt beter!’.
Het einde van de dag in het park was in het zicht en we begaven ons naar de uitgang. Natuurlijk zijn er nog de nodige spulletjes gekocht, zo heb ik een ontzettend gaaf ijzeren hart gekocht met daarin weer kleine hartjes. Een soort van mobiel om op te hangen.
In ons pension gekomen, hebben we ons weer omgekleed en zijn we wat gaan liggen slapen, lezen, douchen ect.
Tegen half negen zijn we weer naar Zum Ochsen gelopen waar we weer aan een tafeltje konden gaan zitten. Ik had natuurlijk nog niet verteld dat ze de dag ervoor een heerlijke afwasjongen hadden rondlopen, waar ik zelfs oogcontact mee had en die snel weg keek als die naar me keek en ik terug keek. Mijn ogen zochten weer naar hem, maar helaas hij was er niet. Wel waren er een paar andere gasten in zijn plaats die er ook niet verkeerd uit zagen. Dat beloofde weer een paar uurtjes kijk plezier.
We bestelden ons eten, ik had door de buikpijn die ik gehad had vandaag niet zo’n trek en bestelde een kleine jägerschnitzel, wat er natuurlijk wel in ging. Ik bestelde dit keer ook een kersensapje want na gister geproefd te hebben beviel me de smaak wel. Smaakte een beetje naar de Spa kersen van thuis.
Na weer heerlijk gegeten te hebben, en natuurlijk ook gekeken te hebben gingen we weer richting ons pension. Daar hebben we nog lekker buiten gezeten en mama heeft een kopje thee gemaakt voor ons. Uit het park hadden we lekkere broodjes meegenomen voor de avond, die we dus nu lekker opaten. Ondertussen maakte ik een paar Sudokupuzzels en vermaakte we ons met droge humor. Het was al snel donker buiten, en ik werd moe. Rond twaalf uur zijn we naar bed gegaan. Na nog wat gepraat te hebben met Shirley viel ik in slaap, en droomde een heerlijke droom.
Zaterdag 29 juli
“Goede morgen dames, lekker geslapen?” Mama maakte ons weer wakker. Shirley mocht vandaag als eerste van mij douchen. Vervolgens dook ik snel onder de douche en was ik snel klaar. Heb me aangekleed en alvast een beetje van me tas ingepakt die het park mee in zal gaan. Het was zonnig buiten dus heb ik een wit hemdje aan gedaan, stond best leuk bij me bruine armpjes.
We zijn weer gaan ontbijten, hetzelfde lekkere eten als de dag ervoor. Papa en mama raakte in gesprek met meneer Kösel, en toen Shirley en ik al klaar waren, waren ze nog aan het praten! We hebben de sleutel gevraagd en zijn alvast lekker naar de kamer gegaan, waar wij rustig verder tasje in konden pakken. Camera erin, flesje water, zonnebril, portemonnee en alles wat ik nog meer nodig vond om in dat kleine tasje te proppen.
Na nog even op bed een boek verder gelezen te hebben, kwamen papa en mama alweer terug. Nadat hun ook klaar waren voor vertrek liepen we naar het park. Vandaag had ik afgesproken met Collin, want die zou dit weekend ook in het park zijn.
Als eerste zouden we naar de Gladiatoren show gaan. We liepen via een waterpaadje, waar Shirley en ik natuurlijk even met water wilde spelen, naar de show toe. Toen ik uit een water gedoe rende, rende ik zonder het gezien te hebben Collin voorbij die op een bankje zat. Mijn pa had wel door dat er een bekenden op het bankje zat en liep naar Collin toe. In eerste instantie had ik het nog niet door dat Collin dus op een bankje zat, en vond het maar vreemd dat me pa helemaal terug kwam lopen naar dat bankje. Toen ik me half omdraaide zag ik het pas en schaamde me een beetje omdat ik er gewoon voorbij was gerend. Maar dat verwacht je dus ook niet! Vervolgens is Collin met ons meegegaan naar de show.
De gladiatoren show was tegenover vorig jaar erg veranderd. Veel nieuwe dingen, effecten, en een heel ander verhaal. Helaas kon ik er geen touw aan vast knopen want ik ken het verhaal van de gladiatoren niet. Na drie kwartier gekeken te hebben was de show afgelopen en gingen we weer het park in.
Op een gegeven moment zijn Collin en ik onze eigen weg gegaan en spraken we af elkaar weer te ontmoeten bij de Eurosat. We hadden beide niet echt zin in de achtbanen en zijn de kleinere attracties gaan doen. Ciao ciao Italia, Schneeflockschen, het spookhuis, dinosaurussen en nog meer van die kleine attracties kwamen aan bod. We hebben ons er goed mee weten te vermaken. Op een gegeven moment zat de hele tijd Ciao Ciao Italia in me hoofd wat dan wel weer irritant was.
Flesjes water zijn ook nog eens fun! We hebben ontzettend lol gehad met water over elkaar heen kiepen. Mensen keken zelfs hoe wij elkaar onder gooide met water, wat ik wel lol vond. Het mooiste was nog toen een jongen door een watergedeelte liep en ik toch stiekem ineens zin had om hem nat te gooien, een hele water plons over hem heen. Hij keek me toch wel kwaad aan, en ik had een lol!
Ook vandaag hadden we weer een afspreek plek waar we elkaar zouden ontmoeten. Samen met mama, papa, Shirley en Collin liepen we naar het einde van het park. Daar deden we nog de Wildwaterbaan en Alphenexpres die me moeder helemaal super vind. Is ook een erg leuk baantje natuurlijk, je zoeft door en grot heen waar mannetjes edelstenen zoeken. Erg leuk gemaakt!
Helaas liep de dag weer op zijn einde. Collin en ik spraken voor de volgende dag voor de poort af.
Ron en Dennis waren ook in Rust. Op de camping, waar hun zaten, hebben we ’s avonds gebarbieknoeit. De worstjes waren mooi zwart, de hamburger was heerlijk, de kalkoen (toch?) was wel hip en de saté sloeg ik over. De wespen hadden dorst, en vonden de Fanta weer erg aantrekkelijk.
Ik vond het wel eens nodig om over de camping heen te gaan lopen. Natuurlijk weer heel wat bekijks van het mannelijke volk wat er zat, en ik werd zelfs nagefloten. Best een wonder, want dat gebeurd niet echt dagelijks.
Met Collin sprak ik af bij de toiletten (hij zat ook op de camping) en we hebben daar nog even lekker staan praten. Vervolgens ben ik terug gelopen naar de tent van Dennis en Ron en zijn we richting pension gelopen. Mijn moeder kon het toch niet laten om even langs de camper te lopen van Collin en een praatje te maken met zijn ouders. Sociaal!
Toen waren we eindelijk weer in ons huisje, ik was kapot en ben meteen mijn bedje ingevlogen. Na nog even een smsje gestuurd te hebben naar Spanje.
Zondag 30 Juli
Ons laatste dagje park. Hetzelfde ochtendritueel als de dagen ervoor werd herhaald. Opstaan, ontbijten, tas in pakken. Alleen was het weggaan dit keer verschillend. Ik sprak met mama af om tegen 5 uur weer bij de Eurosat te zijn omdat ik met Collin door het park ging lopen, en papa ging met Ron en Dennis rond lopen.
Collin en ik hebben alle overige attracties gedaan die we de dag ervoor niet hadden gedaan. Panda Vision, tamme bootjes, tamme wagentjes, nog meer tamme bootjes, monorail, en nog meer geboot! Op een gegeven moment zijn we bij een paadje uit gekomen die achter het sprookjesbos liep. Beide was ons deze nog niet opgevallen en het was hier tamelijk rustig. Er stonden bankjes en we zijn daar ff lekker op gaan zitten, om later op de dag ook nog eens een keertje terug te komen.
Na veel attracties gedaan te hebben vonden we het tijd voor een showtje. Een papagaaien showtje wel te verstaan. Wat kunnen die beesten veel! We waren het er beide wel over eens dat je die beesten al vanaf heel klein moet hebben zodat ze echt naar je luisteren. Één papegaai deed tijdens de show het niet goed, en na afloop van de show moest die opnieuw zijn trucje uitvoeren en kreeg die wel zijn verdiende snoepje
We hebben een rustig dagje ervan gemaakt, de achtbaan die ik nog niet gedaan had hebben we gedaan en verder zijn we lekker op ons gemakje door het park gelopen.
Nog even een lekker kersendingetje en croissantje gehaald bij de bakker die we hebben op gegeten bij het water. In het water werd er een jongetje geduwd door zijn vrienden, en even later lag hij al het geld uit het water te vissen.
We hebben daarna nog veel water fun gehad, met weer een kijkend publiek. Natuurlijk hartstikke leuk om dan een vol flesje te hebben tegen een leeg flesje!
De dag begon weer op zijn einde te lopen. Na nog de nodige souvenirtjes gekocht te hebben (sleutelhanger, magneet, lucifer doosje, kaarten, poppetjes en snoepjes) zijn we richting de uitgang gelopen. Ik ging nog even op de foto met Euromaus en nog zo’n charter.
Dit was mijn laatste dagje Europa Park, ergens vond ik het wel jammer, maar aan de andere kant hadden we wel genoeg gelopen door dat park en lekker op ons gemak alles kunnen doen.
Maandag 31 juli
“Opstaan!, we moeten voor tien uur hier weg zijn!” Snel stonden Shirley en ik op, terwijl een van ons onder de douche stond pakte de ander de tas in. Nog voordat we gingen ontbijten stonden onze tassen in de auto en waren we redelijk klaar voor vertrek.
Voelde wel raar, ben je net een beetje gewend en moet je weer weg.
Na gegeten te hebben, en betaald te hebben, zijn we de auto ingesprongen en reden we weg. Op weg naar huis, of nee, eerst op weg naar opa en oma om de katten te halen.
Onderweg kwamen we door een paar regenbuien, hadden we een paar files, en een tussenstop. Maar toen waren we dan na en heleboel uur gezeten te hebben toch eindelijk in Limburg. Spike en Twist waren blij ons weer terug te zien. Na nog een pannekoekje gegeten te hebben, die oma heerlijk had gemaakt, gingen we dan eindelijk naar huis!
Thuis gekomen heb ik me computer aangegooid en eerlijk gezegd had ik de laatste twee dagen pas zin om een heel verhaal te typen.
Ik heb werkelijk een paar heerlijke dagen gehad! Maar was ook weer blij om weer thuis te zijn. Ik hoop dat jullie mijn logje boeiend vonden. Dank je voor het lezen in ieder geval!
Efteling met Vincent!
Al twee weken lang waren we elkaar lekker aan het maken met het dagje Efteling wat op ons stond te wachten. Twee augustus was het dan eindelijk dan zo ver. Om zes uur stond ik onder de douche, en om half zeven was ik aangekleed. Snel me tas ingepakt, camera erin, broodjes, drinken en andere zooi wat altijd van pas kan komen.
Om tien over zeven bracht me pa me naar het station, in hoek van holland. Daar had ik een trein eerder, waardoor ik een half uur te vroeg op het station in Rotterdam was. Daar heb ik dus een half uur gewacht op de volgende trein naar Tilburg. Op het perron waar die trein zal komen stond de Thalys. Op zich had ik ook wel ff naar Disney willen tjoeken, maar dan moest Vincent alleen naar de Efteling en ik alleen naar Disney. Geen goed plan, want om nou in een mooi park alleen te lopen is niet relaxt.
Ik ging op een bankje zitten en de vliegende beesten zoals spreeuwen, meeuwen, kraaien en duiven vlogen naar mijn bankje toe. Ik besloot om ze maar een broodje te voeren, en dat vonden ze natuurlijk heerlijk. Zo heerlijk dat ze vechtend om een stukje brood elkaar zowat af maakte. Meeuwen blijken dan veel groter te zijn als spreeuwen en winnen natuurlijk.
In de trein van Rotterdam naar Tilburg deed het licht in de trein het niet. Aangezien er couppeetjes zijn en ik daar alleen in zat vond ik het best eng toen we door een lange donkere tunnel reden. Ik ben snel opgestaan en bij een oude vent in de couppee gaan zitten, alles beter dan alleen toch.
Toen kwam ik na een uurtje tjoeken in Tilburg aan. Vincent stond in de hal te wachten, natuurlijk elkaar even met drie-nederlandse-kusjes gegroet en vervolgens zijn we naar de bus gelopen. Die kwam gelukkig net aan. We kochten een Elkaartje (is voor iedereen die met twee personen naar de Efteling gaat aan te raden! Je bent dan 2,50 per persoon kwijt voor onbeperkt met de bus reizen) We zaten dus samen in de bus, en hadden al een gezellig gesprek. Ik was de dag ervoor namelijk bang dat we niks tegen elkaar durfde te gaan zeggen in het begin, maar dit viel gelukkig mee. Het ijs was namelijk bij de bussen al gebroken toen we een discussie kregen over welke bus er kwam :-P
Wist je trouwens dat er in Oosterhout een Praxis is? We reden langs een bushalte met daar op ‘Oosterhout Praxis’ Waar Vincent direct op in ging door te zeggen ‘Ze hebben daar een Praxis!’ .. Geweldig droog en ik kon me lachen niet in houden.
Toen waren we eindelijk bij de Efteling, de lucht zag een beetje grijs en het beloofde totaal geen zonnige dag te worden. We liepen direct door naar de ingang, voor kaartjes hoefden niet meer gezorgd te worden omdat Vince die al de dag ervoor had gehaald met korting.
Om half tien waren we dan in het park. We begonnen met wachten voor de poort richting Fata Morgana. Ineens begon het zonnetje te schijnen, de bomen zagen hierdoor er nat uit, waardoor het eigenlijk best een romantisch begin van de dag was. Alles rook zo lekker, naar natte regen en bomen. Maar goed, voor ik hier weer weg droom ga ik weer verder met vertellen wat we gingen doen.
Het begon na tien minuten helaas met regenen. Ik zocht mijn kleine paraplu, waar we samen naar een andere poort liepen die ondertussen geopend was.
Onze eerste attractie deze dag werd Spookslot. Bij binnenkomst in de grot was het behoorlijk donker, en zo stil dat je haast zou denken dat een paar meter verderop er niemand in de rij stond te wachten. En inderdaad, niemand stond te wachten en er kwam ook niemand meer in de rij staan. Voor het eerst heb ik een prive rit in Spookslot gehad, wat me zeker heel erg bevallen is.
Na deze attractie kwamen we buiten, het miezerde nog wat. Daarom gingen we maar eens kijken hoe het in de rij van de Bobbaan was. Hier stond een rij van maar 5 (!) minuten. Helaas zijn er al een tijdje nieuwe wagentjes, waardoor je niet meer gezellig zoals in EP achter elkaar kan zitten maar gewoon naast elkaar zit. We gingen voorin zitten, de rit begon, en was ook zo weer afgelopen.
Next attractie! We wilden eigenlijk de dag starten met Fata Morgana, dus zijn we richting deze bijzonder mooie attractie gelopen. De theming kwam ons onderweg al te gemoed gelopen, na de parade met hoofddoek vrouwtjes bekeken te hebben liepen we snel door. Toch maar liever bewegende poppen zien, in plaats van bewegende mensen met hoofddoek! Het ritje Fata Morgana was als vanouds, een heerlijke geur, een mooie plek, een sprookje van duizend en een nacht.
Omdat de Piranha naast de Fata Morgana ligt, en het toch droog was, besloten we deze natte attractie te gaan beleven. In vogelvlucht vlogen we door de rij heen en belandde we samen in een bakje. Weer een privé rit! De tas van Vincent had het zwaar te voorduren tijdens de rit, nat werd dat ding. Een golf kan het ook niet laten om Vincent lekker te nemen, en dus wassie een beetje nat! Ik kwam er natuurlijk helemaal droog uit, dat krijg je ook als je alle klinkers uit je naam haalt! :-P
Toen liepen we door het slechte weer richting Vogelrok. Waar we een rij van tien minuten tegen kwamen. Niet erg, konden we ook even rusten, want dat geloop op en neer van attractie naar attractie is vervelend! Dus, we stonden in de rij. Een rondje Back Seat! Dus wij back seat zitten, dat ding begint te rijden.. en ik pak natuurlijk Vincents zijn hand vast omdat ik het eng vind in het donker! En we deden een duimpjes in de lucht foto!
Daarna gingen we het altijd zo leuke tuutuuttutututtttuuu doen! Iedereen kent deze attractie natuurlijk wel. Al vanaf kinds af aan ga je hier elke keer als je in de Efteling bent in! Dus wij ook, al die vage clowntjes die maar al te blij doen en van die kikkers die kwaken, plus niet te vergeten de loekies! Uiteindelijk kregen we genoeg van al dat vrolijke gedoe.. En wilde we iets minder vrolijk gedoe. Over het plein van meneer Pieck liepen we naar de altijd zo vrolijke laafjes. Toch vrolijk gedoe! In de Efteling ontkom je er gewoon niet aan!
Sinds tijden heb ik de monorail van het Lavenlaar ook weer getjekt. Wat een saai gemuf over een baantje heen. Het wippen ernaar was natuurlijk veel leuker! Op de wipwap hebben we ons wel 8 minuten weten te vermaken, denk ik dan. Ik kreeg er zelfs gratis airtime bij! (niet helemaal gratis want ik had voor de entree van het park betaald)
Maar ineens, boven op de gevel stond NIETS! .. Dit huis, dit vervloekte huis! Die ene vervloekte avond!.. Vanuit de verte hoorde ik mijn lieve vriend mij roepen. “Hugo, ik kom” riep ik naar mijn allerliefste vriend. Ik zag Vincent vaag kijken, en ik knipoogden even naar hem. Niks aan de hand, ik wil gewoon mijn lieve vriend weer zien!
Zowat rennend kwamen we bij de drukke rij aan. Ik sloeg het eerste hekje in, en stond direct vooraan. Mensen hebben gewoon niet door dat er twee rijen zijn bij de Villa Volta, en dan vinden ze het niet hip dat je ineens helemaal vooraan staat terwijl je er veel later bent dan hun. Anyway, we mochten al snel naar binnen. Wat een heerlijke voorshows heeft de attractie toch, en toen zag ik hem eindelijk. Mijn vriend Hugo die ik alweer te lang had moeten missen. Ik rende naar hem toe, klom op zijn schoot en vertelde een spannend verhaal tegen de wachtende mensen. Hugo vertelde vrolijk mee, en Vincent keek me nog vager dan vaag aan!
De hoofdshow verliep goed, en ik kwam er samen met Vincent levend uit. Zo levend, dat ik direct de elfjes wilde zien om ze te bedanken. Dus wat doe je dan? Je loopt naar de rij van het meest begeerde sprookje Droomvlucht. Door wie zou die eigenlijk geschreven zijn? Is Prinses Amalia de boosdoener? :-P
Na tien uur gewacht te hebben, mochten we het karretje in. De beugel sloot veel te snel waardoor mijn voet vast kwam te zitten tussen de beugels. Dat is niet echt een pretje tijdens een looping kan ik je vertellen!
Het begon te plenzen buiten, en wij renden als twee kleine kinderen naar Dinorama. Daar hebben ze dus allemaal treintjes enzo, en Vincent die wilden als heuse tjoek-freak wel eens alle treintjes zien rijden. Hij begon als een bezetene op de knopjes te drukken, terwijl ik een bankje zocht en daar uitgebreid brood op ging eten. Opeens kreeg ik een smsje van mijn broertje, gevolgd door een smsje van me muisje.. Moest ik weer helemaal moeite doen om hun terug te gaan smsen. Vincent was eindelijk klaar met knopjes drukken, en kwam naast me zitten om ook maar een broodje te gaan eten.
Na uit gesmst en uit gegeten te zijn besloten we om een sjieke show te gaan kijken. De Efteling Sprookjes Show met vandaag de Wonderlijke Sprookjes van Hans Christiaan Andersen. Ik snap trouwens nog steeds niet waarom ze nu de andere ingang ineens gebruiken van de zaal, ik was gewoon helemaal de kluts kwijt :-P De show zelf was niet echt bijzonder, Het Lelijke Eendje kan ik thuis ook wel zien als ik in de spiegel kijk, en De Rode Schoentjes vind ik meer iets voor Vincent die graag danst! :-P
Na de show wilden we nog langer in het donker zitten, en gingen we daarom maar met een gek brilletje op de Enige Echte Drie Dee Show Panda Droom bekijken. Nog steeds is die slang eng! Ik miste overigens vandaag wel de Zeemeermin in de show die normaal gesproken altijd even hallo kwam zeggen. Allemaal veranderd daar in de Efteling!
Per se moest het nieuwe paadje van de Vliegende Hollander uitgetest worden, en zijn we weer helemaal naar de andere kant van het park gesjeesd. Via het Spookslotweggetje natuurlijk, die Vincent ook nog niet belopen had (en dat noemt zich dan een Efteling Freak!) Eerlijk is eerlijk, het is een bijzonder mooi duinpaadje, waar nog de nodige Efteling Romances kunnen ontstaan! Ik vind het trouwens ook serieus zonde dat ze er een mooie attractie bouwen maar er dan geen moeite voor doen om er een treintje op te zetten. Kijk, als je nou een goeie attractie wilt hebben moet je zorgen dat je ook genoeg geld hebt! Dan maar een stukje track minder!
Toen gingen we giftige slang testen. De rij was alweer kort, manman wat is het daarzo met die wachttijden? Na het ritje kreeg ik de schrik van mijn leven! Een heus spook uit de Spookslot kwam ons gedag zeggen, ik had dit natuurlijk liever niet mee willen maken. Rene ik heb nu nog nachtmerries!!!! (just kidding :-$) Owja, ook nog iets belangrijks over de Python: Hij heeft twee loopings en twee kurkentrekkers. Dit is een belangrijk detail wat ik jullie niet wilden onthouden!
Pegasus, en dan niet die uit Europa Park want dat zal te ver om zijn, zoefde zoals altijd soepel over zijn baantje heen. Geen enkele pijn scheut schoot mijn lichaam in, ik genoot, we hebben deze attractie maar liefst 8 keer (!) gedaan!
Toen mijn gezelschap zich kotsmisselijk voelden na deze baan (ik vraag me nog steeds af wat hem er toe heeft bewogen er 8 keer in te gaan) zijn we lekker gaan uitpuffen bij de Piraat. Ik moest natuurlijk wat te eten hebben, want na mijn gekots (ook van de Pegasus!) was mijn buik zo ontzettend leeg dattie weer gevuld moest worden. Lekker een broodje Unox gehaald. Ik heb er heel per ongeluk een zakje mosterd overheen gegooid waardoor ik het niet eens meer lekker vond. Ik zag een klein meisje met Dubbelfris, en toen schoot mij het geweldige idee te binnen dat ik dat ook best kon gaan halen.
Na heel lang bij de Piraat gezeten te hebben en het liedje “Op Op Alles is Op” gezongen te hebben zijn we via de vrolijke clowntjes naar het Sprookjesbos gehobbeld. Onderweg was het toch nog nodig om mijn lekkere vriend Hugo te bezoeken en de trollen dit maal te bezoeken.
Het Meisje Met de Zwavelstokjes rook zoals altijd lekker naar soep. Ik kreeg er zowat trek van! En de rest van alle sprookjes waren nat. Toen belde me pa ineens met de vraag of ik met hem mee naar huis wilden rijden want hij zat toch in Tilburg. Nou, daar zeg ik geen nee tegen, maar op 1 voorwaarden. Hij moest van mij Vincent in Tilburg neer zetten. Zo afgesproken, zo gedaan.
Na nog een hele romantische en mooie rit in Fata Morgana te hebben gehad zijn we naar de Uitgang geslopen. Bij de bussen zijn we nog gespot door Rene die alweer klaar was met zijn werk. Mijn pa stond al te wachten met zijn auto en we zijn erin gesprongen. Om half acht s avonds verlieten we het park.
Toen kwam het afscheid, kusje-kusje-kusje!
Lieve Vincent, dank je voor de hele fijne dag! Ondanks de regen, de dingen die je wel weet en alle andere omstandigheden heb ik ontzettend genoten van je gezelschap!
Walibi World – 9 Augustus
Tegen 4 uur kwamen wij aan bij het park. Het zag er aardig druk uit op de parkeerplaats, en even was ik bang dat we ver achteraan moesten gaan parkeren. Maar gelukkig, was de parkeerplaats naar de ingang open en na parkeerabbo te hebben laten zien zoefden we naar de ingang. Waar we op de derde rij konden parkeren, en dus heel erg voor de ingang van de WC’s stonden!
Na uit de auto gevallen te zijn, liepen we met z’n vieren naar de ingang. Om me heen zag ik al veel meer club-pashouders naar de ingang rennen. In rennen hadden wij dus geen zin, we wilden het gewoon langzaam aan doen aangezien we nog tot
Bij de ingang werden we verwelkomt door een man, die even van mijn pasje naar me gezicht keek en me het park in liet. Twee dames stonden kaartjes uit te delen, waarvan ik er eentje aanpakte. Snel in mijn tas gepropt en geen last meer van gehad de hele dag.
In de tunnel van de Xpress sloegen we rechtsaf het park in. Natuurlijk moest de mooie Wellenflug geprobeerd worden door mijn pa en mij, en sloten we aan in de rij. Ik heb me best dood geergerd aan het langzame personeelslid. Manman, wat ging dit ontzettend langzaam! Alles duizend keer controleren, wachten totdat iedereen weer uit dat ding was, met collega’s praten, het ging gewoon langzaam!
Uiteindelijk was het ritje wel erg lekker, dat zweven blijft heerlijk! Ik hou gewoon van zweven, lekker door de lucht racen. Daarom zal ik ooit nog best een keer parachute willen springen, of echt willen Sky-diven. De hoogte, de lucht, je gewicht, alles veranderd en dat voelt zo heerlijk!
De rit was afgelopen, Shirley en mama stonden nog te wachten op ons. We liepen richting Splash-battle naar een ander deel van het park. Eigenlijk wilde we Robin Hood gaan doen, dus op naar Robin Hood. Onderweg kwamen we nog het nodige Walibi personeel tegen waar een praatje mee werd gemaakt.
Shirley en ik werden behoorlijk melig toen we door Walibi kids World liepen, en we wilden elkaar best onder dat grote water ding duwen. Uiteindelijk besloten we unaniem om dat maar te laten, omdat camera’s en telefoons niet tegen water kunnen.
Het begon te regenen toen we langs de Wildwaterbaan liepen. Snel een boom gezocht, en daar onder gaan schuilen. Bahbah, wat een weer, dat beloofde wat voor de avond! Gelukkig regende het niet erg lang en konden we weer doorlopen, wildwaterbaan was meer iets voor een droger moment. Toen we langs het reuzenrad liepen, liep er een lang figuur langs die me aan iemand deed denken, Frank! Naar goed gekeken te hebben was het hem inderdaad. Ik riep hem, maar hij was aan de telefoon dus ik dacht al dat hij me niet hoorden. Totdat hij verbaast keek en terug riep “heey”. Na nog heel kort met hem gepraat te hebben, liep hij een andere richting dan ons uit.
Shirley en ik hadden het ondertussen over een klapfiets die langs kwam rijden met een bestuurder erop. Nog nooit zo’n lol gehad om het woordje “klapfiets”! We liepen op dat moment langs de Waterspin van Walibi die waarschijnlijk een storing had gehad omdat hij bezig was met proefdraaien. Niet gek voor Walibi, want daar staan wel eens vaker attracties in storing.
We kwamen aan bij de Robin Hood, helaas stond hier een erg lange rij, en ik voelde er weinig voor om daar in de rij te gaan staan. Dus daarom zijn we maar verder gelopen richting Goliath, in de hoop dat daar een minder lange rij stond. We kwamen langs de G-force, en papa wilde die even doen. Wij bleven natuurlijk wachten op hem. Op het moment dat de rit was afgelopen en ik me omdraaide, zag ik Joris en Gerda staan. Op dat zelfde moment zag Joris ons staan, en kwamen ze naar ons toe. Nog toevalliger was dat er net een zooi tp’ers uit de Space Shot aan kwamen lopen (Collin, Mark, Yolanda, Niels, Ronald, Samantha en nog een gast)
En toen kwam het allerminst leuke van de dag! Een wesp vond het nodig om in mijn haar te gaan zitten zoemen. Ik had dat helaas niet door, en deed net even mijn haar goed. Dat vond de wesp niet leuk waardoor die mij in mijn vinger stak! In eerste instantie zag je niks op mijn vinger, maar na een seconde of tien begon het toch te prikken en werd het heel erg wit om het puntje heen en de rest van mijn vinger ontzettend rood. Een pijn ging door me hand heen, tranen sprongen in mijn ogen, maar huilen wilde ik niet want dat doe je niet in een Pretpark. Gelukkig had mama Prikweg bij der, en dat werd er opgesmeerd. Mijn vinger begon echt heel pijn te doen, en te tintelen.
Toen we richting Alfredo’s liepen voelden ik steeds meer de steek, en werd het ontzettend dik. Daarom zijn we ook maar even langs de EHBO gelopen. Daar hebben ze er een verdovend spulletje op gedaan. Wat ik ook direct voelden, aangezien ik mijn vinger niet goed meer voelde. Het voelde net zoals een verdoving die uit aan het werken is. De pijn werd wel minder.
Het was 17.00 uur en we gingen eten, met onze Seasonpass en een bonnetje kon je tijdens deze New Years Eve gratis eten bij Alfredo’s. We gingen in de rij staan, en ik zag ver vooraan een paar Eftelinglui staan, daar moest Martin ook tussen staan! Na even goed gekeken te hebben zag ik hem inderdaad staan en hoopte stiekem dat we wel een beetje in de buurt van dat groepje kwamen te zitten tijdens het eten.
De deur ging open en iedereen mocht naar binnen. Na het bonnetje afgegeven te hebben en mijn Seasonspass te hebben laten zien, liepen we met z’n vieren naar achter toe om een tafeltje te zoeken. De groep van Martin zat al aan een tafel, en Martin zwaaide uitbundig toen hij ons zag. Tot mijn verbazing werd er een tafel aan die van hun geschoven en zaten we er ineens bij daar.
Het eten was erg lekker! Het broodje Beenham wat door een lekker ding voor mij werd klaargemaakt was natuurlijk het hoogtepunt van mijn eten (hij had hem helemaal vol gestopt voor me! Shirley en me moeder kregen denk ik de helft van wat ik had! :-P) . Ook de frietjes en kipvingers waren lekker, al smaken die laatste honderd keer beter met appelmoes erbij.
Aan tafel was het erg gezellig. We zaten daar gezellig met negentien man wat te eten, te lachen en gek te doen. Ballonnetjes werden opgeblazen, hondjes werden gevouwen en gefokt, soesjes werden gegeten, glazen wijn werden naar achteren gegooid en nieuwe contacten werden gemaakt!
Ik heb erg leuke mensen leren kennen deze avond, en mensen die ik al kon waren natuurlijk ook te gek! (ff de tafel vanaf mama, daarnaast zat Shirley, Dennis, Frank, Thuur, Michel, Charlotte, Marvin, Iris, Karin, Martin, ik, papa, Collin) Woow wonder dat ik alle namen heb onthouden! Maar het was dan gewoon ook een erg leuk clubje mensen, met mensen waarvan ik op het forum dacht ‘Jij bent niet leuk!’ Dan blijkt maar weer hoe stom vooroordelen kunnen zijn, en dat iedereen die onbewust heeft. Ik zeg namelijk vaak tegen iedereen dat ik geen vooroordelen van mensen heb, maar toch heb ik ze merk ik dan weer achteraf. Anyway, verder met de dag!
Na het super eten stonden we op en gingen we met z’n allen naar buiten. Buiten moesten de draaimolen en de zweefmolen eraan geloven en zaten de real kindjes alweer op de draaimolen (incl. me :$ ) De andere real kindjes waren ballonnen aan het blazen en de zweefmolen aan het testen, kortom hippe boel dus!
Na deze geweldige attracties gedaan te hebben zijn we naar de Goldmine gelopen. Waar we soa’s aan het ruilen waren, althans ik probeerde ze te ruilen met Martin. Ging helaas niet helemaal ;-) Toen we vooraan stonden was ik even bezig met de leuke operator te versieren. Achteraf kreeg ik dan ook een dobble ride bonnetje van hem, en later nog 1 omdat Martin zijn button had weten te winnen. Wat een lekker ding was dat trouwens! (die operator eh ;-))
Naast Marvin beleefde ik trouwens deze rit, met handjes los, want dat moest van Marvin.
Toen zijn we richting wildwaterbaan gelopen, waar we lekker in de rij zijn gaan staan.
Ons bootje zag er als volgt uit: Collin voor, Marvin daarachter, ik daarachter, Martin achter mij. Het volgende bootje zag er zo uit: Shirley en Dennis achterstevoren in dat ding, en daartegenover Frank en Iris. Hoe het volgende bootje er dan weer uitzag weet ik niet. Maar ik weet wel dat het zo gezellig was in ons bootje en dat erna, dat we gewoon nog een rondje zijn gegaan met het Dubbelritbonnetje! Wat een uitvinding, mensen die jaloers kijken ect. Super gewoon! Beide ritjes waren zeer zeker de moeite waard! Hehe ;-)
Na de wildwaterbaan zijn we lekker op ons gemak naar de El condor gelopen. Het begon al een beetje te schemeren. De lichtjes sprongen aan op Walibi, helaas wel een slechte verlichting waardoor het toch aardig donker in het park was. Maakte eigenlijk niet veel uit, want ik had een stoere man aan mijn zijde, die mij beschermde tegen alle kwade donker-stukjes. We gingen in de rij van de El Condor staan, met een klein groepje, de rest bleef wachten. Dennis vertelde dat hij zanger is van beroep, en natuurlijk geloofde ik dat niet. Totdat ik dus zijn visite kaartje in mijn handen kreeg gedrukt. Toen moest hij ook wat voor mij zingen, en eerlijk is eerlijk zijn stem klinkt heerlijk! Ik ben fan!
In de El Condor zat ik naast Martin, wat natuurlijk weer een goede rit op leverden. Daarna zijn we samen weer naar de groep gelopen die op ons aan het wachten waren.
In het schemer donker zijn we naar de Robin Hood gelopen. De maan liet zich al zien, wat een prachtding, heel erg mooi groot rond en lichtgevend. Kortom, het was weer volle maan! Mijn weerwolfgevoelens kwamen weer boven, maar ik kon me natuurlijk inhouden!
En toen gebeurde iets wat ik niet voor mogelijk had gezien! We hebben met onze hele groep gezorgd dat we met z’n allen in de trein zaten. Van vooraan de rij werd er naar achteraan gebeld hoeveel ritjes ze nog moesten wachten. Her en der werden mensen voor gelaten, en uiteindelijk zaten we dus met z’n allen in het treintje. Vervolgens allemaal Dubbelritbonnetjes ingeleverd, zodat we lekker twee ritjes achter elkaar konden doen! Tijdens de eerste rit zaten er maar drie niet Themeparkers in het treintje. Het ritje wat erop volgden zaten er vijf niet Themeparkers in het treintje. Wat waren dit twee onvergetelijke ritten. Tof gewoon!
Na deze geweldige rit zijn we richting Goliath gelopen. Onderweg hielden we nog een plaspauze. Mensen keken ons vreemd aan omdat we geloof ik wat te luidruchtig door het park aan het lopen waren. Toen er mensen een plaspauze hielden zijn er een paar in G-Force gegaan, waaronder ik ook. Al snel hadden Martin en ik een bakje en kropen we erin. Het was weer ff heerlijk om over de kop te zweven, al weet ik niet hoe de 20 soesjes van Martin dat vonden :-P
Na dit heerlijke ritje zijn we met de groep naar Goliath gegaan waar een rij stond van hier tot aan sint Tokio. Ik wilde de laatste show zien, dus ik wilde niet mijn tijd verdoen voor een achtbaan die ik al over de 100 keer heb bereden. Samen met Thuur, Karin, Dennis, Martin en Marvin zijn we naar het reuzenrad gelopen. Ik werd vergezeld door twee heren aan mijn zijde, en Karin werd ook vergezeld door twee heren aan haar zijde.
Bij het reuzenrad aangekomen was er wel aardige muziek op, waarop Martin en ik maar begonnen te ‘dansen’. Er kwamen daarna een paar danseresje op, die trouwens wel goed waren, en begonnen met dansen. Ineens stonden Frank en Iris ook weer bij ons groepje, en werd het steeds gezelliger. Na een kwartier nog gedanst te hebben, begon iedereen te klappen voor de Sjon en Sjeffrey show.
Manman, wat heb ik gedanst! Ze hebben er een serieus goed feest van gemaakt. Tot de fontein aan toe stond iedereen te dansen! Heerlijk al dat gespring. Iedereen, met uitzondering Marvin, stond te hupsen, springen en dansen uit ons groepje. Heerlijk! Er werden sterretjes het publiek in gegooid, en die werden natuurlijk aangestoken.
Helaas was dat dan veel te snel afgelopen, en wilde ik nog langer dansen. Maar toen begon het aftellen… 10, 9 … 8,7 .. 6,5.. 4,3…2,1… GELUKKIG NIEUWJAAR!! Iedereen schreeuwde dit naar elkaar, en ik maakte ff een gelukkignieuwjaarzoenrondje!
Daarna begon een romantisch moment, ik pakte Martin vast en samen keken we naar het vuurwerk op de muziek van Queen. Wat was dit romantisch en heerlijk om naar te kijken.
Na het vuurwerk begon het gehups weer, veel mensen waren het park aan het verlaten, en wij als die-hards bleven nog even door feesten. Was wel super gezellig!
Helaas, aan alles komt een eind, en ook aan dit. Na nog even iedereen gedag gezegd te hebben, zijn we (ik met me ouders en zusje) naar de uitgang gelopen.
Ik vond het een super gezellige dag! Heb leuke nieuwe mensen leren kennen. En wil iedereen natuurlijk nog even bedanken die het mede mogelijk heeft gemaakt tot een zeer geslaagde avond!
Dank jullie wel!
Moviepark 12 Augustus
Er was eens een park in Bottrop, waar een stelletje gekken uit Europa een Fanday gingen houden. Ook Themepark was hier uitgenodigd, dus je kon je een maand lang op deze Fanday inschrijven. Voor maar achttien euro was je al binnen, plus een paar ERT’s en een heerlijke bbq.
Er hadden van Themepark zich een paar leuke mensen ingeschreven, toen besloten we hier thuis om ook maar eens te gaan. Nadat ik had ingeschreven volgde tot mijn verbazing nog meer leuke mensen die zouden komen.
Hoppa, op naar Moviepark dan maar! Om half vijf in de ochtend opgestaan, en om kwart voor vijf Rob en Maurice lekker wakker gesmst. Waar ze me natuurlijk ontzettend dankbaar voor waren, zij hadden nog een uurtje tijd om te slapen, maar toen waren ze dus mooi wakker! (moeten ze mij maar niet om 1 uur wakker smsen in de nacht ;-))
In de auto ben ik in slaap gevallen en toen ik wakker werd zaten we al lekker in Duitsland. Het duurde niet meer zo lang voor we er waren en iets over half acht reden we dan ook de parkeerplaats van Moviepark op.
Er stonden al vier Duitse fanday fans te wachten voor de parkeerplaats van Moviepark en wij sloegen als eerste Nederlanders er achter. Achter ons stond ineens nog een Nederlander, de auto van Marius. Al snel sloten meer auto’s zich aan. Shirley en ik liepen even een rondje om te kijken of er nog Nederlanders in de rij stonden. De eerste zes auto’s waren van Duitsers, toen een Nederlander, vervolgens weer Duitsers, daarna Pieter, vervolgens Duitser, Hans, Yvonne en Iris, Duitser, Tonnie en andere mensen.. En dat was het rijtje dan wel.
Het regende helaas, dus liepen we met een paraplu. Zelfs mijn winterjas had ik aan, omdat het echt veel te koud was en dat dan midden in Augustus! Ondertussen verzamelde iedereen zich voor de ingang van MP. Langzaam kwamen groepjes Nederlanders binnen stromen, en eindelijk, eindelijk zag ik mijn muisje opduiken tussen de mensen. Woei! Natuurlijk waren er nog meer leuke mensen bij, en ik zei even hoi tegen iedereen. Tot mijn verbazing zag ik ineens Royke lopen, die had ik al lang niet meer gezien! En zo waren er nog wel meer mensen waarvan ik dacht ‘besta jij gewoon nog!?’ . Natuurlijk waren er ook weer nieuwe mensen, en daar maak je snel kennis mee.
We mochten het park in, we hadden ondertussen allemaal een armbandje gekregen en het programma, jammer dat er geen badges waren. Met de groep liepen we naar de Eraser toe. Het regende nog steeds, waardoor Maurice onder mijn paraplu was gekropen en dicht tegen me aanliep (romantisch!). Bij de Eraser kregen we een ontbijtje. Waarom proppen ze daar ui op het vlees? Ik stonk helemaal uit me mond vervolgens, en het was verder niet echt het ontbijt waar ik de dag mee zou starten. Was maar goed dat ik al twee krentenbolletjes op had.
De Eraser ERT was helemaal super. Ben een paar keer achter elkaar erin geweest, en koppijn had ik er zeker niet van! Uiteindelijk na een paar rondjes besloten om weer terug te lopen naar de groep. Daar vormde we al snel een kleiner groepje. De mensen die mee wilden naar Ice Age moesten maar mee gaan. Uiteindelijk ontstond deze groep: Amar, Vincent, Maurice, Pim, Iris, Shirley, Daniëlle, Rob en ik. Hartstikke gezellig dus!
Onderweg naar Ice Age werd er nog een groepsfoto gemaakt en werd er lekker gezellig gepraat met elkaar. Toen we langs de mainstreet liepen werden we tegen gehouden en werd ons verteld dat we nog niet verder mochten lopen in verband met vuurwerk dat afgestoken ging worden en dat we maar een paar minuten geduld moesten hebben. We werden terug gestuurd en moesten dus wachten. Geen probleem hoor!
Na dat het super vuurwerk (ahum) was afgestoken en de poppetjes hadden gedanst zijn we weer verder door gelopen naar Ice Age. Hier hebben we niet eens lang in de rij gestaan en konden we door lopen naar de ride. Snel sprong ik samen met Maurice achterin, en het eerste boottochtje van de dag was een feit. Ik had Ice Age sinds dat Looney Tunes weg is nog niet gezien, en vind het er erg leuk uitzien!
Vervolgens hebben we genoten in de Tractors van een spectaculaire rit. We gingen zowat over de kop! Maar helaas mocht dit niet van de operator en werden we er weer uitgezet. Waarna we de eerste achtbaan van de dag zijn gaan doen.
The Manor, een wilde Mouse baantje. Op zich wel een grappig dingetje, erg jammer dat de operators nogal streng zijn in het meenemen van spullen. Je bagage moet mee!
De volgende achtbaan die we wilden gaan doen was het andere baantje in het kindergedeelte. Er stond een mevrouw van Moviepark voor de achtbaan, en Daniëlle ging even informatie halen over de baan waarom er niet werd gereden. “Kaput!”
Mystery River ging open, en wij doken de rij in. Ik vind de wachtrij nog steeds erg mooi, helaas jammer dat Pim het nodig vond om mij te laten schrikken in het donker ;-)
Ik vind Mystery River er ontzettend op achteruit gegaan. Wat een slechte theming tijdens de rit, en wat ziet het er ook slecht afgewerkt uit. Nat wordt je er totaal niet in, misschien tien spetters. Jammer voor zo’n leuke baan.
Het was ondertussen al twaalf uur en we hadden al erg veel attracties gedaan. We zijn maar op een lekker rustig tempo gaan lopen. Hier en daar moesten mensen wat gaan eten. We zijn lekker naar de Bermuda Driehoek gelopen en hier in de hele lange rij (wel geteld tien mensen voor ons) gaan staan. Bermuda Driehoek is nog precies hetzelfde als de jaren ervoor, veel is hier niet in veranderd. Je wordt wel natter bij de eerste drop, maar daarvoor ga je ook in een waterbaan. Wel een minpuntje is dat ik de vlammen niet uit de vulkaan heb gezien de gehele dag.
Na deze rit zijn we terug gelopen en zagen we dat we te laat waren voor de Spongebobmovie. Maakte niet uit, want deze film zal nog een paar keer worden gedraaid.
We liepen langs Time Raiders, waar we in de rij aansloten. Bomen met natte bladeren blijken dan erg leuk te zijn he Shirley, Vincent en nog meer mensen die zin hadden in water op andermans schouders te mikken! ;-)
Time Raiders is erg verbeterd en tien keer leuker dan de Batman Raiders. Maar misschien maakte Maurice de ride beter dan die eigenlijk is ;-)
Na Time Raiders heb ik mijn ‘angst’ overwonnen om in de Topspin (naam kwijt). Ik dacht dat ik hier dus nooit in zou durven stappen, maar omdat Iris ging en die ook voor de eerste keer erin ging heb ik gewoon niet nagedacht, mijn tas bij Shirley gedropt en in de rij gaan staan. Ik had toch wel even een adrenaline kick, en toen ik in dat ding zat vond ik het een erg leuk ritje, eigenlijk wilde ik nog en keer. Maar de groep wilden door.
We zijn even gaan zitten in een restaurant achtig iets, waar volgens Pim een showtje kwam om 1 uur. Wij wachten, en wachten, en wachten. Naar mijn idee kwam er niks meer, en ik wilden wel door lopen. Dus ik stond op en ben naar buiten gegaan om te kijken of er een achtbaan open was. Cop Car Chase was dicht, dus ik ben terug naar binnen gelopen om ze dat goede nieuws te vertellen. Er werd even verbaasd gekeken, maar al snel waren de ogen van de mannetjes gericht op het podium waar een paar danseresje hun best kwamen doen op Jazz Muziek. Eigenlijk wilde ik gillend weg lopen, ten eerste heb ik een hekel aan jazz muziek, en ten tweede kan ik er niet tegen als er danseresjes dansen die veel te dik zijn voor hun pakje.
Gelukkig wilden de mannen ook snel weg, en zijn we naar het filmmuseum gegaan. Hier hebben Maurice en ik ‘per ongeluk’ een heel snel rondje gemaakt, en zijn we buiten op de rest gaan wachten die maar niet kwamen. Toen maar weer naar binnen gegaan, en daar kwamen we de rest tegemoet. Nog even op de foto geweest, en met z’n allen naar buiten gelopen. Vervolgens hebben we een rondje in de zweefmolen gemaakt.
Daarna zijn we het gokpaleis binnen gelopen en hebben we hier heel lang onze tijd verdaan en teveel geld vergokt. Shirley won een jackpot, en had een hele hoop puntjes, ook Iris kon er wat van, Pim lukte het niet helemaal en Maurice kwam niet verder dan de 150 puntjes. Ik zelf kwam niet verder dan veertig cijfertjes, dus gaf mijn bonnetje aan Iris.
Uiteindelijk was het ongeveer half drie en moesten we ons haasten om op tijd bij de gereserveerde plekken show te komen. Hier zijn we neer geploft op een stoeltje en hebben we naar een leuk showtje gekeken. Ik dacht dat het meisje uit het publiek echt bij het publiek hoorden, maar dit bleek achteraf weer niet zo te zijn. Goede actrice dus!
Na de show kwam ons groepje weer bij elkaar, en kregen we een persoon erbij, Ruut! We zijn lekker op ons gemak door het park gesjokt, en kwamen uit bij de Spongebob movie die we dus nog steeds niet hadden gezien. Hier zijn we naar binnen gegaan en we kregen een driedeej brilletje. Na even gewacht te hebben gingen de deuren van de hoofdshow open en konden we gaan zitten. Ik vond die bewegende stoelen maar stom, en heel die Spongebob staat me niet aan. Wat kan het mij nou schelen dat hij achter een augurk aan gaat? Vrij weinig in ieder geval. Ik was blij dat we weer weg konden gaan. Samen met de groep zijn we op een terrasje gaan zitten en hebben Shirley, Amar en ik in ons beste Duits, Engels, Nederlands een broodje bij de Subway gehaald. Natuurlijk was mijn chili saus veel en veel te pittig. Maar goed, was wel gezellig om met z’n allen ff een terrasje te pakken. Heerlijk van het zonnetje genoten die ondertussen aan het schijnen was. En natuurlijk moest ik er weer op los knoeien om saus op mijn mooie witte vest te morsen. Lang leven de Was! :-P
Na het terrasje hebben we nog wat attracties gedaan, en uiteindelijk viel de groep in duigen. Samen met Maurice en Ruut ben ik maar een rondje gaan lopen, Pim en Rob gingen shoppen en de rest van de groep ging interessant luisteren naar een saai interview in het Duits.
Ik heb nog de Bermuda Driehoek gedaan en ben helaas nog een keer naar Spongebob geweest, ik blijf er niks aan vinden!
Toen was het tijd voor een barbecue en zijn we daar naar toe gelopen. Gelukkig was er nog een plaatsje voor ons en hebben we heerlijk zitten genieten van braadworst, salade, broodjes, cola en nog meer bbq dingen.
Na nog een ERT op de Bandit te hebben gehad, die ik maar 1 keer heb gedaan wegens beugels in me buik en een hele pijnlijke rit. Zijn we naar huis gegaan.
Ik vond het een super gezellige dag, en wil alle mensen die deze dag tot een succes hebben gemaakt bedanken.. Dus:
Amar, Maurice, Vincent, Rob, Daniëlle, Iris, Pim, Shirley, Ruut.. Bedankt! Maar natuurlijk ook alle andere mensen die ik even gezien heb bedankt!
Speciaal voor Tom: Bedankt voor jeweetwelwat! Kei liev van je!
De laatste zomeravond in De Wereld Vol Wonderen heb ik mee mogen maken! Althans, de laatste zomeravond van dit seizoen, volgend jaar hebben ze vast weer nieuwe zomeravonden…
26 september,
Mijn wekker ging vandaag niet. Niet? Nee niet, ik werd gewekt door me moeder. Na haar kon Shirley gaan douchen en toen mocht ik. Ondertussen was het negen uur, en ik deed lekker rustig aan. Na gedoucht en gegeten te hebben zijn we spulletjes gaan pakken en zijn we met z’n viertjes de auto in gegaan.
Ik smste Maurice dat ik er rond twaalf uur, half 1 was. Hij besloot om zich ook maar eens aan te kleden en zou er dan om 1 uur zijn. Onderweg kwamen we gezellig in de file te staan, wat ik eigenlijk niet zo erg vond omdat ik dan misschien wel gelijk in de Efteling was als Maurice.
Toen we eindelijk de entree doorliepen besloot ik even te wachten op Maurice. Na ongeveer
Maar goed, we stonden dus in de Efteling. Maurice was er al in geen honderd jaar meer geweest, dus ik beschouwde hem stiekem als Efteling-maagd. Samen liepen we via de kortste route naar de Fata Morgana. Er stond hier een aardig lange rij, maar opzich maakte dat weinig uit omdat die dus overal zal staan. Het was namelijk niet erg druk in het park.
We sloten aan, en we praatte wat met elkaar. Toen we na een half uurtje wachten in mochten stappen zijn we lekker achteraan gaan zitten en heb ik genoten van een ritje Fata Morgana.
Vervolgens zijn we, naar zegen van het bordje, via de Wandelroute naar Ruigrijk gelopen.
Bij de Pegasus stond echt een te lange rij, daarom hebben we deze overgeslagen en zijn we lekker in de rij van de Python gaan staan. Waar we al snel René tegen kwamen die zijn werk deed. Na een rondje gedaan te hebben en in het station te zijn gekomen stond daar Mark die René kwam aflossen.
Samen met René zijn we naar de Polka Marina gelopen. Ik had deze al in geen jaren meer gedaan, dus we sloten in de rij. René gaf een heel goed ritje aan ons weg, van heel langzaam naar echt super snel, bijna een lancering! Elke keer als we langskwamen stond René uitbundig te zwaaien met zijn Panda. Nouja, in ieder geval, echt boeiend was het zeker!
Na de Polka Marina zijn we naar de Vogelrok gelopen. Via het paadje langs het Gondelleta meertje natuurlijk. Onderweg kwamen we langs de echte traptreintjes, Maurice wilde erin. Alleen toen ik hem er mee naar toe trok, durfde die niet meer. Mannen zijn soms echte scheiterts :-P
Bij de Vogelrok stond ook wel een aardig lang rijtje, maar je moet toch wat als je in zo’n park bent met attracties. Terrasjes pikken kan je nog altijd in de stad doen natuurlijk. Dus wij hebben lekker een rondje Vogelrok front seat gedaan. Om vervolgens Carnaval Festival over te slaan.
Via het Anton Pieckplein zijn we naar de Villa Volta gelopen, waar Maurice me influisterde dat hij nog nooit Droomvlucht gedaan had. Van mij mocht die zich wel even gaan schamen in een hoekje. Maar aangezien de woonkamer van Hugo rond is, kon die zich niet gaan schamen in een hoekje ;-)
Het was ondertussen al kwart over vier, en we wilden de show van vijf uur pakken. Droomvlucht sloegen we over, omdat hier een hele lange rij stond van langer dan een uur. Na nog een lekker broodje Beenham gegeten te hebben die ik kreeg van me lieverd, zijn we het Sprookjesbos in gegaan. Eerst kwamen we daar langs het kasteel van Doornroosje. Maurice vond mijn verhaal van Doornroosje niet echt boeiend. Het Meisje van de Zwavelstokjes was dan weer wel boeiend. De regen was nog wel het allerboeiendst! Ik mocht in eerste instantie mijn paraplu niet opsteken omdat dat stom is, jaa dus? Dus ik stak me paraplu op en toen wilde meneer er wel onder. Mooi niet! Blijf dan maar lekker in de regen splashen. Uiteindelijk kreeg ik wel medelijden met me natte mannetje, en hij mocht onder mijn plutje. Is toch veel gezelliger als alleen!
We kwamen in de regen aan bij de Sprookjesshow. Ik werd nog even bij de ingang geslagen door een medewerker (hehe, foei foei meneertje de medewerker ;-)) en we zagen al snel dat het heel druk in de zaal was. Bovenaan was nog een plekje en daar liepen we naar toe.
Nog geen vijf minuten later werden we links ingebouwd door Engelse, en rechts ingebouwd door Duitsers (zo’n hele dikke Duitser) En dan krijg je van die natte regenjassen tegen je aangeplakt. Heerlijk vies! Dus ik zat uiteindelijk half in Maurice om van die vrouw naast me uit de buurt te blijven. Niet dat Maurice of ik het erg vonden om tegen elkaar aan te liggen.
De show was na drie kwartier weer afgelopen en het was zeker een heerlijke show!
Vervolgens wilden we natuurlijk nog even van het donker genieten en zijn we naar Panda Droom gelopen. Hier was het voor het eerst echt helemaal vol! Na PandaDroom en het winkeltje nog even getjekt te hebben zijn we naar Spookslot gegaan. Waar het nog steeds heerlijk donker was. Natuurlijk ook vol met mensen, in tegenstelling tot mijn laatste bezoek waar ik een privéritje met Vincent had was het dus nu vol. Ook niet erg, heeft wel wat om tussen al die mensen te staan.
Na Spookslot zijn we lekker rustig naar de Piranha gelopen waar we terecht kwamen bij twee jongentjes in zo’n bootje. Die twee waren er al twee keer in geweest en hadden het helemaal naar hun zin. Uiteindelijk had ik een natte kont en twee natte broekspijpen.
Toen we eruit kwamen stond daar een groep Efteling mensen met onder andere mijn ouders en zusje. We zijn even bij de groep gebleven en naar het hoofdpodium gelopen. Daar hebben we gewacht op de eerste artiesten. En deden we nog even gezellig “Klim in de haren van Raponsje” dansje en zongen we vrolijk mee met de Kleine Zeemeermin. Zelfs Doornroosje muziek kwam nog even langs. De eerste groep Wicket was dood saai en gelukkig besloten mijn ouders om lekker naar Droomvlucht te gaan. Menno en Martin gingen ook mee, Shirley ook, dus Maurice en ik gingen ook gezellig mee. Hij moest toch nog Droomvlucht doen.
We zijn eerst nog even een lekker toetje gaan eten. Wat voor mij een warme wafel met slagroom en fruit werd. Heerlijk! Toen zijn we in de rij van Droomvlucht gaan staan waar Menno en Martin de grootste lol met hekjes hadden en de meest gekke dingen deden. Was erg gezellig in ieder geval!
Ik heb geen flauw idee wat Maurice nou eigenlijk van de Droomvlucht vond. Volgens mij genoot die wel, maar dat kon natuurlijk ook door wat anders komen ;-)
Toen we buiten kwamen was het al aardig donker en ben ik samen met Maurice weer naar het hoofdpodium gelopen. Hier stond Antje nog te zingen. Helaas was Henk Westbroek al weg, en dat vond ik opzich wel jammer aangezien die man super is!
Antje was ook zeker niet slecht, leuke bekende nummers en een leuke stem. Gelukkig kreeg ik Maurice ook een klein beetje mee aan het dansen, waardoor ik niet alleen heen en weer stond te bewegen ;-) Na Antje kwamen de twee meiden van het Applaus restaurant nog even zingen en al snel kwam Sita. Na twee nummers zijn we lekker naar de Vogelrok gegaan. Hier stond een rij van twee minuten en we zijn back seat gegaan.
Toen we eruit kwamen zijn we lekker naar Carnaval Festival gegaan waar op dat moment niemand in de rij stond. Eigenlijk heb ik heel weinig van de hele rit gezien, alleen maar gehoord. Op de foto was dit ook duidelijk te zien ;-)
Vervolgens zijn we weer lekker naar het podium gelopen en hebben hier nog op Koos gewacht, die er een klein feestje van bouwde. Die man doet het nog steeds aardig goed hoor, ook al zit hij al een hele lange tijd in het vak, rijdt hij in een rolstoel en is hij al aardig oud.
Nu schiet me ineens weer dat liedje in me hoofd “Zijn het je ogen? Is het je stem? Zijn het de woorden die je zegt als ik weer bij je ben?” .. Die lyric sloeg op hoe ik me voelde! Zoals wel meer liedjes die avond deden “Your love is my only desire!”
De avond liep op zijn einde. Koos was klaar, en de groep van de Efteling mensen ging richting Sprookjesbos waar Maurice en ik achteraan zijn gegaan omdat hij met John mee zou rijden. Na een mooi en mistig sprookjesbos te hebben gezien was het voor mij ook weer tijd om te gaan. Afscheid nemen is altijd moeilijk, en helaas moest dat dit keer weer.
Bij de uitgang zag ik gelukkig hem nog een paar seconden en toen ging ik echt naar huis. Na een ontzettend heerlijke dag gehad te hebben met mooie herinneringen!
Lieve, allerliefste Maurice.. Ik ben het allergekst op jou! Dank je voor de super dag, zonder jou was die dag heel anders geweest!
Ps. Marvin die duizend kusjes krijg je nog wel :-P
Dagje Den Haag & Scheveningen
9 september
Een prachtige dag begon gister om kwart voor acht. Ik sprong me bed uit, en ging snel onder de douche. Om kwart over negen liep ik naar de bus. Het was nog een beetje frisjes, maar ik deed toch me vest in me tas. Toen ik uit de bus kwam, maar me vest aangedaan, toch te frisjes buiten. Op de tram gewacht, erin gesprongen, een beveiliging mannetje half uitgelachen omdat die echt te stoer deed, en omviel in de tram. Maar om tien uur was ik eindelijk op het station.
Na tien minuten rond gelopen te hebben kreeg ik een smsje ‘Waar wacht je zometeen?’ Mijn smsje daarop ‘Dat zie je vanzelf wel ;-)’. Oeee wat had ik er zin in! Ik ben op een bankje op spoor drie gaan zitten, waar hij zal aankomen. Na vijf minuten kwam er een trein binnen rijden. Met me ogen begon ik hem te zoeken, maar ik zag hem niet. Uiteindelijk kwam hij helemaal van ergens uit het midden aanlopen. En we vlogen elkaar om de hals, heerlijk! Na twee weken, eindelijk weer degene vast pakken waar ik zo naar verlangd had.
Hand in hand, wat eigenlijk al snel zij tegen zij werd, liepen we het station uit. We liepen richting stad, want de kermis was nog gesloten. De winkeltjes in het centrum gingen stuk voor stuk open, en het was nog niet erg druk. Doordat het vandaag warm zou worden, werden er veel stoeltjes en tafeltjes buiten gezet door kleine cafeetjes en restaurantjes.
We zijn een paar winkeltjes door gelopen, en bij de sieraden en cd winkeltjes bleef ik even hangen. Genoeg leuke oorbellen, en ook leuke cd’s maar helaas allemaal veel te duur. Na een rondje gelopen te hebben en de Baby afdeling van de V&D grondig bekeken te hebben (wat zijn baby kleertjes en baby speeltjes toch schattig ;-)), besloten we om even langs de Bioscoop te lopen om alvast kaartjes te halen voor vanavond. Maar, toen we dus langs de bioscoop liepen was deze nog dicht. En zijn we doorgelopen richting de kermis. Dit deden we via het Binnenhof. Maurice, jaa nu noem ik zijn naam pas :-P, was al heel lang niet meer hier geweest. Op het Binnenhof was het erg druk, want het was een of andere Open dag van de Ridderzaal die net gerenoveerd was. Nadat we over het Binnenhof zijn gelopen zijn we langs de Mauritskade naar het Malieveld gelopen. Het was ondertussen twaalf uur en er stond een rijtje voor de kermis, tussen half 1 en 1 uur was het namelijk gratis draaien, en Nederlanders + gratis = een hele opkomst. Veel kleine (lastige) kinderen, met grote (zeurige) ouders stonden te wachten in die rij. Maurice en ik zijn lekker in het gras neer geploft en hebben daar lekker tegen elkaar aangelegen. Om half 1 was de kermis nog niet geopend en er werden veel kleine kinderen onrustig. Lang wachten is gewoon niet leuk voor klein grut in de zon. Om kwart voor 1 werd de poort dan eindelijk geopend en was het nog maar een kwartiertje gratis draaien. Wat zijn die exploitanten toch slim! In plaats van een half uur gratis draaien was het nu maar een kwartiertje, dus dat betekent gewoon een kwartier geen geld inkomen in plaats van een half uur ;-)
Maurice en ik zijn begonnen in het spookhuis Ghost Castle. Een erg donker dingetje, met veel luchteffecten. Kortom, ik vond het niks en heb me tegen Maurice aangedrukt en me ogen dicht gedaan. Uiteindelijk was het ritje afgelopen en zijn we naar de Breakdance van Hoefnagels gelopen. Daar hebben we ook een ritje gedaan met een automatische spin. Was een lekker ritje. We hadden beide wel honger en zijn een lekkere crêpe gaan eten. Ik kreeg er eentje met appelmoes en Maurice had er eentje met kaa.. uhmm kersen ;-) Na dit lekkere ding opgegeten te hebben zijn we nog een ritje Wildwaterbaan gaan doen. Ik kreeg helaas een natte kont, en ik heb het gevoeld hoor ;-)
De kermis was leuker opgesteld als vorig jaar. Helaas vallen er allemaal gaten tussen de attracties waardoor er veel modder in het midden zichtbaar was.
Na dus heel de kermis gehad te hebben zijn we richting het centrum weer gelopen. Toen we langs het water van het Binnenhof liepen zijn we lekker langs het water gaan zitten en hebben ons daar drie kwartier prima weten te vermaken. Foto’s maken, heerlijk tegen elkaar aanzitten, genieten van de zon en lekker praten.. Super toch!
Na het zitten zijn we weer een poging gaan doen om bij de bios kaartjes te halen. En dit keer lukte het ons, twee kaartjes voor de prijs van 1 voor Lady in the Water. We namen kaartjes voor de film van tien voor half zeven.
Na het kopen besloten we om de tram naar Scheveningen te pakken. Op een tram die toevallig bij een halte stond zag ik Scheveningen Noorderstrand staan, en deze hebben we maar gepakt. We wilde immers naar het strand. De vrouw achter het stuur van de tram was lekker chaggerijnig en dit was dan voor iedereen ook goed te merken toen ze een man met twee kinderen afsnauwde omdat hij niet op het rode knopje had gedrukt om te stoppen. Een heel gediscussieer tussen die man en vrouw. Uiteindelijk stapte de man uit bij de halte die volgde.
Wij gokte er maar op waar we uit moesten stappen, en het bleek een goeie gok te zijn. We stopte bij het strand, en zijn lekker over de boulevard daar gaan lopen. Ik kreeg een behoorlijk vakantie gevoel. Scheveningen bruist gewoon van de vrolijkheid en souvenirsshops. Ook waren er veel dingen te doen. Doordat het mooi weer was (25 graden) waren er erg veel terrasjes open, werd er gebungeejumpt, zongen zeemanslieden in koortjes liederen, en waren er erg veel toerristen op de been. Wij liepen naar de pier toe en zijn daar naar het eind gelopen. Daar hebben we een tijdje over de zee uitgekeken en naar de mensen die aan het bungeejumpen waren boven de zee. Ik zou dat ook nog wel een keertje willen doen, het is helaas alleen best prijzig. Na het over de pier lopen zijn we naar onderen gelopen om een flesje weg te gooien. Vervolgens zijn we langs allemaal winkeltjes (en er doorheen) naar de uitgang gelopen op het strand op gegaan. Daar zijn we lekker in het zand gaan liggen, althans ik ging in het zand liggen en Maurice wilde niks met het zand te maken hebben ;-)
Na een hele tijd hier doorgebracht te hebben, en me buik proberen te laten bruinen, zijn we weer naar de tram gelopen. Die toevallig alweer op de goeie plek stond en zijn we weer naar het centrum gegaan.
Het was ondertussen half zes en we besloten om langs de Burger King te gaan (is weer wat anders als de Mac) hier heb ik van die gekke frietjes in draaivormpjes op. Erg lekker, en zeker goed voor een herhaling. Maurice had een broodje waarbij ze kip ervoor nog moesten slachten ;-)
Om vijf over zes zijn we naar de bios gelopen. Nog even snel twee cola gekocht en al snel begon de film toen we in de zaal zaten. Eerst een kwartier lang reclame en nieuwe films, maar uiteindelijk begon de saaiste film die ik in de bios heb gezien. Ik volgde het nauwelijks en aan het eind had ik nog steeds zoiets van What the fuck!?! Dus Lady in the Water is een film die niets voor mij is. Maurice vond hem trouwens ook niet geweldig en die was meer met andere dingen bezig dan met die film ;-)
Na de film zijn we op ons gemakkie naar het station gelopen. Het was al donker aan het worden (negen uur) en we kwamen op het station aan en zijn achterin op perron drie gaan zitten. Helaas moest ik naar de wc, en ben voor het eerst maar eens gebruik gaan maken van de wc op het station. Eerlijk is eerlijk, je betaalt dan wel vijftig cent om te mogen zeiken, maar het is een ontzettend schone wc! Ik verbaasde me er echt over. Groot, stuk of zes naast elkaar en veel spiegels. Complimentje aan de wc’s van Den Haag Centraal Station :-p
Na nog heel lang op het station lekker gezeten te hebben was het om tien voor tien tijd voor Maurice om te gaan. Op weg naar Breda, want vandaag issie met Vincent er op uit in Duitsland om weer een kermis te bezoeken ;-)
Na heel veel gezoen en gezwaai reed de trein het station uit. Ik voelde een heerlijke kriebel in me buik, en me echt verliefd en gelukkig!
Lieve Maurice, dank je voor deze mooie zaterdag, een zaterdag waarop we twee weekjes bij elkaar zijn, en er gaan nog veel meer weekjes en leuke dagjes samen komen! Woeiiii ik ben gek op je Muisje!
Het gebeurt ook altijd mij eh! Mag ik eens weg, mag ik eens uit, gebeurt er weer wat.. Waarom? Noujaa.. Kijk maar verder ;-)
En dan beslis je om half acht dat je naar Vlaardingen gaat om te bowlen!
He? Haha, lees maar!
|
(19:26) |
jaaa :D en vanavond gaan we bowlen :D :D |
|
(19:26) Audrey ..: |
owww gezellig man! :D :D :D |
|
(19:27) Audrey ..: |
ik wil oook ** |
|
(19:28) |
ga meee :P |
|
(19:28) Audrey ..: |
mjaa kut treinen :P ;) |
|
(19:29) |
hahaha blijf slapen en ga morgen mee naar erwin :P |
|
(19:29) Audrey ..: |
naar erwin :P |
|
(19:29) Audrey ..: |
issie jarig dan?;) |
|
(19:30) Audrey ..: |
het klinkt verleidelijk .. maar jullie gaan zeker al bijna bowlen? |
|
(19:30) |
nee om iets voor half 10 halen ze me op :O |
|
(19:31) Audrey ..: |
tis nog te redden opzich :P |
|
(19:31) |
zal ik hier vragen of het mag.. en rico bellen? :P |
|
(19:31) Audrey ..: |
hmm |
|
(19:31) Audrey ..: |
uhmm |
|
(19:31) |
|
|
(19:31) Audrey ..: |
gaat der nog een leuke jongen mee? :P |
|
(19:32) |
hahaha er gaat wel een collega mee.. die is wel onwijs gezellig |
|
(19:32) Audrey ..: |
zal ik es vragen of ik mag gaan |
|
(19:32) |
snel :D |
|
(19:33) Audrey ..: |
ik mag :D |
|
(19:34) Audrey ..: |
moet jij nog ff vragen of het daar mag :P |
|
(19:34) |
ja |
En zo was dus snel beslist dat ik om tien voor half negen de bus pakte richting Naaldwijk en daar de bus pakte richting Vlaardingen.
Daar kwam ik een uur later aan, en ik heb direct besloten om nooit meer met de bus naar Vlaardingen te gaan. Wat duurt dat toch lang! Maar als je er dan eindelijk bent, heb je het idee dat je een wereld reis gemaakt hebt.
Nathalie, en haar vader die mee was gefietst naar het station, stonden op mij te wachten. Snel sprong ik achterop bij Naath en zijn we naar haar huis gefietst. Daar even snel naar de wc gegaan en ff geld in een tasje gestopt en toen weer achterop haar fiets gesprongen.
We deden er een kwartier over om bij het bowlingcentrum te komen. Toen we er waren was Naath helemaal bezweet door het snelle fietsen met mij achterop. We liepen naar binnen en ik werd voor gesteld aan Rico, Elmar en Melissa. Ik had trouwens al een tijdje niet meer gebowlt, en was benieuwd of ik het eigenlijk nog wel kon. Dat bleek al heel snel uit het eerste potje: NEE! Ik weet wel dat ik er geen held in ben, maar dat ik echt zo slecht was verbaasde me :-P
Mijn richtingsgevoel is ook niet zo super geweldig, gaat die eerst heel mooi recht en eindigt uiteindelijk in de goot.
Toen we een paar minuten aan het spelen waren begon het Disco Bowlen, het klinkt spectaculairder dan het eigenlijk is. Beetje rook-, licht-, laser- en muziekeffecten. Was wel super gezellig. Elk potje was ik uiteraard de aller slechtste, en Elmar won nogal wat. Ook waren Rico en Melissa niet slecht, en zelfs Naath was beter als mij! Tis toch niet eerlijk eh :-P
We hebben drie potjes gespeeld, het laatste potje met links gegooid en dat maakte het voor mij nog moeilijker, ik raakte nu helemaal niks :-P Terwijl de rest beter en beter werd ;-)
Na twee en half uur gebowld te hebben besloten we nog even naar de Pub te gaan. Een cafeetje aan de Westerhavenkade in Vlaardingen. Nathalie en ik sprongen op de fiets, en de drie overigen gingen met de auto ernaar toe…
We kwamen op de fiets aan rijden en ik vond dat het er aardig druk uitzag. Totdat ik wat beter ging kijken, een ambulance stond daar te staan en er stond een grote groep mensen omheen. Al snel zag ik een politiebusje, en ik voelde direct dat het eigenlijk niet klopte. Elmar die ons had zien lopen stond ineens achter ons en zei dat er van alles aan de hand was. Nathalie zette haar fiets neer en samen bleven we bij Elmar een stuk van de groep afstaan. Rico en Melissa waren ergens tussen de mensen om het broertje van Melissa te zoeken.
Ik vond het ondertussen maar eng worden, zeker toen er steeds meer politie kwam. Nathalie en ik besloten om richting de overkant te lopen. We waren daar gelukkig net op tijd want op dat moment begon de groep te rennen in de richting van de plek waar wij daarvoor hadden gestaan.
Mijn hart ging ondertussen best wel te keer en ik voelde dat me buik bezig was met omdraaien. Ineens kwam er een busje aanrijden met grote enge honden, en politie met stokken liep langs ons. Wat er toen allemaal precies gebeurde wilde ik niet weten en ik heb mezelf maar tegen Elmar aangedrukt die Naath en mij een beetje rustig hield. We moesten nog even wachten op Rico en Melissa die tussen de groep mensen stonden. Gelukkig kwamen ze al snel aanlopen, en ineens begonnen er honden te blaffen en mensen te schreeuwen en gillen. Veel mensen kwamen onze kant uitgerend, en voor ik het wist rende we een stukje mee en zijn we heel ver doorgelopen tot het eind van de straat waar we zijn gaan zitten.
Na een uurtje werd het gelukkig rustiger, en zijn we eens gaan kijken. Politie was er niet echt meer, en we zijn toen de Shoarma tent in gegaan waar Naath en ik ook weer snel zijn uitgelopen omdat we geen zin hadden om naar mensen te kijken die bezig waren met eten.
Na een paar minuten kwamen Rico, Elmar en Melissa ook weer naar buiten. Naath en ik besloten om naar huis te gaan en de rest ging nog even naar Het Salon (discotheek voor 21 jaar en ouder ;-)) We namen afscheid en sprongen op de fiets, op weg naar het huisje van Naath.
{ …. }
We lagen nog geen paar minuten in bed, en ik ben in een diepe slaap gevallen. Het schijnt geonweerd te hebben, maar niks meer van gehoord, ik was echt moe. Om half acht werd ik even wakker door iets wat ik niet eens precies kon thuis brengen, en ik viel weer in slaap.
Om tien uur zette een of andere gek die al wakker was de radio aan, en ik hoorde Boten Anna. Langzaam werd ik wakker en na liedje twee deed ik me ogen open, waarop Naath heel vrolijk goeie morgen riep.
Naath haar mama kwam nog even praten over gisternacht en vloog daarna onder de douche. Wij zijn toen beneden gaan eten en hebben ook even teletekst doorgespit op zoek naar berichten over gisternacht. Die waren er op elke zender die teletekst nieuws heeft.
Toen ook Nathalie en ik om twaalf uur waren gedoucht zijn we naar Erwin gegaan die jarig was. Hij keek eigenlijk een piep klein beetje verbaast toen ik ineens voor de deur stond, maar hij vond het zeker wel leuk. Samen met Naath, Erwin en een nichtje en neefje van hun zijn we naar de speeltuin nog even geweest en hebben wat gewipt enzo ;-) Was wel een gezellige verjaardag. Op het eind vielen mijn ogen steeds wel een beetje dicht en zijn we rond half vier weer terug naar Vlaardingen gegaan. Om 16:21 had ik mijn trein weer terug naar Hoek van Holland wat veel sneller gaat dan de bus. Papa kwam me van het station halen, en ineens was ik weer thuis..
Ik vond het super gezellig .. en wil ff tegen mijn dinnetje zeggen: Het was super leuk meis! Dik kusje voor jouw hoor!
Natuurlijk ook alle 250 personen die het mede mogelijk hebben gemaakt dat ik dit super verhaaltje kon schrijven bedankt!
Vertrek naar Rotterdam
Al zo lang is die voorpret bezig, op themepark worden ze gek van het geslowchat, en op school worden ze gek van mijn verhalen over vorig jaar. Maar na een dik half jaar voorpret gemaakt te hebben is het eindelijk zo ver! De trip naar drie geweldige parken in Engeland kan gaan beginnen! Wat heb ik er een ontzettende zin in!
Stiekem ben ik wat eerder weggegaan van school omdat ik anders het inpakken niet zou halen, en ik wilde nog even lekker uitgebreid gaan douchen. Thuis gekomen zie ik dat Ron (Romlercoaster) er al is en hij schijnt er ook al aardig zin in te hebben.
Nog even worden de laatste spulletjes ingepakt, en om kwart voor vier zit ik al met mijn schoenen aan te wachten tot vertrek. Vertrek naar Maasland, waar wij al met z’n drieën op de bus op zouden gaan stappen. Om vier uur gingen we dan eindelijk weg, op weg naar Engeland.
Bij de bus garage aangekomen mochten we in de kantine even wachten op onze buschauffeur Jeroen. Hij zou ons deze reis door Engeland heen rijden, en ook nog eens alle parken mee bezoeken. Jeroen is namelijk ook een pretparkenfreak, dus hij wilde deze reis heel erg graag mee beleven. Na een kwartiertje nog gepraat te hebben zijn we in de bus gaan zitten en naar Vlaardingen gereden waar de eerste themeparkers in stapten.
Bij Zwembad de Kulk aangekomen te zijn kwamen de eerste themeparkers het zwembad uit. Ik begroette Mark (de reisleider) en Marco (helpertje van Mark). Vervolgens druppelde de verzamelplek vol met puntmutsen, fans, themeparkers, uitzwaaiders, rokers en nog veel meer soorten mensen. Alleen de uitzwaaiders bleven uiteindelijk buiten staan. De jassen werden uitgedeeld en de meeste trokken de jas direct aan. Wat zag dat er leuk uit, zo’n groep met allemaal dezelfde jas, een groot geheel.
Toen de meeste mensen in de bus zaten wilden we gaan vertrekken naar het station waar nog een paar zouden opstappen. We reden nog geen centimeter vooruit, of we zagen Superwomen en Daffie aan komen rijden. Ze hadden in de file gestaan, en wilde toch nog graag even mee. Ondanks dat ze 1 minuut te laat waren konden ze nog snel instappen en konden we dan eindelijk weg. Bij het station stonden nog een paar mensen te wachten op de bus en toen die hun jas hadden en waren gaan zitten konden we eindelijk naar Rotterdam vertrekken.
De Boot
Een grote boot genaamd P&O Ferries, troffen we aan in een grote sloot. De boot was net zoals vorig jaar mega groot, en leek er eigenlijk sprekend op! Misschien was het wel dezelfde..
Paspoorten werden verzameld, koffers werden uitgeladen en foto’s werden gemaakt. Mark ging ons allemaal even inchecken en vervolgens konden we hem achterna gaan en de boot op. Op weg naar de boot passeerde we al de eerste engelse chickies en vlaamse zwemprinsesjes, ook grote strenge leraren plus andere begeleiding kwamen we tegen.
Ik was een van de eerste die de boot op liep. Samen met Martin ging ik op zoek naar onze buitenhut. Wat we aantroffen was boven mijn verwachtingen, geen klein bezemhokje zoals het voorgaande jaar, maar een redelijk grote kamer met twee bedden erin. Nadat we onze koffer neer gelegd hadden en ons een beetje opgefrist hadden zijn we weer naar buiten gegaan op zoek naar andere mensen. Al snel kwamen we Amar en Sander tegen die een klein stukje verderop zaten. De puntmutsen bevonden zich ook niet ver van ons af.
We gingen even op onderzoek uit naar verschillende kamers. De vier persoonskamer van de puntmutsen was behoorlijk krap voor vier man, ook de kamer van Sander en Amar was een bezemhok. Martin en ik hadden het lekker ruim allemaal. Voor we het wisten zat dan ook de halve groep op onze kamer. Dan is dat kamertje toch maar klein.
We kregen honger, en zijn op zoek gegaan naar eten. Dezelfde Aziaten stonden weer in het restaurantje te chaggerijnen en te schreeuwen als het voorgaande jaar. Ze hadden echt zin in de nacht, het straalde ervan af.
Na een niet zo smakelijke hotdog als vorig jaar gegeten te hebben zijn we eens een bioscoop kaartje gaan scoren. Samen met Jori, Sander, Amar, Menno en Tom pakte we de film Pirates of the Caribean. Na nog even op het Sundeck gekeken te hebben naar een boot die nog niet aan het varen was, zijn we naar de bioscoop gelopen. In de bioscoop zaal was het vrij rustig, wij zijn op de achterste rij gaan zitten en na een paar minuten wachten begon de film.
Na een uur had ik er genoeg van, en wilde ik wat anders gaan doen. Maar je hebt er toch voor betaald dus dan blijf je maar even kijken. Twee uur later kwamen we uit de bioscoop. Doordat we de hele tijd gezeten hadden voelde het bij het opstaan alsof we veel te veel gedronken hadden, en daardoor liepen er een paar behoorlijk gaar te kijken.
Op de dansvloer was het behoorlijk druk en we besloten om beneden te gaan zitten en misschien nog even te dansen. Ondertussen waren er een hoop mannelijke leden bezig (oa. Pim en Richard) met de engelse chickies te versieren. Fitz en Simon bekeken het van de zijkant af, en vroegen zich af wat de mannen nou eigenlijk aan het bespreken waren. Simon kwam tot de conclusie dat dit te maken had met de komende nacht en de nachtelijke avontuurtjes.
Na nog wat gedanst te hebben, wat voor Iris en mij meer omvallen en gek doen betekende, zagen we Pim, Richard, Sander en zeker nog vijf andere themeparkers achter twee engelse chickies aanlopen richting de trap. Dat betekende een wilde nacht voor die twee, toch?
Martin en ik besloten maar om te gaan slapen, en we zijn ons bed ingedoken en op de golven van de zee zijn we in slaap gevallen.
Blackpool Pleasure Beach
Met een uitgeslapen hoofd kwamen we met z’n allen van de boot af, iedereen was op tijd bij de bus waardoor we op tijd in Blackpool aankwamen. Voor velen was dit de eerste keer Blackpool. Een heel belangrijk steekwoord in Blackpool is: soepelheid!
Na allemaal een mooi polsbandje en een blacklight stempel gekregen te hebben mochten we naar binnen. Al je eigendommen moest je in een bakje leggen en vervolgens door een poortje lopen. Fouilleren werd er nog net niet gedaan, maar aan de cola van Martin werd wel gesnuffeld door zo’n bewaker.
Eigenlijk wilde we een groepsfoto gaan doen in het park, maar de hele groep viel in kleine groepjes, waardoor er geen kans was voor een groepsfoto. Jammer dan, volgende park maar proberen. Ik kreeg in mijn handen ineens een heel schattig beertje geduwd, die Pim gegrepen had uit zo'n automaat. Nu komen we meteen weer bij een belangrijk woord in Engeland: Gokken!
Veel spelletjes waaronder knuffelgrijpen, muntjes schuiven en dansen zag je erg veel terug in de parken.
We gingen dus het park in, en met een grote groep liepen we naar de ziekste attractie van het hele park. The Wild Mouse, een wild muisje waar je compleet door elkaar geschut wordt, airtime en snelheid hebt. Het personeel was niet erg vriendelijk, fototoestellen mochten niet het station uit en je moest heel snel gaan zitten. Samen met Jori ben ik hierin geweest, dit was de eerste keer dat ik hem met iemand anders deed, en wat was dat super! Na allemaal The Wild Mouse gedaan te hebben ontstonden er kleinere groepjes.
Verschillende achtbaantjes werden er gedaan waaronder Space Invader waar de langste wachtrij stond van de dag. In deze rij moet je niet in gaan staan als je claustrofobies bent, want dan sta je hier echt niet lekker. Hele smalle gangetjes en muren die op je af komen zijn niet echt relaxt. De baan zelf was weer heerlijk om even te doen. Lekker soepel en snel, geen koppijn ritje in tegen stelling tot een paar houten achtbanen.
Met een groepje liepen we het kindergedeelte in waar we een paar achtbanen moesten doen. In de kiddie achtbaan liet de operator ons een paar rondjes extra gaan. Nadat we hieruit kwamen wenkte de operator die bij de Logflume stond ons naar haar toe. We moesten van haar met z’n allen ook even in dit leuke waterbaantje. Met z’n vieren doken we in een bootje, ik mocht vooraan zitten. Langzaam vertrok het bootje, en vaarde rustig richting de lifhthill. Op de lifhthill kregen we te maken met het anti roll back systeem die ons goed opving toen we achteruit gleden. Gelukkig zijn we boven gekomen en waren we weer te snel beneden. Ik ben nog nooit zo doorweekt geweest in een waterbaan! Een emmer water zat er in me nek, tot op me shirt was ik doorweekt.
Gelukkig hebben ze droog systemen in Blackpool en zijn Jori en ik gaan drogen toen de rest Vahallah in kroop die ik dus over geslagen heb. Na drie keer onder de droger gestaan te hebben waren we nog niet echt veel droger maar wel drie pond lichter. Uiteindelijk maar lekker nat gebleven en toen de groep terug was zijn we wat kleinere attracties gaan doen. In de Flying Machines en in de Veteran Caroussel heb ik nog een verwoede poging gedaan tot het drogen van kleding door middel van lucht, maar het mocht niet baten. Nat is nat in Engeland.
Op een gegeven moment kwam Jori erachter dat er in zijn tas een zwembad voor M&M’s was ontstaan. Alles zat onder de natte M&M’s en we hebben een half uur erover gedaan om alles weer redelijk schoon te krijgen. Maar dat was nog niet alles wat Jori moest mee maken. Op een gegeven moment was er een groepje ontstaan van vier personen, Richard, Sander, Jori en ik. Na een paar achtbaantjes gedaan te hebben vroegen we ons af hoe laat het zou zijn. Jori wilde op zijn mobiel kijken, was zijn mobiel kwijt. Dan slaat er toch wel even een lichte paniek toe. Na zijn hele tas uitgemest te hebben zijn we naar de drie laatste achtbanen gelopen. Bij achtbaan 1 (Avalanche) hadden ze hem niet, vervolgens door gelopen naar de meest ruige Big Dipper. Gelukkig, echt super gelukkig, hadden ze hem daar wel gevonden.
Natuurlijk zijn er nog veel meer dingen gebeurd. Aan Noah’s Ark kwam geen einde, we bleven door het donker lopen door de smalle gangetjes. Ook aan Trauma Towers lijkt geen einde te komen. Je eindigt uiteindelijk daar voor een hek en dan denk je van wtf, waar moet ik heen? Terug lopen? Totdat je door hebt dat er nog een attractie achteraan komt.
Blackpool Pleasure Beach is voor mij een park dat leeft, kraakt, piept maar bovenal een sfeertje heeft dat weinig parken hebben. Mijn toppertje van onze drie bezochte parken.
The Manor
Na een redelijk lang reisje kwamen we aan bij The Manor. Iedereen moest in of bij de bus wachten totdat de sleutels opgehaald waren en vervolgens konden we via de uitgang van The Manor naar de kamers. Vorig jaar sliep ik in de stallen en ik wist dat je er via de achterkant niet kon komen, wat doe ik met me stomme kop, ik loop via de achterkant naar de stal toe. Jaa, en dat kan dus niet. Vervolgens met de zes jongens maar omgelopen naar de stal toe. Ik mocht eigenares zijn van de sleutel en heb dus de deur mogen openen. We kwamen weer binnen in hetzelfde paleisje als vorig jaar, en we hebben meteen allemaal een slaapplekje veroverd. Sander, Amar, Martin en ik namen de woonkamer in beslag, Jori en Martinvd namen de achterste kamer en Remco nam de kamer met 1 bed.
Toen Amar en ik de waterkoker en de thee zagen hebben we meteen een lekker kopje thee gezet voor vier personen (rest wilde geen thee) en zijn we lekker wat gaan drinken. Vervolgens kwamen de eerste mensen langs die de stal wel eens wilde bewonderen. Martin had ondertussen gedoucht en had een spannende docu opgezet over hoe een man een vrouw wordt. Steeds meer mensen druppelden binnen, en ik besloot om maar te gaan douchen.
Toen ik terug kwam van het douchen werd het nog veel drukker in de stal. Uiteindelijk zaten er tien man extra te kijken naar de tv, de spannende docu die iedereen ranzig vond. Er was ook niemand die wat anders op wilde zetten en dat bleek achteraf maar goed te zijn omdat er een belspelletjes spel op kwam. Ondertussen was ik naar de andere kamer gelopen waar ik even een smsje heb verstuurd en voor ik het wist stond er een andere tp’er in de kamer die ik eigenlijk nog niet kon. Daar nog een hele tijd mee gepraat, vervolgens kwam Jori er ook gezellig bij zitten.
Ineens kwam Martin melden dat iedereen naar hun eigen kamer was vertrokken en dat we eindelijk konden gaan slapen. Nadat we allemaal de wekker hadden gezet was er weer een dag voorbij en viel iedereen in een diepe slaap.
The Manor Ochtend
Een of ander vaag geluidje maakte me wakker uit mijn mooie droom over de Logflume en nog veel meer attracties. Ik hoorde nog steeds dat geluidje wat afkomstig bleek te zijn van Sander zijn mobiel. Hij gooide hem uit en ik viel weer in slaap. Nog geen vijf minuten later ging de mijne af, en drie minuten erna ging die van Martin af. Goeie morgen Engeland!
Ik stond op en liep naar de kamer van Jori en Martinvd om de mannen uit bed te trommelen. Martin dook onder de douche en ik ben toen me maar gaan aankleden. Iedereen kwam langzaam op gang, maar na een half uurtje stond toch iedereen klaar voor het ontbijt.
Het ontbijt in The Manor zag er weer goed verzorgd uit. Helaas is het niet mijn favorieten eten en heb ik het gehouden op een paar stukjes toast en ham. Engels Breakfast is dus niet aan mij besteed. Na een half uurtje zijn we weer terug gegaan naar de stal en hebben we daar onze tas gepakt. Ik heb de sleutel van de stal ingeleverd en vervolgens zijn we naar de bus gegaan.
De mensen die in The Parkview hadden geslapen zaten al fris en fruitig in de bus, en begroette iedereen dan ook heel vrolijk.
Vanaf The Manor was het maar een kwartiertje naar Alton Towers rijden. We reden door een ontzettend mooi natuurgebied en zagen zelfs nog echte jagers lopen. Ineens dook tussen de bomen het kasteel van Alton Towers op. Het teken dat we ons vlakbij Alton Towers bevonden.
Nog geen tien minuten later reden we de parkeerplaats op en verzamelden iedereen zich rondom de bus.
Alton Towers
Na een paar minuten konden we het park in gaan, alweer werd er geen groepsfoto gemaakt omdat de helft van de groep al uit elkaar was. De meeste, waaronder ik ook, liepen richting Spinball Whizzer en begonnen hier met de achtbanen. Helaas hadden we in de bus al gehoord dat Rita: Queen of Speed vandaag buiten werking zal zijn en natuurlijk deed de Runaway Mine Train het nog niet door het ongeluk. Voor velen dus geen coasterbingo in dit park.
Ik heb me verbaasd over de Single Riders Line bij de Spinball Whizzer, beugels werden gewoon dicht geduwd zonder dat ook maar iemand van de Single rij erin zat. Na een paar minuten wachten kon ik er wel in, en heb ik gewacht op de rest van de groep die deze dag bestond uit Tom(14), Amar (ASF), Sander (Boosterfan), Jori (Dutchie015), Menno (Olympia Looping).
Na nog Beastie gedaan te hebben besloten we om een Fastpass van 7 pondjes te gaan halen. Met deze fastpass konden we via de fastpass rij in Nemesis, Oblivion, Air en Log Flume. We zijn meteen richting Nemesis gelopen. Het vrouwtje dat daar de pasjes stond in te scheuren vergat de onze (of was het opzet?) en liet ons gewoon doorlopen zonder te scheuren zodat we later op de middag Nemesis nog een keer hebben kunnen doen. We hebben Nemesis front seat gedaan en na deze baan heb ik een keus gemaakt tussen Nemesis en Black Mamba. Black Mamba scoort bij mij meer puntjes. Het is namelijk een leukere rit beleving, en een soepelere baan.
Na Nemesis vervolgde we onze weg richting Corkscrew. Toen we langs de skilift liepen kwamen we erachter dat deze gewoon open was en waren we blij dat we niet dat hele stuk naar de andere kant hoefde te lopen. Bij de Corkscrew stonden er nog meer themeparkers in de rij wat natuurlijk weer gezellig bij praten was.
Na de Corcscrew kwam Frank aanstormen en vertelde trots dat hij helemaal emo was geworden door Hex. Hij vond het zo’n geweldig madhouse dat we die moesten gaan doen. Nog geen tien minuten later stond ons groepje in de rij van Hex. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste voorshow tof vond (het verhaal over de vloek) maar de rest van de voorshows matig vond en de ride zelf had ik veel meer van verwacht naar het emo verhaal van Frank. Een kleine teleurstelling was er dan ook zeker.
Met onze fastpass zijn we Oblivion gaan doen, wat weer een lekkere kick gaf. Doordat er een kleine rij stond zijn Sander, Tom, Menno en Amar nog een keertje Oblivion gaan doen terwijl Jori en ik ons geld aan het vergokken waren bij die gokspelletjes. Toen de jongens weer terug kwamen zijn we wat gaan eten. Een heerlijke pizza Hawaï met vijf stukjes ananas van de Pizza Hut was mijn echte ontbijt.
Air hebben we natuurlijk ook niet overgeslagen. We hebben hier zelfs een wedstrijdje gedaan welke rij sneller ging, de fastpass rij of de rij van de Single Riders waar Jori en ik in gingen staan. We hebben zelfs Air naast elkaar mogen doen, ondanks dat we beide voor de single rij gingen. De single riders line heeft uiteindelijk gewonnen. We kwamen er 10 minuten eerder uit dan de andere vier jongens.
Ook de natte attracties zoals de Log Flume en de Congo River Rapids zijn niet overgeslagen. Uit de ervaringen van de dag ervoor had ik besloten om een poncho aan te doen, dat was uiteindelijk helemaal niet nodig geweest.
Doordat we de fastpass helemaal moesten gebruiken hebben Jori en ik Air nog even gedaan via de fastpass rij. Helaas ontstond er een storing waardoor we lang moesten wachten. Toen de storing verholpen was, en wij eindelijk in de attractie zaten, kwamen we zelf in een storing die zeker niet relaxt was. Ik heb ruim tien minuten in Air gehangen, en dat is geen pretje als je al een lichte hoofdpijn hebt. Het storendste vond ik uiteindelijk dat er geen excuus van de operators afkwam, had op zijn minst een excuus voor het ongemak verwacht.
Toen we uit Air kwamen begon het te regenen, gelukkig was dit op het eind van de dag. De andere vier jongens die in de rij van Air stonden hebben we even uit de rij gebeld, en we zijn daarna richting de uitgang gelopen. Het begon steeds harder te regenen en we maakte steeds meer vaart want we wilden nog even shoppen en geld pinnen.
In het winkeltje stond het vol met tp’ers. Iedereen was druk bezig met shoppen, al was er veel van hetzelfde en was alles best prijzig. Mark (Coasterbuzzzzzz) was ook bezig met shoppen en kreeg een probleem met het afrekenen. Gelukkig was het uiteindelijk opgelost, maar kwamen we erachter dat alle tp’ers al bij de bus waren. Hij nog even snel gepint, en vervolgens zijn we in speedy tempo naar de bus gezoeft. Waar we nog op tijd aankwamen, en waar Martinvd veels te laat aankwam..
De busreis naar Holiday Inn was begonnen..
Holiday Inn
Na een hele lange tijd geslapen te hebben in de bus werd ik ineens gewekt door een stem die me bekend voor kwam maar ik niet thuis kon brengen.. Was het nou Pim of Mark?
In ieder geval, we waren bij Holiday Inn en er werden even sleutels geregeld voor ons. Vervolgens werden in de bus de namen omgeroepen wie met wie sliep, ik was ineens een man geworden volgens die lui daar. Na even een handtekening gezet te hebben en mijn koffer gepakt te hebben werd ik aan gesproken door een man van Holiday Inn die wel eens wilden weten wat wij allemaal deden hier. Op mijn allerbest uitgelegd dat wij hier een paar pretparken kwamen bezoeken. Hij keek me aan met een blik van What The Fuck!! Maar hij vond het zeker wel tof.
Op de hotelkamer gekomen was ik helemaal enthousiast omdat we een bad hadden en ik daar ontzettend veel zin in had. Nog geen half uur later lag ik lekker in bad. Na een tijdje had ik er genoeg van en ben ik er weer uitgekropen. Vervolgens zijn Martin en ik lekker gaan slapen want zin in uitgaan hadden we niet meer echt. Natuurlijk kwam van slapen in eerste instantie niks omdat we allebei niet echt moe waren, dus hebben we nog heerlijk geroddelt en gepraat. Daarna was ik wel moe genoeg, en ben ik in een diepe slaap gevallen op het lekkere bed. Opeens werd ik weer wakker door een ontzettend misselijk gevoel, en heb ik zeker een kwartier last van maagkrampen gehad. Daarna weer in slaap gevallen en niet meer wakker geworden die nacht.
We hadden onze wekker om half zeven gezet, en die ging ’s ochtends ook gewoon af. We hebben hem uitgedrukt en besloten om nog paar minuutjes door te blijven slapen. Ineens schrok ik weer wakker, en was het acht uur! Met nog een duffe kop ging ik naar de wc, totdat ik realiseerde dat we om half negen bij de bus moesten staan. Op onze deur werd geklopt en mijn vader en Ron stonden voor de deur. Die hadden niks gehoord en ons niet aan het ontbijt gezien dus die wilden wel eens weten of we wakker waren. In een kwartier hebben Martin en ik ons omgekleed, opgefrist en tas ingepakt. Vervolgens naar beneden gesjeest en daar hebben we wat eten in een servetje gegooid. We werden wel vreemd aangekeken, maar dat boeide ons niet veel.
In de bus aangekomen bleek dat Jeffrey en Thomas nog lagen te slapen. Hadden Martin en ik net zo goed rustig aan kunnen doen en rustig kunnen ontbijten.
Toen Thomas en Jeffrey met een niet al te wakkere kop arriveerden, is de bus vertrokken richting Thorpe Park. Het laatste park van de reis..
Thorpe Park
Een half uur voor opening reed de bus de parkeerplaats op. Er werd in de bus afgesproken dat we een groepsfoto gingen maken voor de ingang met de Intamin track.
Zo gezegd, zo gedaan en dus verzamelde iedereen zich voor de ingang. Het personeel van Thorpe Park stond langs de zijkant toe te kijken wat wij daar eigenlijk aan het doen waren. Die moesten vast van alles gedacht hebben.
Na een groepsfoto gemaakt te hebben zijn we naar de ingang gelopen. Pim was kaartjes aan het regelen voor ons. Al snel stonden we met een kaartje in onze handen en konden we in de rij gaan staan. De abo houders stonden in een andere rij. Nadat ons kaartje gescand was moesten we nog een kleine tien minuten wachten en toen konden we het park binnen.
De eerste attractie van de dag werd Nemesis Inferno. Nemesis Inferno vind ik na lang twijfelen leuker dan Nemesis. Het verschil zit hem in de lifhthill, bij Nemesis ga je direct de lifthill op en bij Nemesis Inferno maak je nog een paar leuke draaien in een tunnel met water, lucht en licht effecten. Toen we het station weer binnenkwamen stonden er nog geen mensen voor ons poortje en konden we nog een keertje. Vanuit Nemesis Inferno zagen we dat er mensen op het perron bij Stealth stonden, en dat hij test rondjes aan het draaien was. Vrijwel direct werd er besloten om er naar toe te lopen en na een paar minuten opende Stealth.
De wachtrij van Stealth lijkt mij een van de langste wachtrijen waar ik ooit doorheen ben gelopen. Ik dacht echt dat er geen einde aan kwam. In mijn ooghoeken zag ik Animal en zijn zusje als eerste front seat zitten. Ik besloot direct dat ik hem ook front seat wilde gaan doen.
Samen met Martin zat ik even later front seat en wachtte geduldig af op het GO GO GO geluidje. Ik hoorde het aftellen, voelde de adrenaline, en weg schoten we. Hup die berg op, onderweg nog ergens een flits gezien van een foto, handjes los, weer naar beneden en vol in die remmen. Wat een rit, wat een uitvinding, wat een beleving! Ik heb lang niet meer geschreeuwd in een achtbaan, maar hier kon ik niet anders.
Toen ik eruit kwam was eigenlijk het eerste wat ik zei ‘nog een keer!’ Martin was het met me eens en ook Jori wilde ook nog wel een keer. Frank en Mark stonden alweer in de single riders line, maar wat zag ik, je moest een bandje hebben voor de single riders line. Dus zijn Martin, Jori en ik eerst een bandje gaan halen. Vervolgens aangesloten in de rij, en hebben we de baan nog twee keer gedaan.
Via de single riders line heb ik hem een keertje naast Frank gedaan, en een keertje nog naast Martin gedaan. Het personeel deed eigenlijk niet zo heel moeilijk over de single riders line in tegenstelling tot Alton Towers waar groepen absoluut niet samen mochten en iedereen daar echt apart ging. Dit vond ik zeker een pluspuntje voor Thorpe Park.
Helaas begon het te regenen, en vanaf dat moment is het ook niet meer droog geweest. Met de groep zijn we naar Rumba Rapids gelopen en hebben we deze waterattractie in de regen gedaan. Ik hoopte er zo op om niet nat te worden, maar dat hopen had geen nut. Heel mijn broek was doorweekt, terwijl de rest gewoon droog was gebleven! Agh, nat is dan nat en dan doe je er op een regenachtige dag niks meer aan.
Vervolgens hebben we nog een paar attracties meegepikt en eindigde ik met Susan, Karin en Michel in de 4D pirates show, terwijl de rest nog even Nemesis Inferno aan het doen waren. Net op het nippertje was dan toch de hele groep bij de show en hebben we genoten van nog meer nattigheid.
Na de show hebben we de Burger King even gepakt om op te warmen en om wat te eten. Deze Burger King vond ik lekkerder dan die in Blackpool Pleasure Beach.
Na nog veel nattigheid, gezelligheid en attracties gedaan te hebben (zelfs een mooie draaimolen met echte Thorpe Park attractie karretjes erop) zijn we rond kwart over vijf richting uitgang gelopen. In de grote ronde koepel hebben Iris en ik nog drie pond in de dansmat gegooid om er een beetje op los te klooien. Ook Martin deed even een poging tot dansen en hij kon er heel wat meer van dan Iris en ik bij elkaar. Maar we hebben daar wel lol op gehad!
Uiteindelijk richting de bus gelopen. Bij de bus gekomen nog snel een broek gepakt en me snel in de bus omgekleed. Helaas was ik droge sokken vergeten, maar toen kwam Fitz mijn redder in nood mij even sokken lenen wat natuurlijk wel heel aardig van hem was.
De busreis naar huis begon….
Create a free website at Webs.com