Revista Letrare ADMET

 

Sytë e lotuar në shi i nxorra

Të bashkohen - thashë shi e lot

Bashkë

Dhe kur dielli i nxehtë avujt e ngrohtë në

Qiell dërgoi

Ftohtësia e fjalëve të tua

Lotin prapë në tokë lëshoi

 

KERKOJ

 

Kërkoj pak diell

Zemrën e dridhur të ngroh

Një dorë të më përkëdhel

Një fjalë të më gëzoj

Kërkoj që jetën siç dua

Ta ndryshoj

Kërkoj, kërkoj... A mundem

Vallë?

 

TI JE

 

Shumë herë dua të të harroj

Mendimin nga ty ta largoj

Ndjenjën dashurisë t’ia mohoj

Po ç’them...

Ti je ura e lashtë e qytetit

Tim

Që lidh të sotmen me të kaluarën

Me nostalgjinë

Ti je e gjithë luleve të botës

Freskia

Ti je ajo që njerëzit e quajnë

Pavdekësia

 

PERTEJ LUMIT

 

Në çastin e ndarjes

Largohu vrapo

Lumin e pikëllimit

Në këmbë kalo

Shpirtin e lënduar

në duart fort shtrëngo

Ulërimën e zëmrës

Ik mos dëgjo

Përtej lumit ulu

E ndalo

Shplodhu e qetësohu

E nis e këndo

Për atë që s’u bë kurrë e jotja

Asnjëherë mos mendo

 

TI JE LARG

 

Unë këtu dhe ti atje matanë

Rrugë të gjata dhe male na ndajnë

Forca e dashurisë të sjellë në çast

E më pranë

Dhe unë të shoh të ndjej të puth

Me shumë mall

Kështu tortura e gjatë e pritjes

Copa-copa thërrmohet

Endërra dëshira loti

 

LUMTURIA

 

Para syve të mi një det

dëshirash

Zgjidh – më thanë merr këdo vetë

Lumturinë – tërhoqa

Dhe zgjata duart ta kap

Ajo më gënjeu s’erdhi vetëm

Dallgë përbindëshe dhe re të zeza

Mbante nga pas

 

 

 

Skënder Hasko u lind në vendbanimin Dukat të Vlorës, më 2 mars të vitit 1936. Në Universitetin e Tiranës ka mbaruar Fakultetin e Shkencave Politiko-Juridike - dega e gazetarisë. Gjatë karrierës së vet ka punuar në revistën “Hosteni”, në Shtëpinë Qendrore të Krijimtarisë Popullore, kryeredaktor i revistës “Pionieri” dhe drejtor i Teatrit Kombëtar të Fëmijëve. Aktualisht është redaktor në shtëpinë botuese “Toena” - sektori i letërsisë për fëmijë. Gjatë punës së tij krijuese është treguar mjaft i frytshëm.

Romanet: Të burgosurat e Xhuxhumit, Legjenda e fshatit tim, Një “gjeneral” kapet rob, Arratisja e Tupe Xhelos

Novelat: Ne ishim partizanë, Çimi dhe roboti budalla, Çudirat dhe e fshehta e Zamirit, Kocomiu tekamadh (novelë-përrallë)

Librat me tregime: Në do nuse, gjej taksi, Faqemolla mundi hundëpinokun, Me litar të botës, mos hyr në pus.

 

PËR TY, DUKATI IM!

 

Ngado shkoj e ngado vete,

Ty Dukat të marr me vete,

Ti më linde, ti më rrite,

Më përkunde nëpër vite.

 

 Që ditën që hapa sytë,

 Më dhe gjak nga gjaku yt,

Gjaku yt më gurgullon,

Kur sëmurem më shëron.

 

Të kam djep, të kam flamur,

S’të lëshoj nga zemra kurrë!

S’të lëshoj, jo, s’të lëshoj,

Për Ty qa, për Ty këndoj!

 

TI NUK PLAKESH KURRË

 

Fshati im i dashur,

ti nuk plakesh kurrë,

Ti ke mbetur djalë,

ti ke mbetur burrë.

 

Burrë në zakone,

Burrë dhe në bëma,

Ti i mëkon njerëzit,

Siç i mëkon nëna.

 

Kënga-zë burimi,

Dhe cula dyjare,

Kur i dëgjon meket

Dhe shqipja në male.

 

Djemt’ i ke të bukur,

Vajzat luleshegë,

Ajo këng’ e tyre,

Si zogu në degë…

 

Si zogu në degë,

Si thëllëzë shullëri,

Kur unë i dëgjoj,

Oh, ç’tretem i tëri!…

 

Tretem si qiriri,

Në flakët e zjarrit,

Si rrëshirë e pishës,

Në mes të beharit!

 

KËRKESË!

 

Kur ta shihni që kam vdekur,

Edhe frymë, as marr, as jap,

Merrjani treshes dukatçe,

Dhe unë do të ngjallem prapë.

 

PRANVERËS

 

Na erdhi pranvera,

Stina e uruar,

Duke buzëqeshur,

Me lule në duar.

 

Mirëse vjen, pranverë,

O stin’ e begatë,

Na sjell ngrohtësinë

Dhe jetën na zgjat!

 

Me lule në ftua,

Në pjeshk’ e në mollë,

Me lule në dardhë,

Të bardha si borë.

 

Vajzat pika vese,

Rënë përmbi gjethet,

Kur të shkojnë pranë,

Seç të futin ethet…

 

Ethe dashurie,

Që të djeg si prushi,

Që ta merr dhe mendjen,

Posi raki rrushi…

 

Rrofsh, o moj pranverë,

Që na vjen e bukur,

E bukur si lule,

Ku ulet një flutur.

 

Vajza tund baluket,

Të vret me shikime,

Djali seç i flet:

“O sorkadhja ime!”

 

Mirë se vjen, pranverë,

O stin’ e begatë

Na sjell ngrohtësinë

Dhe jetën na zgjat!

 

S’E DI: MË DO APO S’MË DO

 

Po s’më deshe, mos ma thuaj,

Mos ma thuaj, se do vuaj,

Do të vuaj e do vdes,

Do të vdes si i pashpresë,

Siç vdes nata në mëngjes.

 

MALL

 

Ç’më piku malli për babanë,

Për nënën dhe vëllanë,

Më dogji malli dhe për motrën,

Që ikën e më s’janë.

 

S’vijnë më e s’kthehen dot,

Se jeta kështu qënka,

Dheu i zi që i mbuloi,

Të dalin më s’i lënka.

 

Zemra më rënkon e qan

E shpirti s’gjen rehat,

Çdo ditë nëpër mend i shkoj,

Në ëndrra i shoh përnatë.

 

Takoj me ta, fjalos e çmallem,

Njëlloj si me të gjallët,

Këndojmë, qeshim e gëzojmë,

Së bashku qajmë dhe hallet.

 

NDRIÇIM I PËRHERSHËM

 

O gur i çmuar, që s’ke shok,

Në zemër më ke mbetur,

Aty do rrish e do ndriçosh

Dhe kur unë të jem tretur.

 

KU JE?

 

Zëri yt më vjen në vesh,

Posi kënga e kanarinës,

Ndjej dhe sot aromën tënde,

Si aromë e trëndelinës.

 

S’i harroj dot çuçurisjet,

Kur më thoshje mjaltet-fjalë,

Me doçka më përkëdhelje,

Dhe më joshje dalëngadalë…

 

Unë mbi thithk’ të sisës tënde,

Vënë buzët ëmbël-ëmbël,

S’dija veten ku e kisha,

Në Parajsë apo në ëndërr!…

 

Pa dhe sot, kur i kujtoj,

Ato çaste plot magji,

Mendjeprishur, nëpër mjegull,

Fluturoj të vij te ti!

 

Po ku je, që më ke humbur,

Moj thëllëzë, thëllëzë fushe?

Kthehu pranë meje, si dikur,

Të të mbaj si gjerdan gushe!

 

PERLË E SHQIPËRISË

 

Vlora buzë Jonit,

djep i trimërisë,

Ta kanë rritur emrin

 bijt e Kaonisë!

 

Buzë Adriatikut,

gur i xhevahirit,

Posi pikë vese

mbi qerpik të syrit!

 

Bora përmbi male,

qylaf Labërie,

Fshatrat rreth e rrotull,

kurorë trimërie.

 

Si shtizë flamuri,

nuk të mposht stuhia,

Në gjirin tënd të bukur,

 fle dhe Perëndia!

 

Perlë e Shqipërisë,

gjerdan historie,

E rrallë ndër shoqe,

kurorë lavdie!

 

Puthesh me dy dete,

si rrallë në botë,

Ty nga zemra jonë

nuk të ndajmë dot!

 

Vlora jonë e re,

Vlora jonë e lashtë,

 Për Ty heqin valle,

Deti e mali bashkë.

 

PLAKUR, THINJUR NËPËR HALLE

(TEKST KËNGE PËR BABALLARËVE)

 

Baba, për ty, si për nënën,

Me gjith shpirt do këndoj këngën!

O baba, me zë bilbili,

Për fëmijë-gjerdan floriri…

 

Dyfekun nuk e lëshove,

Për liri me të luftove,

Qëndrove si lis në këmbë,

Si refreni nëpër këngë…

           

Të kemi dritën e yllit,

Ti na ke dritën e syrit,

Baba, syri i pafjetur,

Për fëmijët shpirtin tretur!

 

Baba me zemër të madhe,

Plakur, thinjur nëpër halle!

 

UDHË PA KTHIM

 

U nisa për udhë nga s’kthehesh dot,

Ku shkojnë njerëz, kafshë e bimë,

Gërthit e çirru, e ke të kotë,

Përjetë atje e ke shtëpinë.

 

Dhe unë, si gjithë ata që shkojnë,

Do t’i them jetës lamtumirë,

Nga unë më nuk do dëgjojnë,

As qysh u ngryse, as qysh je gdhirë.

 

Lufto, lufto  dhe sot dhe mot,

Gjatë gjithë jetës sa je gjallë,

Po ike, vajte, s’kthehesh dot,

Më thoni: kush u kthye vallë?!

 

Mbi dymijë vite kanë shkuar,

Miliona ëndrra janë tretur,

Të tjera ëndrra janë zgjuar,

Për Diellin-Jetë gjithmonë të etur.

 

Pa do kalojnë vite të tjerë,

Dhe unë s’do ndjej, as keq, as mirë,

Nuk do shoh dot, as dimër, as verë,

Se krejt me baltën do jem shkrirë.

 

                        22 dhjetor 2008,

                        Reaminacion, Tiranë

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, maj 20

 

POEZI NGA ZANA PIRA DHE LINDITA AGOLLI

 

 

 

Zana Pira u lind më 1961 në  Pozharan të Vitisë. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, të mesmen në Gjilan e Prishtinë. Studioi në SHLP të Gjilanit. Është anëtare e lidhjes së shkrimtarëve të Kosovës. Ka botuar këto vepra me poezi: “Hija e Hamletit”, Shkup 1994; “Kulla E Ofelisë”, Prishtinë, 1996; “Mjegull e Purpurt”, 1997, “Ditëlindja e Zjarrit”, 1998; “Planeti i Mollës”, 2001; “Simfonia e Syrit”, 2001; “Vallja e Shiut”,   2008.

 

ENDERRIM

 

U mbylla në vetvete

dhe qelësin e hodha në pus

diqka qelqore

si nja fanar i amshimit

rrugën ma ndriqon

deri te ti

 

BUZEQESHJA

 

në sytë e tu ëndërrimtarë

dridhej një mjegull e purpurt

afrohesha si e dehur

me fluturimin e mjellmës

dhe ngjyeja puplat e ëndrrës

me purpurin e shikimit tënd

zgjohesha pastaj

nga kjo ëndërr kaq e  ëmbël

dhe shikoja fotografinë tënde

varur në mur

si aq më ëmbëlsi më vështron

 

GOTA E THYER

 

Mu  shkrinë ngjyrat e syrit

në një gotë të thyer në enigmë

një lot ma dogji qepallën

pikat e shiut rigojnë

udhëkryqeve pa fund

e mua më pret një lindje

ose një vdekje e papërsosur

 

MJEGULL E PURPURT

 

Me majën e lapsit ta gervisha fytyrën

qafën ta putha me gjelozi

ti vizatova këmbët në peizazhin e ngurtë

ti shndërrova mornicat e shtatit në statujë

 

nëpër shkallët e pasqyrës

kalova nëpër mjegullën e purpurt

që të ma kthesh buzëqeshjen e syrit pa xhelozi

i dashuri HAMLET

 

ti asgjë nuk  sheh pos hijes së shtrigës

që përkëdheljet e vjedhura t’i vizaton

zbrit me mua edhe për një shkallë të pasqyrës

 

i dashur  që të zë gjumi në shuplakën  time

 

në skajin e kornizës u ndeshem

me fytyrat hipokrite të nostalgjisë

më bën magji në kafazin e feniksit

me pupla shiu shtati na u mbush

 

SIPER TRYEZES

 

Flejnë e ëndërrojnë

takimet për nesër

 

aq lehtë arrijnë ngrohtësinë

e trupit në këpucën e shqyer

 

sipas dëshirave shpërngulen njerëzit

nëpër qytet e botës

 

përcjellin koncerte muzikore

i vdekuri ekzekuton simfoninë

e BETOVENIT

 

lozin ballo konteshat me barinj

adhuruesit e simfonisë

thurrin proqka anekdota

homazhe për t’i bërë

kompozitorit të ndjerë

 

kështu fatet arnohen

nëpër relacione botërore

 

sipër tryezës dritë më bën

llamba me vaj guri

 

TE THOSHA

 

Sonte rigon shi i dashur

në fytyrën tënde solemne

m'i zbërtheve pullat e bluzës

për lojën tënde të përkryer

tash më shtrëngon në rrethin lakuriq

diku në harkun e unazës

për një pëllëmbe të nostalgjisë

shënon, përgëdheljen e paprekur

në degën e drurit,

 

na hyri në mes një lindje e tretë

deri në aktin e mbrëmjes

u deshëm të pangopur

ndjenjë, krejt e thjeshtë

në figurën engjëll të Hamletit

ngushëllon, perden e syrit magjik

buzëqeshjen time konservon

 

sonte rigon shi përsëri, i dashur

në fytyrën tënde solemne

 

këtë herë të thashë jo

sepse e etova dorën tënde të padukshme

mbi buzën time

 

ORA E FUNDIT

 

Në orën e parë

t'i mbulova këmbët e ngrira

në orën e dytë

të fsheha matanë vdekjes

në orën e tretë

shpërtheva rrethin e unazës

me princeshën e diellit

kafshuam, frytin e mollës magjike

ku mbeti ora e fonetikës

i dashuri HAMLET

të pushtova të tërin

në orën e fundit

 

MALLI I DASHURISE

 

Më thuaj si e vrave perden e syrit tim

ti engjëll HAMLET

në cilën anë horizontale apo vertikale

më hyre komplet në qdo gjymtyrë të trupit

m'i theve eshtrat

shfleton antologjinë e dashurisë, së dështuar

afrohesh nëpër flakën e syrit tim të vrarë

largohesh aq larg mallit të dashurisë

 

NE THONJEZA

 

Urrej lirinë në thonjëza

para vrasësit vertikal

 

qoftë elegji e vdekjes së  qmendur

pa asnjë therrë në këmbë

 

qoftë lëmshe në  grykë të fytit

që s'e ndjek hijen time

 

qoftë një katrorë asnjanës

i briskut të mprehtë

 

urrej lirinë në thonjëza

para se të bëhem shpuzë e hi

 

NESE

 

Nëse trupi më shndërrohet

në thjerrëza të lagura

të syrit

natyrisht se nuk ka kuptim

të përleshem

me gjarprin e shiut

 

nëse unë i gjasoj

tërmetit të apokalipsit

gjithqka e pakuptuar

do të pikoj në udhëkryq

 

atëherë vërtet

liria e dashurisë virgjërore

më arrin deri te këmbët

e zemrës

 

LOTI IM I SHENJTE

 

Diq ma kafshon trupin

buzën e fsheh në erë

loti im i shenjtë udhëton, matan mollës

dashuri hyjnish kryqëzon

 

në prologun e shiut

gjumi më zë  me zogun e qiellit

kurorë fati bartë me vete

 

loti im i shenjtë

vallë...

 

a  s'do lozësh në vallen e platonisë

përsëri mua më zë gjumi

me zogun e qiellit

e ti diqka vizaton në ëndrrën time

 

HARRESE

 

Ti i bën hije portretit tim

 

mollë e kuqe

 

dikush të ktheu nga vetja

në lojën e gjarprit

kryqëzon lojën në kornizë

 

në pikturë mungon fytyra

e MONA LIZES

 

derdhen ngjyrat e penelit

nëpër peizazhin e shiut

 

ndërsa unë ushqej etjen e trupit

me lëngun e mollës

 

vizatoj portretin tim

në harresë...

 

MOS U QUDITNI

 

Mos u quditni

nëse ne poezinë time

nuk ka kode të kodeve

as fjalë kronike

që këndohen

në instrumentin e djallit

 

mos u quditni  nëse 

në poezinë time

përtypet gojë e ujkut

me ëndrrën e gjelatit  

 

LINDITA AGOLLI

 

               

NJË KETER NE PYLLIN ME PISHA

 

Kurioz ky ketër i bukur në pyll,

Turiçkat i zgjat fët-fët s'di se ku

Si çadër, statik bishti i pushtë,

Mahnitës në tokë,

Mahnitës në dru!

Syçkat si rruzuj çuditshëm m’i ngul,

Me xixa, ngjyraplot si një oaz,

Romanca vështrimesh flirtojnë sakaq,

Ai mbret në pyll,

Unë skllave në kafaz!

Mbi degën e një pishe magjik qëndron,

Një ketër si ky, ç’t’i duhem unë?!

Nuk është më kurioz, bishtin përkul,

S'më do as ky ketër,

në pyll un'prish punë!

 

20 prill 2005

 

LOJA E FLAKES

Loz me qirinjtë në flakë lozonjare
Shkrihet një mal e bëhet det
Luftë e tmerrshme për jetë a vdekje
Fitili në flakë i vetëm si mbret.
Loz me qirinjtë të shuaj flakët
Po flaka gishtërinjtë m’i ndez
kam kohë që zërin tënd s'e dëgjoj
Qirinjtë të mos shuhen, lutem e pres.
loz me qirinjtë në flakë e zjarr
Rrekem me shpresë cazë dritë të marr...

Ka ardhur koha hardhitë të përdridhen
Rreth trungut të pemës në zgjatje pambarim
Me puthje valëzore kërcell e gjethe
Luhatje tingujsh në tundim.
Ka ardhur koha që nën dhè të shkrifet
Një simfoni gjallesash të gëlojnë në pyll
Me ngjyra zogjsh e ketra kuriozë
Ku dirigjent bëhet një yll.
Ka ardhur koha të shkojmë edhe ne me ta
Në pyll, mbështjellë pemësh e nën dhè
Nën tinguj simfonish e shtrat gjethesh
Të harrohemi cazë atje.
Ka ardhur koha e ringjalljes…
Epilog
E ke dëgjuar gjethen kur bie si qan,
Dhe klith në bisht të saj një kërc i njomë?
E ke dëgjuar lulen si petalet hap
Dhe pëshpërit plot aromë?
Ka ardhur koha e parajsës…

 

JAM VJESHTE E S’JAM NJERI

 

Në vjeshtë s’jam, më “Baby”,

Jam vjeshta dhe gjethja e trishtuar.

Kur të vish,

Nën këmbët e tua kockat do të më kërcasin.

Që jam një gjethe,

Prej kohësh do të kesh harruar.

 

ANKTHI I PRITJES

Tendoset çasti mes orësh të gjata
Mes ditëve pa ty hyn një korb,
Limanet përgjumen pa ardhur nata
Me gurët dhe zhurmat futen në morg.
Përfyten damarëve zërat e plagët
Beteja e gjumit gjakos syrin tim,
Liqenj dëshpërimi shuajnë vlagët
Hapësira tulatet pa shpresë në kërkim.
Tendoset shkëmbimi i valës në breg
Ditët pa ty nuk kanë cak e kufi
Ka ngrirë gjithçka po akulli djeg
Ka ngrirë e pret të dukesh ti.

 

KISHIM PLOT GJERA TE BUKURA PER TE THENE

 

Kishim plot gjëra të bukura për të thënë

Për shembull, e mban mend filxhanin e kafesë

Që ma dhurove atë ditë të bukur shtatori

Kur çuçurisja “Të dua” në shtrat nën mbulesë ?

Për shembull, kur fjalë këmbyem në trotuar

Për ngjyrën e flokëve dhe shijet e tua

Kur kokën ma afroje, në vesh më pershpërisje

“Po ty mbi të gjitha më shumë të dua!”.

Për shembull, pa shkak kur qeshnim çmendur në shtrat

Për sytë kureshtarë të fqinjës përbri

Me faqen mbështetur  qetë në faqen time

Më thoshe “ti je një mrekulli!”.

Për shembull, një pilivesë që ma dhurove

Rreh krahët si valë të bardha në gjoksin tim,

Thonë është shenj fati të të ndjek pas

Një pilivesë me gurë të shndritshëm si një agim…

Por ndodhi…çfarë ndodhi?! As vetë nuk e di.

Gjithçka venitur sikur të mos ketë qenë,

Nuk çuçurisim, dhembjet kanë zënë pritë

Kur kishim plot gjëra të bukura për të thënë...

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, maj 2009)

 

POEZI NGA BAJAME HOXHA - ÇELIKU

 

 

Bajame Hoxha - Çeliku, u rrit nëpër kampet e internimit me punë të detyruar. Pas viteve '90 doli nga kampet e përqëndrimit dhe vazhdoi studimet. Ndërkohë iu dha e drejta për të botuar të gjitha ato që sistemi i kaluar ia mohoi. Ajo jeton bashkë me familjen e saj, burrin e tre fëmijët në Bruksel (Belgjikë), ku fitoi azilin politik. Bajame Hoxha - Çeliku është Anëtare e Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë që nga viti 1998. Ka botuar pas demokracisë nëntë libra dhe pesë libra i ka në shtëpi botuese ku së shpejti do të dalin në qarkullim. Ajo shkruan në prozë, në poezi për të rritur dhe për fëmijë. Librat të autores:

"PERTEJ DHIMBJES" – Roman, "NATA E NJE MARTESE" – Roman, "VAJET E PRANVERËS" – Roman, "DIKU ATY" – Poezi, "GJYSMA IME" Poezi,"PUTHME" – Poezi, "ANA DHE KLAJDI" - Poezi për fëmijë, "MIU MIU KACAMIU" – Poemë për fëmijë, "TOMI DHE ZHERRI" - Poezi për fëmijë.

 

PUTHMË

 

Nata e pikoi vesën në pllajë,

kur rrinim të shtrirë të dy.

kujtoj agimin e parë

që e ndezëm unë edhe ti.

 

Mëngjesi solli drithërimat,

pendimin ma futi në shpirt,

Ta dish - më folën gjëmimet,

dhe pse thosh të dua zëri yt.

 

-Puthmë më the një jetë,

-të dua, më the pa mbarim,

E di që më çmon vërtet,

dhe unë të dua pa kthim.

 

Puthmë!me mua ti puthu,

se shpirti s'më bie në gjumë,

kur vesa t'na lagë, ti ngutu

të gjesh detin e thellë tek unë.

 

PER HIR TE ZOTIT

 

Duam, për hir të zotit

të bëjmë paqe,

Jo farsë;

për të dashuruarit ,

ka vend më shumë në parajsë!

 

S'e hap

 

çdo mesnatë

ti troket në derën time.

Unë s'e hap,

sepse ti

në zemrën time

nuk troket me dashuri...

 

ENDET VETMIA

 

Në dashurinë tënde të shtirur

endet vetmia

si merimangë helmuese

që nxinë,

dhe ti se ndjen,fatkeqësisht

që ajo të helmon dashurinë.

 

PER TY KURRË S'JAM PENDUAR

 

Më kujtohet kur vjen e ikën deti

dhe si ai shtrihem mbi breg,

sot jam shumë larg atij mëngjesi

dhe ndjej shumë mall për ty, vërtet.

 

Në qoftë se ti s'do më dashuroje,

s'do t'kishte qenë kurrë ai mëngjes,

ata krahë që fort më shtrëngonin,

ai afsh që ndjeva poshtë dekoltesë.

 

Dhe tani shtrihem si uji mbi këtë breg,

ta dish për ty kurrë s'jam pendur,

atë fllad, ato ngjyra të atij mëngjesi,

me gishtat e mi përherë kam shkruar.

 

Oh, sa jam larg atij mëngjesi vere

dhe jam në çaste melankolie, e di,

ti rron larg meje ,larg atij mëngjesi

pa atë mëngjes s'do të isha asgjë tani.

 

KEQARDHJE

 

Oh,

sa keq më vjen

që jetës s'ia thitha dot

aromën që më pëlqeu,

siç thith lulja

vlagën

nga dheu...

 

BIJE E KETIJ DHEU

 

Nga avioni po sodisja ,

çizmen pas kur unë e lashë,

oh,sa ëmbël që nga larg,

pash Atdheun tim të lashtë.

 

Një ngashërim fort më mbërtheu,

teksa pashë bregdetin shtrirë,

mall, o mall, bijë e këtij dheu,

malli shpirtit tim të dlirë.

 

Dy fëmijë që qenë pranë meje,

më pyetën, thanë:"Moj teta çke?"

Hop i ngrita sytë mes lotit,

shihni Shqipërinë, atje...

 

NJE PUTHJE

 

Një puthje

deri në lot

më përfshiu,

një shtrëngim yti,

ma theu ma këputi belin

puthja jote më bëri

që buzët gonxhe të më çelin.

 

PSHERETIME

 

"Ndërsa ti e shpreh dashurinë në vargje

dhe ndjen ngushëllim,

një zemër tjetër

diku,

psherëtinë..."

 

MOHIMI

 

Mohove diellin që zbehu nata,

pastërtinë e Shën Mërisë;

psherëtin

zemra e saj e ngratë,

vetëm yjet ju panë,

vetëm yjet ndrinë për ju atë natë...

 

PREJ KTHTRAVE PRUSH

 

Si kafshë e zbutur

zbrite nga pylli,

kurse unë

si shqerrkë e njomë,

u takuam në fushë,

si rrebesh shiu erdhi zhgënjimi,

mezi shpëtova prej kthetrave prush...

 

NE MUZG

 

Në muzg

tretur mbaj vështrimin,

po zëri yt më çel buzën,

siç çel flladi gonxhen, trëndafilin.

 

PO

 

Po,

më zunë të dridhurat,

pata ftohtë,

vetëm e vetëm

se më erdhi në mend,emri yt sot.

 

NESER

 

Nesër,

nesër,

nesër,

nuk duroj dot më,

të dua të tërën,

eja,

derën hapur për ty po e lë.

 

TI S'VJEN

 

Nesër ti s'vjen,

as pasnesër,

asnjëherë nuk do të vish më,

ti gjithmonë këtu je,

megjithatë...

 

DJALOSHI

 

Djaloshi me dashje ia ciku gjinjtë,

me zjarr deshi t'ia përkëdhelë,

kofshët poshtë fustanit të florinjtë,

t'u hidhte sytë,t'i prekte një herë.

 

Një vit të tërë i rrihte zemra,

po bëhej një gjyq në ndërgjegjen e tij,

nuk qe e mundur nga një yll aty brënda,

mos të gjente prehje në shpirtin e tij.

 

GOZHDA

 

Me gozhdë hiqet gozhda!-

kështu kisha dëgjuar,

ja, dhe mua gozhda

ka për t'më shëruar?

 

Pa mend, një gozhdë tjetër

e ngula unë më fort,

por kurrë gozhdë e vjetër

nuk po më del dot...

 

FRIKA

 

Ti më doje si fmijë

po unë s'i besoja askujt.

Frika na brente në sy-

Mbajta frikën të humba ty.

 

DY SY

 

Dy sy të fshehur në errësirë

i ndjej dhe pse s'i shoh.

 

Dy sy të tjerë në lëndinë

i shoh por nuk i ndjej...

 

DASHURIA MBETET NJE

 

Dy edhe dy nuk bëjnë kurrë dy,

Dashuri mbi dashuri

nuk ka dashuri...

 

YLLI IM

 

Sonte s'dal

edhe pse qielli nga yjet ndrin

asnjeri s'ma ndriçon shpirtin

gjersa s'ka dalë ylli im.

 

DIKU ATY

 

Kur të shtrihesh

në shtrat

zgjat dorën,

aty më gjen

dhe kur ecën rrugës

dorën fut nëpër kujtime

diku aty do të jem.

 

KURRKUSH

 

Jo...

kurrkush s'ka thënë që dashuri s'ka më

dhe që lulet do të lindin të pikëlluara

Dhe që puthjet do të humbasin në jetën lakuriqe.

jo...

Kurrkush s'ka thënë që shpirti gëzimi s'do të ketë më vend

se kraharorët s'do të kenë nevojë

për xhugulitjet e gjokseve të mermerta të vashave.

jo...

Kurrkush s'e ka thënë

që do të mbillet vetmia, mjerimi e braktisja

Dhe s'do lindë dielli të shtunave?

jo...

Kurrkush s'e ka thënë...!

 

MË BËJ Ç'TË DUASH TI

 

Më bëj ç'të duash ti

se jam lulja jote,

më mblidh, më mbaj në gji,

ose më hidh përtokë...

 

Më bëj ç'të duash ti

dhe unë të bëj ç'të dua,

Me zemrën që të rreh në gji,

Ajo rreh veç për mua?

 

Më bëj ç'të duash ti ,

më shkri këtë prush të ndezur,

me afsh më puth me dashuri

pastaj kam për të heshtur...

 

I SHKUNDI

 

I shkundi bajamet era

dhe jeta rininë time,

ç'të bëj tani e mjera,

a rrohet dot vetëm me kujtime?!

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, mars 2009)

 

POEZI NGA ARLINDA GUMA

 

 

 

VESHUR ME DIELL TË BARDHË

 

Ajo pret…

e kurmtë,

pas qelqit të dritares…

pret… të vishet me diell të bardhë…

 

Perdet transparente,

nën valsin nazik, të puhizës mendjelehtë,

i lëmojnë butësisht, shpinën e zbuluar…

 

ndërsa qelqi i veshur i dritares,

kriset nga padurimi i përqafimit…

e ëndrat e qumështa,

ngërthyer pas ujvarës së heshtur, të flokëve,

i rrëshkasin, të rruazta, nëpër lëkurë…

 

Ajo pret…

e bulztë,

njeriun, të cilit i konturoi buzët,

i hijëzoi mollëzat,

e i ndërtoi buzëqeshjen…

 

njeriun, të cilit i stiloi modelin e flokëve,

e ngjyrën, ia kombinoi me xhaketën e vjeshtës…

 

Ajo pret…

nuk lodhet së prituri,

njeriun që nuk di, se në cilën nga jetët e saj ekziston…

 

Por pret… vetëm pret…

e kurmtë,

e bulztë,

e frymtë,

pas qelqit të krisur, të dritares,

mbështjellë në çarçafin e ëndrave…

 

…pret… të vishet me diell të bardhë…

 

SI FLUTURAT E NATËS

 

Si shpirt endacak,

do përvidhem rrugëve të mugëta, të qytetit tënd…

 

Do t’i përplasem dritës së neonëve,

e verbët,

si fluturat e natës…

 

pastaj, si në një pikturë abstrakte,

krahët do më thërmohen në njëmijë nyjëza,

e kombinacione,

mbi asfaltin ku ke shkelur ti…  

 

Do mbështetem bordurave të brymëzuara,

ku kane çikur pëllëmbët e ngrohta,

të duarve të tua…

e do dihas, e avullt, në ajrin tënd,

duke fërgëlluar, drojtur,

mbi tavolinën e barit të preferuar…

 

atje ku, ti, do jesh duke u kotur,

e stërbetuar vetes që më ke harruar,

mbi një gotëz whisky…

 

Do mblidhem kruspull, e mardhur,

ulur në pragun e shtëpisë tënde,

kur ti, një çast, do ndalosh këmbët,

të kërkosh çelësat në xhepat e ngrohtë,

e do hedhësh mëdyshas,

një vështrim të fikur, në eter,

njëlloj si të kesh parë një hije…

 

Pastaj do tundësh kokën, i dorëzuar,

do futesh brenda duke u lëkundur,

e do mbyllësh portën… ngadalë…

 

E unë,

e verbët,

si fluturat e natës,

dënesur,

do t’i mbështillem hënës…

 

MËNGJES

 

Plaku,
do të zgjohet
si zakonisht,
…herët në mëngjes…

Do të ngrohë pak qumësht,
të bardhë…
edhe pak bukë,
të zezë…
…mbi stufën e vjetër…

Më pas,
do t’i çapisë,
përtuar nëpër gojë…

Ajo,
do të vazhdojë të pushojë,
si gjithmonë,
e futur në një kornizë floriri,
mbi një raft druri,
i cili gumëzhin prej molës…

( Plaku,
asaj, ia merr pluhurat,
përditë…)

Pak më vonë,
ai do rëndojë,
i kërrusur, mbi shkop,
për xhiron e tij, të përditshme…

…
Do të kthehet në shtëpi
si zakonisht,
në mesditë…

Pastaj,
ngadalë,
do nisë t’i rrefejë,
kornizës së florinjtë,
…lajmet e fundit…

 

ЁSHTË NJË RRUGË NË TIRANË...

 

Ёshtë një rrugë në Tiranë...

në të,

dashuritë përqafohen në mënyrën e vjetër...

gjethet përskuqen,

e përmallen,

ankthshëm,

por ende nuk vdesin...

jo pa kërcyer, të fundit tango...

(e vjetër edhe ajo)...

 

Ёshtë një rrugë në Tiranë...

në të,

zonjat (e vjetra),

shëtisin me nga një kone përdore...

ndërsa vështrojne përhumbur rrudhat,

në xhamat e makinave që kalojnë me ngut...

 

Ёshtë një rrugë në Tiranë...

ku,

balerinat e reja,

me shputat e harkuara hijshëm,

praktikojnë lëvizjet zbathur,

mbi shtrojën e verdhur të gjetheve,

në trotuar..

 

Nën shiun,

që i spërkat

butësisht,

 

dhimbsurisht,

 

Gjethet,

 

kundërmojnë të ligështuara,

lamtumirën e fundit...

 

Ёshtë një rrugë në Tiranë,

që më kujton

se ende mbaj të fshehur diku,

një copëz shpirt,

 

e kam fshehur... aty...

midis vorbullës së tymit të cigareve,

e aromës së kafesë së mëngjesit...

...nën shtrojën e kalbur të gjetheve,

që japin shpirt ngadalë...

 

Ёshtë një rrugë në Tiranë...

në të,

aty,

buzë trotuarit,

një piktor i ri,

fytyrëzbehtë,

është duke përvjedhur në telajo,

portretin e mallit tim...

 

(kushtuar Rrugës së Liceut...

dhe gjithë të përmalluarve)

 

FIKE HËNËN!

 

Ajo,

iu përgjërua atij,

ta fikë dritën...

 

Ai,

përplasi dy herë pëllëmbët,

e llampadari mbi komodinë,

menjëhere iu bind,

… e shoi edhe frymën e fundit...

 

Hëna e plotë, 

spërkati stërkala të mekura, drite,

mbi dritare,

 

ndërsa errësira,

u rraskapit të ndizej...

 

Ajo,

vështroi ankueshëm,

hënën, atje lart…

 

Ai,

kuptoi, menjëherë ,

ç’duhej të bënte...

 

Sërish,

i përplasi pëllëmbët,

e i bëri me shenjë hënës të largohej...

( njëlloj si një maxhordomi,

i cili sapo i ka ngritur valixhet ).

 

Por hëna e pabindur,

nuk deshi ta degjojë...

 

Ajo,

vetëm sa mbështeti fytyrën, shtëllungë-neontë,

mbi pëllëmbët e duarve,

 

dhe... priti…

 

Heshtën të dy të dorëzuar...

 

Ai,

nuk i përplasi më pëllëmbët...

 

Ajo,

nuk vështroi më ankueshëm atje lart…

 

Ata,

nuk e fiknin dot hënën...

 

Sepse...

ka githmonë, një hënë,

që shihet mendueshëm mbi xham…

           

që mbështet kryet,

mbi pëllëmbët e duarve,

dhe psherëtin trishtë...

 

kur një vajzë jepet për herë të parë…

 

TE PLAKESH ME TY...

 

E di,
ne ende,
do të jemi bashkë…

Ulur,
në të njëjtin
stol…
duke pritur
të fundit,
dimër të acartë,
të jetës…

si një çift i marrosur, pleqsh…
ende,
të dashuruar…

E di,
ndonjëri,
do të guxojë,
të na tregojë me gisht
e të qeshë me ne…
(më shumë me mua,

marroken e pabindur)

Ndërsa ti,
ende
do më thuash
që jam e bukur…

Paçka se mbi ballë,
koha,
do me ketë lënë hieroglifet,
që kurrë,
nuk do të mund,
t’ua mësoj deshifrimin…

Paçka se mbi flokë,
dimri i fundit,
do më ulë,
të paqtat thinja,
të fjollta,
si deborë e pashkelur…

E di,
ne do të jemi bashkë…

E ndjej…                
që do të jetë bukur…

…të plakesh me ty…

 

TË  TRETËT

 

Ai shkoi...

një natë vere

me zëra bulkthësh

të lodhur...

 

Shkoi...

ashtu... në gjumë...

i shtrirë në krevat,

përkrah trupit të ngrohtë të gruas,

që kurrë nuk e deshi...

 

Ajo,

i mbylli sytë...

 

Ajo,

e qau...

 

Ajo

u vesh vejushë...

 

Ajo tjetra,

nuk mundi të bëjë asgjë...

 

(sepse ka gjithmonë

një të tretë,

atje ku janë dy )...

 

Askush

nuk i ngushëllon

të tretët...

 

Të tretëve,

u ndalohet rreptësisht

lamtumira e fundit....

 

Të tretëve

u ndalohet rreptësisht

të veshin gjymtyrët me zi...

 

Të tretëve,

u ndalohet rreptësisht

të njomin sytë me tylin e dhimbjes...

 

Të tretët,

vetëm sa fusin sytë në gropëza...

dhe lëngëzojnë brenda zgavrave...

me lotë  memecë...

 

Ai shkoi...

një natë vere

me zëra bulkthësh

te lodhur...

 

Ajo tjetra,

nuk mundi të bëjë asgjë...

 

qoftë edhe të mësonte

ç’ëndërr pa ai

në grahamat e fundit...

 

NËN DIELL...

 

Atje tej në kodër...

në një kopsht të vogël...

një grua...

dhe një bajame...

i jepen

butësisht,

diellit të mekur,

e rrezekursyer,

të fillim-janarit...

 

Butësisht...

ngadalë...

si prej një gjumi të rëndë...

çelet,

kurmi i gruas...

 

ajo...

shpalos flokët e gjatë...

ngjyrë dielli,

të pjekur...

 

ngadalë...

nis t’i krehë,

me gishtat e brishtë,

që koha,

njëlloj si shpirtin,

nuk mundi t’ia ashpërsojë...

 

bajamja...

gëzueshëm...

ngetëron,

degëzat,

sythe përkundëse...

 

i jepet rrezeve

të dobëta të diellit...

e qeshur...

naive...

e dlirë...

 

dielli...

i ngroh,

mekur – njëlloj,

të dyja...

 

njëlloj...

çelin sythet e bajames,

në rininë e saj

të parë...

 

po njëlloj...

shpërthejnë hiret e gruas,

në rininë e saj,

të fundit...

 

koha ka ndalur në vend...

ajri ka mbetur pezull...

asgjë nuk leviz...

 

vibron vetëm kundërmimi

i ngërthyer...

i aromëzave...

bajame-grua...

 

...

 

atje tej në koder...

në një kopësht të vogel...

nën një heshtje të paqtë...

 

krihet...

një grua...

në prologun

e pranverës ë saj

të fundit...

 

atje tej në kodër...

në një kopësht të vogël...

nën një heshtje të paqtë...

 

përkundet hareshëm...

një bajame...

në prologun

e pranverës së saj,

të parë...

 

atje tej ne koder...

në një kopësht të vogël...

nën një heshtje të paqtë...

 

dielli i janarit...

i gënjen njëlloj,

të dyja....

 

NË PRANVERË...

 

Dashuria ime, e fundit…
vdiq… në pranverë…

E mekur,
lindi në dimër…

Ishte premature….

Jetoi pak…
sa një epilog dimri…

pastaj,
mbylli sytë…

Askush
nuk iu gjend pranë,
në grahmat e fundit…

Ndërsa në varrim,
oh… në varrim,
s’munguam, ne të dy…

S’mungoi, as fjalimi…
(madhështor,
mbi varr…)

S’munguan, as ca lotë…
(krokodili,
në sfond…)

Litarët,
ende
nuk ia kishin dhuruar
nëntokës…

Ndërsa ne të dy…
përtypnim, të paduruar,
ikjen…

…si bisht cigareje të zvjerdhur…

Dashuria ime e fundit
vdiq… ne pranverë…

Nga Ajo…
më kanë mbetur,
ende,
ca petale lulesh, të thara,
mbi flokë…

Jetoi pak…
mushkëritë e hajthme,
nuk e përballuan dot acarin…

Tashmë,
çdo pranverë…
ne të dy,
i vendosim lule te varri…

Çdo pranverë,
ndjej se kam një xhep të grisur,
në vend të zemrës…
mbushur plot,
e derdhur, në një cep,
nga sy-qeshjet e saj…

Një xhep të grisur
që kurrë, nuk mësova ta arnoj…

Dashuria ime, e fundit
vdiq… në pranverë…

Më thoni…
si mundet të vdes, një dashuri,
në këtë stinë ?...

 

GDHENDJE

 

Përse, këmbëngulshëm,
kërkon të më shndërosh
në dikë që nuk dua të jem?

si plastelinë të nënshtruar
nën gishtat e tu metodikë...
prej skulptori të rregjur...

Çukitja e daltës,

lëmon,  egërsisht, sy-qeshjen time...

e qara pason pa lagështi në sy...
zbrazëtia e shikimit,
zmadhohet pa nerv...

Dalta lëshon tinguj të mprehtë,
ndërsa ndesh rebelizmin skeptik të shpirtit...
kundrejt transformimit...
i cili, reziston dhe ca... i sfilitur...
pastaj dorëzohet në heshtje...

ti lë përtokë daltën,
ndërsa sheh i mrekulluar klonimin,
ndez një cigare në cepin e buzës,
- dreq... - shan me vete,
- diçka paskam haruar...

heshturazi, ri - merr në dorë daltën
dhe fillon të gdhendësh përhumbur,
shpirtin tënd...

 

Përgatiti per botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, shkurt 2009)                      

 

POEZI NGA MAZLLUM SANEJA

 

 

Mazllum Saneja, poet (autor i tetë librave poetikë), eseist dhe përkthyes i njohur i letërsisë polake në gjuhën shqipe dhe i letërsisë shqipe në gjuhën polake, u lind në Gjakovë, më 1945. Në Prishtinë kreu Fakultetin Filozofik, Gjuhë dhe Letërsi Shqipe, kurse më vonë  edhe studimet pasuniversitare. Gjuhën polake e mësoi në Universitetet e Varshavës, Vrocllavit dhe Krakovit (1978-1981). Librin e parë me poezi “Këlthitje” e botoi te “Rilindja”, Prishtinë, 1973. Mazllum Saneja është autor i librit gjuhësor “Bisedor i gjuhës shqipe”, Varshavë, 1992. Më 1997 fitoi Çmimin prestigjioz letrar “ZAIKS” i Shoqatës së Autorëve të Polonisë për arritje të rëndësishme në fushën e përkthimit të letërsisë polake.

Në gjuhën polake përktheu librat me poezi të zgjedhura të poetëve të njohur modern shqiptar: Ali Podrimja: “Të jetosh”, Orfeu, Varshavë, 1993. Ali Podrimja: “Flaka e vjedhur”, 2007. Eqrem Basha “Poezi te zgjedhura”, 1999. Visar Zhiti “Vetëtimë” e uritur”. 

Ka përkthyer në gjuhën shqipe librat me poezi të poetëve më të njohur polak: Karol Vojtilla: “Bregu i qetësisë”, Drita, Ferizaj, 1989. Visllava Shimborska “As fund as fillim”, Dukagjini, Pejë, 1997. “Zbignjev Herbert “Zoti Cogito”, Dukagjini, Pejë, 2000. “Adam Zagajevski “Të shkosh në Lvov”, Sheshi, Prishtinë, 2002, Cesllav Millosh “Qyteti pa emër” , Ideart, Tiranë, 2008. Jeton në Varshavë.

 

FERDONJA

Në kujtim të motrës sime

 

Lindjet

janë të afërta

me vdekjet

 

Motra ime

vdiq

që kur ishte fëmijë

 

Në fëmijëri

e quanin

Done

 

Sëmundje e rëndë

e goditi

sëmundje e pashërueshme

 

Pastaj

re e zezë pikëllimi

mbështolli shtëpinë tonë

 

Mbaj mend

kur nëna

pranë dritares

 

e thërriste

 

Done

mjaft luajte

kthehu

në shtëpi

 

Varshavë, vjeshtë 2008

 

VDES PER TY

 

Vdes për ty

i tha skamnori njeriut

që gjithashtu ishte skamnor

 

Qëndronin përballë njëri-tjetrit

me sy lutës të kryqëzuar

 

Ndodhi ajo që u desh

fillimi i praruar dhe fundi i tunxhit

 

Kam fëmijë – pëshpëriti skamnori

dhe unë kam vetëm Zotin

Këtë nuk arriti dot ta thotë

 

E shtynë me forcë në qeli të vdekjes

Maksimilian Kolbin

dhe krimbi e pyeti  për mëkatet

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

O shenjtëri

te çuditshme janë viset e lindjes tënde

 

RUSIA

 

Ah Rusi – je psherëtimë e Evropës

 

Territoret tua të gjëra të goditura për Ural

Sa shumë ajër të braktisur

 

Me askënd nuk dëshiron

të ndash Zotin tënd

 

Prapa mjegullës të lumenjve tu të mëdhenj

fsheh sytë mizor

 

Nuk mban fjalën

 

Vallë,  sa shumë  torturon

popullin tënd

 

E tillë është jeta

- thotë skllavi

 

Me trishtim vështron Perëndimi

se si e bren shpirtin tënd

 

Shekujt kalojnë e kalojnë

Ti nuk di të krijosh njeriun

 

Projektet tua të ndryshueshme

me pasoja të paparashikueshme

 

Shpirti yt tani dhe gjithnjë

një shpirt i vrarë

 

Këlthet Vorkuta

dhe zjarri i Kaukazit

 

Ndaj, zgjohu Rusi

shporru nga ëndrrat e llahtarshme

 

Varshavë, fundi i gushtit 2008

 

GJERA TE MALLKUARA TE SHKËPUTURA

 

Vetëm Zoti

mund të kuptojë

skëterrën e mendimeve

 

Derisa unë

i dërrmuar

provova

 

Tani lus me ngulm

kokrrën  e rërës

fije barin

trëndafilin

dhe manaferrën

 

për ndjesë

 

Varshavë, fundi i prillit 2008

 

AI NE FOTOGRAFI

 

Ai në fotografi

djaloshi gjashtëmbëdhjetë vjeç

nuk jam unë

 

Ai që vete rrugës me mund

nuk jam unë

 

Megjithatë

ai në fotografi

dhe ai në rrugë

megjithatë jam unë

 

Dhe ai që tani dyshon

pikërisht ai nuk jam unë

 

Varshavë, qershor 2008

 

NJERËZORJA

Ewa Smietanskes

 

Fëmija

në përqafimin

e nënës

 

Në stacionin e trenit

pashë

skamnoret e pastrehë

dorë më dorë të pandarë

 

Gjatë

acarit të ashpër

ushtarët

në llogore

 

Dhe refugjatët

në kampe

të shtrënguar mes vete

 

Pëllëmbët e duarve të infermieres

në spitalin e të sëmurëve rëndë

me sëmundje të pashërueshme

 

Dhe fjala jote

bukuri prekëse

Mikja ime

 

Se gjëja më rëndësishme

e njeriut

është ngrohtësia

e njeriut tjetër

 

Varshavë, korrik 2008

 

METAFORA

Në kujtim të vëllaut tim, Fadilit

 

Aq thellë Ti besove

në metaforë

 

Mendove se pikërisht me të

është fillimi dhe fundi

 

Dhe ajo fshehtësi e madhe

e kohës pa kohë

 

Dhe shpresa

në shpjegimin përfundimtar

 

Dhe në fund

ajo tundi dhembjen tonë

 

Dhe shtrati i spitalit

e kopshti yt i buzëqeshur

 

Dhe të gjitha pikturat

që i la të pambaruara

dëshmi e gjallë

 

Aq shkurt jetojmë

 

Dhe gjithnjë

në botë i lemë

çështjet tona të pazgjidhura

 

Ndaj pate të drejtë

se metafora

 

Ajo

gjithçka hap

që mbetet e mbyllur

 

Madje edhe vdekjen

 

Varshavë, fundi i shtatorit 2006

 

TE USHQESH KORBAT

 

Pleqëri

tashmë nuk shkëlqen

me forcë gjallëruese

 

I kredhur në mendime

e ndjen veten të vetmuar

 

Dhe etja e madhe

që Dikush

t’i pëlqej mendimet tua

 

Me shallin e trashë

mbulon

rininë tënd

të shkujdesur

 

Prapa dritares

dimër

 

Duhet edhe ca

të ushqesh korbat

 

FOTOGRAFIA E NËNËS SIME

 

Ka vite e vite

që vdiq

nëna

 

Dhe fotografinë e nënës

veshur me fustan të mëndafshtë

e ruaj në kujtesë

 

Në qytetin e huaj

në mes të sheshit

qëndron një grua e bukur

 

Ca njerëz

vijnë e shkojnë

 

Gratë me kapela

dhe burrat me bastunë fildishi

 

Ajo grua e bukur si hyri

në mes të sheshit

ma kujton nënën time të bukur

 

Rreth e përqark pëllumbat

çukisin thërrime buke

 

Në fotografi

Mbretëron

Një qetësi e thellë

 

Sepse askush nuk di

Dhe nuk parandien

 

Se çfarë do të ndodhë

nesër

 

Varshavë, verë 2008

 

DHUNTI E MADHE

 

Dhunti e madhe

se ekziston

Drita natyrore

 

Dhe

që kemi sy

 

Dhe nata

e degëzuar

në shkapërderdhje

 

Varshave, fundi i tetorit 2007

 

BORË E IMËT NE ALPE

 

Sot në mëngjes dëgjova përmes radios

se borë e imët po bie në Alpe

 

Kurrë

nuk kam qenë në Alpe

 

Dhe zemra

më theri

 

Zoti im

borë e imët po bie në Alpe

 

Varshavë, gusht 2008

 

ËSHTË VËSHTIRË TË JESH NJERI I MIRË

Stefan Melakut

 

Dëshiroj të jem njeri i mirë

i shkroi nënës poeti Jul Sllovacki

 

Është vështirë të jesh njeri i mirë

 

Mbrëmë

fshehtas hëngra mollën

 

Gruaja solli me vete ankesën

Dhe unë

befas ika në gjysmë të fjalës

 

Nuk i buzëqesha

fëmijës

 

Madje

nëpërkëmba vetveten

 

Dhe vërejtja e refuzuar

Braktisja

E tradhtia

 

Është vështirë të jesh njeri i mirë

 

Varshavë, fundi i korrikut 2008

 

* * *

 

Gjithçmos  bëjmë

që të mbijetojmë

 

Mijëra herë

tradhtojmë

 

Shpirtrat tanë

vështrojnë

me sy dinakë

 

Në një ishull të vetmuar

braktisëm Zotin

dhe njeriun e mirë

harruam

 

Ah

përvojat tona

të pasigurta

 

Në të vërtetë

vetëm fëmija

vlen të ekzistojë

 

Varshavë, fillimi i marsit 2008

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, nëntor 2008)

 

 

POEZI NGA VANGJUSH ZIKO

 

 

Vangjush Thoma Ziko ka lindur në qytetin e Korçës në vitin 1931, ku kreu dhe arsimin e tij të mesëm. Arsimin e lartë për letërsi e bëri pranë Institutit të Letërsisë “M. Gorki” në Moskë. Punoi si mësues i letërsisë pranë gjimnazit “Raqi Qirinxhi” dhe si pedagog i letërsisë dhe i gjuhës ruse në Universitetin “Fan Noli” në Korçë.

Shkruan poezi, dramë dhe përkthen nga gjuha ruse.

Vëllimin e parë me poezi dhe dramën e parë i botoi në vitin 1959.

Është kryesisht një poet lirik. Poezia e tij dallohet për lirizmin meditativ me ngjyrime filozofike. Drama e tij ka natyrë psikologjike.

Ai i është përkushtuar gjithashtu përkthimit të poezisë lirike ruse. Ka botuar përmbledhje të veçanta të poezive të A.S. Pushkinit, S. Eseninit, E. Eftushenkos  si dhe Antologjinë e Lirikës Ruse (katër vëllime), ku ka përfshirë rreth pesëqind poezi të  më shumë se treqind poetëve rusë, që nga fillimi i shekullit të tetëmbëdhjete gjer në fund të shekullit të njëzet.

Është autor i një sërë studimesh, esesh dhe skicash letrare si dhe bashkautor tekstesh të letërsisë.

Ka marrë pjesë aktive në jetën kulturore dhe letrare të rrethit të Korçës dhe në ndihmë të talenteve të reja dhe ka qënë aktivizuar në botimin e disa revistave periodike kulturore.

I është dhënë Urdhëri "Naim Frashëri"i klasit të parë dhe "Kurora e Krijimtarisë 2006" nga Klubi Letrar "Bota e Re"për krijimtarinë e tij letrare.

Që prej shtatorit të vitit 2004 jeton në Kanada pranë fëmijëve të tij.

 

* * *

 

U ula unë ne ky vend i sheshtë

Ku fryn thëllimi boreal.

Një gjethe panje më përshëndeti,

Më tha; mirëserdhe emigrant!

Harro kush ishe e prej nga vjen,

Filloje jetën nga e para,

Me mua hije bëj mbi dhe,

Me vesën time shpirtin laje;

Duaji miqtë që këtu gjete

Dhe ndjehu qytetar i Botës,

Buda dhe Krishti dhe Muhameti

Nën hijen time i falen Zotit.

 

KANADASE

 

O tok’e mardhur e Veriut,

E zhveshe qyrkun e ariut.

 

U ul ky dielli të  të puthë

Në vetullkodrën, në gushën fushë.

Panja e mbarsur nëpër ngricë

Po i jep gjethes së saj sisë.

 

Përrenjtë rendën si të marrë

Dhe u thërmuan ne Niagarë.

 

Ajzbergët që të vijnë rrotull,

Ia vure diademë kokës,

O Borebardh’e Botës.

 

VILMAS

 

Çuditemi si ikëm kaq larg

Nga prag i shtuftë ne ky akull prag.

 

Mblodhëm të gjitha, që ti mirë i di,

Por lamë trëndafilat nën avlli.

 

Një poçe erëmirë borzilok,

Pak ujë në muslluk, një pikëz lot.

 

Në çantë s’futen të tëra sa mban pragu,

As kundërmim i tymit te oxhakut.

 

Sofat i portës ishte aq i rendë.

Aq varret aq të shtrenjta s’hynin brenda.

 

Kujtimet si t’i mblidhje në një çantë.

I lamë të trishtohen buzë vatrës.

 

Po muarrmë atë qe s’lihet kurrë :

Mallin për njerëzit dhe gurët.

 

* * *

 

Ne jemi shtegtarë të përjetshëm.

Dhe dielli edhe hëna kështu janë.

Ne ditët i gëlltitim kaq etshëm

Sikur ato të ishin një banane.

 

Majmunë s’jemi e majmunë bëhemi

Kërcejmë, kacavirremi në jetë,

Ne vetes sonë më shumë i trembemi

Se sa armikut më të egër.

 

Dhe thinjemi e zbardhemi si retë

Nga vetëtimat tona të mendimeve.

Dhe mbetet psherëtima jonë vetëm

Si në Saharë kënga e burimeve.

 

Dhe dheu i thërrmuar na mbulon,

Siç e mbulon oazin dun’e verdhë.

Karvani pa mbarim mbi ne kalon

I egërsirave edhe deveve njerëz.

 

* * *

 

Natë, ti merrmë dhe shpjemë larg,

Jo qiellit të lartë, ne yjet zjarr,

As thellë nën tokë, ku flenë në varr

Stërgjyshat e mi edhe vdekja farmak.

 

Ti merrmë dhe shpjemë atje ku po fle

Nje ëndërr e vjetër mbështjellë me re,

Ne pragu prej nga jeta ime u nis

Dhe perçja e ndotur e botës u gris.

 

Ku ëndrrën e njomë mbuluar kam lënë

Me prushin e diellit dhe hirin e hënës,

Ku dua të kthehem e nuk mund të vete

Me prangat e rënda të kësaj jete.

 

Nuk dua ta tremb atë ëndërr të mitur,

U rrit edhe mbeti prap’e parritur,

Mbeti fëmijë me flokët të thinjur,

Me jetë i ngopur dhe i panginjur.

 

* * *

 

Mështeknat shushurijnë pas dritares sime

Dhe gjethet dot nuk mund t’i numërojnë.

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargje veç pranverës i këndojnë.

 

Mështeknat heshtin pas dritares sime,

Në gjumë aq të rëndë paskan rënë.

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet time kanë dritë hëne.

 

Mështeknat digjen pas dritares sime

Në vesëra të arta ato larë.

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet time zjarr më kanë marrë.

 

 

Mështeknat ngrijnë pas dritares sime,

Të zhveshura e pa lëvizur rrinë.

Mos u çuditni ju në se mendimet

Në vargjet kan’acar e suferinë.

 

Dhe ndonjë dite unë n’u mbështetsha

Të prehem qetësisht nën gjelbërimet,

Mos u çuditni ju në se mështeknat

Do shushuritin këngën time.

 

 

* * *

 

O moj Shqypni,e mjera Shqypni.

V. Pasha

 

Ç’është kështu ky varg i zvargur!

Prej mugëtirës vjen shekullore.

Ky varg i shkruar me pika gjaku

Kur s’kish as shkronja, mësonjëtore.

 

Ç’është ky varg, o kaq i dhimbsur,

Që del nga fundi i një shpirti,

Me krenari dhe mall i ngjizur

Që gjer në shekull tonë mbërriti.

 

Ç’është ky varg kaq i pavdekshëm,

Gjysmi me fat, gjysmi pa fat.

Vetëm mos qofte varg i përjetshëm,

Veç mos u bëftë epitaf.

 

* * *

 

O Zot! Si ka lindur cmira.

Pse jemi më shume Kainë se Abelë?

Pse duart nga gjaku s’i fshijmë,

Në gjak i ngjyejmë më thellë?

S’mjaftokan këto dete për t’i larë!

S’mjafton ky diell për t’i thare!

Kë to re s’mjaftokan për t’i fshirë...

 

O Zot, ribëje njerinë!

 

VILMAS

 

Si nëpër ëndërr po na ikin vitet.

Bëjmë t’i mbajmë, po nuk mbahen...Kot.

Shkëndijëza korriku vetëtitin

Me zjarrin që as vjeshta s’ua shoi dot.

 

As dimri, që vjen pas, dot nuk ua shuan,

S’e zbeh e s’e venit atë shkëlqim.

Paçka se flokë bore na mbuluan,

Se hi na hodhën vitet pa kursim.

 

Thinjët në flokët jo, nuk janë hiri

I viteve të djegur për asgjë,

Argjend i dashurisë është shkrirë

Dhe zemrën na mban ndezur gjithnjë.

 

Ne vitet dot s’i mbajmë, le të shkojnë,

S’na trembin e s’na plakin ato dot.

I mbledhim vitet bashkë, ne s’mjaftojnë,

Gëzimet e çdo gjë i ndajmë tok.

 

 LEGJENDA E DUSHKUT

 

Dushku thinjet, por s’e humb hijen,

I zverdhen gjethet, por nuk i bien.

E pret dëborën. Duron stuhinë

Dhe pret pranverën prapë t’i vije.

E rrëzon ndryshkun e vet të vjetër

Kur gjeth’e re e rinis jetën.

 

ZOGU FENIKS

 

Kish zjarrin brenda dhe s’e dinte.

Kish vdekjen pranë dhe s’e shihte.

Jetonte jetën dhe s’e njihte

Nga hir’i vet se do rilindte.

 

Një gjë vec mir’e pat kuptuar:

Jetohet duke u përvëluar.

 

URITHI

 

Tër’jetën nënë dhé, pa dritë, pa bar...

Si u jetoka një jete në varr?!

 

ZHUMBRICA

 

Aroma jote malet më kujton,

Lëndinat e lëmuara në shpate,

Atje ku pylli capin e ndalon

Dhe e lë barin që të zgjatet.

U hap një ngastër bagëtive,

Që të kullosin, të kenë qumësht t’ëmbël,

Të ndalë udhëtari e të shtrihet

Pranë zhumbricës porsi mbi një ëndërr.

 

OSTROVICES

 

Nata vjen.

Dhe prapë e bardhë gdhihesh.

Nata nxin.

Ti prapë zbardh në mëngjes.

Kjo loj’e përjetshme mes dritës dhe hijes

Të ka thinjur, por s’të ka bërë kurre të zezë.

 

* * *

 

Një tufë lulekodrash mblodha sot,

Rozë, blu, të çelura si sy,

Një fije bari t’egër nëpër to

Që ty të më kujtojnë, vetëm ty.

 

VEÇ DASHURISE

 

Tërë natën bisedoi me bregun liqeni

Dhe u gdhi prapë duke biseduar.

Veç dashurisë, çfarë mund të sjellë

Kjo valë e qetë, e kulluar!

 

Dielli e shtriu udhën tërthor tërthor

Përmbi valët rrëshqitëse gjer te bregu.

Veç dashurisë, mbi këtë korridor

Asgjë s’mund te vijë kështu duke u dredhur.

 

Mbi faqe malesh edhe qilime fushash,

Ne shtegun më të ngushtë rend drejt teje

Me murmurimën e liqenit duke e mbushur,

Duke e ndritur botën me rreze dielli.

 

MALET

 

Përulim kryet para tyre

Dhe kreshnike këngë u këndojmë,

A na tremb kjo hieja e tyre

A atyre duam t’u ngjasojmë?

 

YJET

 

Ka në botë shumë ëndrra,

Ka në qiej yjt të zjarrtë,

Por të duket yll’i zemrës

Më i ndritur, më i artë.

 

ARTI

 

Dheu ynë s’ka vec gjelbërim,

Skërka edhe pluhur ka në jetë;

Po mos ishte arti, në ç’burim

Shpirti ynë do pastronte fletët?

 

MUZIKA

 

Njeriu pa diell s’do rronte,

Pa fjalët do çmendej ai;

Po pa muzik’ s’do shijonte

Aromën e shpirtit të tij.

 

DASHURIA

 

Dashuria është porsi zog,

Qiejt’ e kaltër di veç te sulmojë;

Kur plagosur bie përmbi tokë,

Kaltërsinë prap’ do të pushtojë.

 

POEZISE

 

Pse duhet që të vuaj pa të shkruaj?

Ma thuaj, Poezi, ma thuaj pse?

O zog i lumtur, zogëz e bekuar,

Në zemër a në plagë bën fole?!

 

KORÇES

 

Sikur mos kisha pirë ujin tend

Në prozhmet e Moravës të filtruar,

Sikur mos kisha shkelur mbi kalldrëm

Prej dorës se korçares të pastruar;

 

Sikur mos isha ulur në mëngjes

Në ato bango të Mësonjetores,

Të nxeja ato shkronja t’abecesë

Të shkruara me gjak të kuq shenjtorësh;

 

Sikur mos kishte dehur shpirtin tim

Një serenadë e ëmbël mandoline,

S’do kisha pjekur, mbase, një agim

Binjaket dashuri dhe Poezinë;

 

Sikur mos ishe ti, un’jam i bindur,

Në jetë e në botë duke endur,

S’do mbaja unë lart kokën e thinjur,

O djepi edhe varri im i dhembsur!

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, qershor 2008)

 

POEZI NGA PANDI KORDHA

 

Kur mora Librin me poezi të Pandit, u befasova, sepse një jetë të tërë e njihja si një profesor të aftë matematike. E kam patur profesor të lëndës së astronomisë në maturën e shkollës së mesme. Më pas, kur së bashku me kompozitorin Haxhi Dalipi organizuam grupin e mrekullueshëm folklorik të Vlorës, e kishim drejtor të Pallatit të Kulturës. Gjithnjë i mençur, fjalëpak, meditativ, ndihmues e asnjëherë pengues.

Është i diplomuar ne Shkencat e Natyrës UT në degën e Matematikës. Ka botuar katër libra në fushën e matematikës, tekste ndihmës për sistemin arsimor parauniversitar dhe Universitar. Vëllimi me poezi FJALE TE NDRYDHURA është libri i parë i autorit në fushën e letërsisë,  publikuar në vitin 2006. Libri më duket tepër interesant për mënyrën se si e sheh botën autori dhe me poezitë e tij më të mira na sjell emocione të një lloji tjetër.

 

TABU E DJAJ

 

Shumë iluzione,

tabu e djaj me brirë

dhanë shpirt,

kur panë të valëvitej me hov

Flamuri Kuq e Zi

atje në Kosovë.

 

Djaj të tjerë sot

struken me maska

ndër kabinete e kanceleri,

thurin intriga,

mprehin thika

nën mantelin demokraci.

Djajtë si ujqit

qimen e ndërrojnë,

çastin presin, vrëngthi të kafshojnë.

 

Kosovë, moj trimëreshë,

aspirata jote dëshirë e Perëndisë, …

nuk tutesh prej intrigash

prapaskenash e thikash të djallëzisë

 

Kosovë e lashtë,

Kosovë e Re,

Vend burrash të lindur

për Flamur, për Atdhe !

 

RROTA E HISTORISË

 

Qysh prej fillimit

Njerëzimi ecën në rrugë

të përpjetë.

Ecën dhe shtyn rrotën

e historisë së vetë.

Rrota vërtitet, herë vrullshëm,

herë ngadalë,

përplaset, shkakton dhimbje

me hak e pa hak,

derdh gjak.

Derdh gjak nga gjaku i njerëzimit

Për hir të “paqes“,

të përparimit !

 

S’mund të vërtitet ndryshe

kjo rrot’e historisë,

të shkelte, të shkatërronte

të gjitha djallëzitë?

S’besoj që mençurisë njerëzore

t’i jenë shterrur energjitë !

Apo kjo botë është absurditet,

mbart dhunën

në thelbin e vetë?!

 

MEDITIM

 

Ëndrra të vyshkura pagjumësie

si gjethe vjeshte fërfërijnë.

Troku i mendjes nga larg dëgjohet

asgjë tjetër s’pipëtin.

Ku po shkon kaq e azdisur,

ç’ka ndër mend kjo mendja ime,

nuk e sheh që nata nxin?

 

Dhe prej territ

krejt pa pritur

nëpër qiell seç shkrepëtin,

troku i mendjes kishte ndezur

mijëra ëndrra dhe qirinj.

 

KËNGA E ZEMRËS

 

Ah, moj zemër

si s’pëlcet

aty brenda mot e jetë,

sheh bilbilat si këndojnë

dhe të lirë fluturojnë!

 

    Fol, o zemër, ç’ke që s’flet!?

Ke ca ditë që shumë troket,

mos do vallë të jesh e lirë

të endesh në hapësirë?

Ndoshta unë të jam mërzitur,

se prej simes xhelozi

je e ndrydhur,

je drobitur.

 

    Ke vendosur e më s’rri?

Si të duash zemra ime,

unë s’kam tjetër dashuri …

do të ndjek kudo të shkosh,

do të vij dhe unë me ty.

 

XHA MILOJA

 

Dikur,

me Xhevdetin

kolegun tim të letërsisë,

dëgjonin provimet e pjekurisë.

Natën vonë, vapa mezi binte …

Ujë, … pak ujë të ftohtë

kushdo desh të pinte.

 

Xha Miloja, roja i shkollës,

i papërtuar,

ecejak me gotat në duar.

Një çast u ul aty pranë

tek ne në tavolinë.

Kureshtar, i hutuar dëgjonte …

mendja e tij diku fluturonte.

Hajde, hajde …

sinus, kosinus,

minus dhe plus?!

Ç’gjëra të reja po dëgjojmë !

Ishte (ndoshta) i organizuar,

kujtonte i gjori se dhe matematikën

partia e kish zbuluar !

 

KOZMOSI KA VRIMA

 

Me syt’ e mendjes

çaj kupën e qelqtë të qiellit,

përtej hapësirë e pafund: kozmosi...

Yj e planet,

diej gjigandë plot shkëlqim.

Kometa flokëgjata vërtiten fluturim.

Shoh yje që lindin, yje që vdesin,

pafundësisht galaktika të panjohura

në heshtje presin.

galaktika të reja fshehur

mezi presin.

Bukuri mahnitëse!

Mjegullnaja difuze me dritë të bardhë përshkoj tejpërtej,

kudo materie e shpërndarë.

Larg, shumë larg yje supernova, pulsarë

e kuazarë.

Befas shfaqen vrima të zeza, të frikshme

si kratere vullkanesh gjigandë...

veç nuk nxjerrin llavë,

materien dhe dritën thithin e përpijnë,

gjithshka zhdukin

në thellësi të territ të vetë.

E çuditshme,

Vrima të zeza paska gjithandej...

jo vetëm këtu, po dhe përpjetë !

 

GOZHDËT NGULEN

DHE NË MISH

 

Sot vrasësit

kokën mbulojnë me gunë,

gjykohen të vrarët

se paskan ushtruar dhunë!

Quhet i dhunshëm

dhe ai që këput zinxhirët e robërisë

për të qënë i lirë në shtëpi të vet!.

Gjyqtarët sikur qenkan zënë ngushtë,

thonë:

Tu jepet të vrarëve liri me kusht!

Liri me kusht?!

Kushti s’ na lë të qetë,

si gozhda e Nastradinit dikur …

E dimë: Nastradini hyn e del

në shtëpinë tënde,

sa herë të dojë varë pallton

në gozhdën që enkas nguli në mur.

 

Dhe Krishtin me gozhdë e gozhduan …

Ç’ gozhdë farkëtojnë

Nastradinët e rinj

në farkat e diplomacisë, sërish?

E dimë: Gozhdët ngulen dhe në mish!

 

GRERËZA

 

Një herë guxova

një grerëz ta dëboj

dhe vilen e rrushit zura ta afroj.

Si plumb më goditi,

mbi dorë u përplas,

jetën s’ e kurseu ajo grerëz kamikaz

veç të merrte hak.

Ndoshta “kish të drejtë”

se unë i dhashë një shkak.

 

Po të tjerat ç’ patën?

Thuajse një divizion prej tyresh

u sulën me tërbim,

për shoqen e vrarë kërkonin shpagim.

Prej asaj dite dhe asaj ore

kuptova që grerëzat

i paskan të forta lidhjet farefisnore!

 

NJERIU DHE NATYRA

 

Gjithçka në këtë botë

prej grimcash qenka ndërtuar,

dhe toka dhe shkëmbi dhe drita dhe uji

dhe ajri ...

grimcat qëndrojnë bashkuar!

Sa të ngjeshura janë disa lëndë,

pse nuk thërrmohen,

çfarë i mban grimcat e tyre

aq shtrënguar?

 

Dhe uji i ngrirë

nuk pyetka për çelikun!

Kush e mendonte që një ajsberg

të çante Titanikun?

Forca të përbindshme paska mbyllur Natyra

në të errëtën mikrobotë!

Njeriu kërkon aty të hedh dritë,

të zhytet, të pushtojë thellësitë,

nuk resht,

kërkon e kërkon të mposhtë Natyrën,

t’ i marrë asaj gjithçka:

pasuritë, thesaret, sekretet

kudo që janë fshehur.

I duhen njeriut të ndreqë “padrejtësitë”,

të fluturojë në hapësirat e mëdha.

Njeriu dhe Natyra-

dy partnerë, dy kundërshtarë,

herë njëri, herë tjetri fitimtar.

 

DIEJ ALEGORIKË

 

Ku e kam shkrepsen
të ndez qirinë?
Erdhi dimri,
diellin e zunë retë…
      dimër i ashpër sivjet.
Fryn erë e ftohtë,
njerëzit pak diell kërkojnë,
      diell të ngrohtë.
Të presim…
Ndoshta nuk do presim gjatë,

se ditët shkurtohen,
ndoshta njerëzit
      vetëshpallin diej të tjerë,
         gjejnë si të ngrohen.
Ka mundësi? Rri e mendohem…
Qiriri u fik…
a mund të ngrohen njerëzit
        me diej alegorikë?

 

PERSE BIEN KAMBANAT?
Hermetike

Ding, ding!...
Dong, dong!...
     bien kambanat.

dong!... Ding, dong!...
     bien, bien papushim.

Ding, Ding, Ding!...

Dong, Dong, Dong!...

     Përse bien,
Diiing, diiing… Dooong, dooong!?...

 

E DUA LIRINË

 

Lirinë e dua

      Sa të jem i ri

Më vonë të ma falësh

        nuk më hyn në punë,

se atëherë, unë

              nuk do jem më unë.

 

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, maj 2008)