Revista Letrare ADMET

POEZI NGA IRLANDA (e veriut)

SEAMUS HEANEY

(Nobel për letërsi 1996)

Seamus Heaney u lind më 1939 në Castledawson, Irlandë e Veriut. Fëmija i parë i një familje prej nëntë fëmijësh. Me një bursë të dytë studimi frekuenton Universitetin Queen’s të Belfastit. Më 1962, pasi  merr doktoratë në Literaturë, fillon të japë leksione pranë Kolegjit St Jozef të Belfastit. Nga viti 1982 deri më 1987, pranon ftesën për të dhënë leksione katër muaj në vit si “Poet i Ftuar” në Universitetin e famshëm të Harvardit. Më  1989 deri më 1994, Seamus Heaney ka qenë “Profesor i Poezisë” në Universitetin tjetër të famshëm të Oksford-it. Aktualisht ndodhet në Harvard, për një semestër në vit si “Boylston Profesor i Retorikës”. Në vitin 1996 Seamus Heaney-it iu akordua çmimi Nobel për përmbledhjen poetike: “The Spirit Level”. Aktualisht jeton në Dublin.

NDESHKIM

Ndiej shtrëngimin

e kapistrës në qafën tënde,

erën në gjoksin

e zhveshur.

T’i bën thithkat

perla qelibari,

shkund strukturën e brishtë

të brinjëve të tua.

E shoh trupin tënd të mbytur

në moçal,

gurin e rëndë,

rrënjët dhe degëzat lundruese,

këtu poshtë më parë

ishte një fidan i bulëzuar

i sapodalë nga balta-

kocka lisi dhe tru në vozë,

koka e rruar

e ngjashme me kallamin e misrit,

sytë e lidhur me një cohë të ndyrë,

në thithka një unazë

për të varur  kujtimet

e dashurisë.

Një tradhti e vogël martesore

para se të të ndëshkonin.

flokët të verdhë si ari,

ishe e zbehtë dhe fytyra jote

e llangosur me katran ishte e bukur.

Viktima ime e mjerë,

gati të dashurova,

ma kishe hedhur gurin, e di,

gurin e heshtjes.

Jam udhëtar i zoti

i dallgëve të errëta dhe të shfaqura

të trurit tënd, të telajos

së gërvishtur të muskujve të tu

dhe të gjitha kockave të tua,

unë që qëndroja i heshtur

kur motrat e tua tradhtare

të llangosura me katran

qanë përgjatë kangjellave,

unë që duhej të isha bashkëfajtor

i dhunës së civilizuar,

kuptoj ndërkaq të përpiktën, fisnoren

dhe intimen gjakmarrje.

FRUT I ÇUDITSHEM

Ja koka e vogëlushes e ngjashme

me një kungull të zhvarrosur.

Ka fytyrë rrumbullake, lëkurë ngjyrë

kumbulle zemërkuqe, dhëmbë si thelpinj.

Kanë copëtuar fierin e lagur të flokëve të saj,

duke lënë ajrin

t’i prekë bukurinë e egër.

Thesar prej dylli në prishje;

hunda e thyer, e zezë si një plis,

kokërdhokët e syve puse minierash të vjetra.

Diodorus Siculus rrëfehem.

T’u qetësoftë dalëngadalë shpirti:

vogëlushe e tmerrshme kokëprerë

e vrarë, e harruar, e paemërt,

që fikson errësirën dhe bekimin,

që fikson gojëshqyer

atë që filloi t’i ngjante adhurimit.

PRERESIT E FARERAVE

Ngjajnë qindra vjet larg, Breughel:

po t’i afroj në kuadër do t’i njohësh.

Qëndrojnë në gjysmërreth poshtë hendekut

pas një treguesi ere:

janë prerësit e farërave. Sythat e rinj

të kërcenjve dalin jashtë

patateve të zhytura në kanistër.

Kanë kohë për të vrarë, nuk nxitojnë.

Secila thikë e mprehur

ndan më dysh me dembelizëm

çdo rrënjë që ribie në pëllëmbën e dorës

me një ndriçim të lëbyrtë

dhe pikërisht në qendër, një filigran të errët.

Oh, veshje fshatareske! Nën hije të gjineshtrave

që i verdhëzojnë, formojnë një zbukurim

atje tej, bashkë me ne, me anonimitetet tona.

SHEN KEVIN-I DHE MELLENJA

Ishte Shën Kevin-i dhe mëllenja.

Shenjti rri në gjunjë brenda qelisë së tij

me krahë të shtrira, por qelia është e ngushtë

kështu që duhet të varë pëllëmbën e ngrirë

si një tra qendror jashtë dritares,

që mëllenja të pushojë atje

për të rregulluar dhe vendosur çerdhen.

Kevin mban me kujdes në pëllëmbë

vezët e ngrohta, gjoksin, kokën dhe kthetërzat,

për të zbuluar lidhjen me rrjetën e jetës shekullore,

duhet të mos lëvizë: të mbajë dorën të shtrirë

si një degë në shi dhe në diell për javë të tëra

derisa lindja të mos e çajë lëvozhgën dhe të fluturojë.

Dhe meqë e gjithë historia ishte e trilluar,

imagjino sikur ti je Kevin-i. Si të duket?

Harroje veten ose ankthin e vazhdueshëm

nga qafa deri tek krahët në dhimbje.

I ke gishtat të ngrira? I ndien ende gjunjët?

Apo ndoshta, boshllëku i errët i përtejvarrit

hapi një rrugë brenda teje? Ikën larg me mendje?

Apo është refleks i tejdukshëm në lumin e thellë të dashurisë,

“Puno dhe mos kërko shpërblim”, kjo është lutja e tij.

I gjithë trupi reciton një lutje,

sepse ka harruar vetveten, ka harruar mëllenjën,

i vetëm në breg harron edhe emrin e lumit.

TIMPANI I SHIUT 

Përmbys trungun dhe ajo që ndodh

është një muzikë që nuk do ta kishe

shpresuar ta dëgjoje. Gjatë trungut të tharë

të kaktusit rrjedhin ujëra, katarakte, rrebeshe.
Kalon si një tub uji, pastaj e shkund sërish lehtësisht

dhe ja një ngadalësim përshkon shkallët e saj

si në një ulluk të tejmbushur. Në vazhdim,

një tufë pikash nga gjethe të spërkatura,

lagështi e butë bari dhe luleshqerrash;

pastaj mijëra xixëllima si fërfëllimë ajri.

Përmbys edhe bastunin. Ajo që ndodh

nuk është më pak nga ajo që ka ndodhur,

dy, dhjetë, mijëra herë më parë.

Ç’rëndësi ka në e gjithë muzika që përçon

është një rënie guralecësh

dhe farërash të thara gjatë një trungu kaktusi!

Je si një njeri i pasur i mirëpritur në parajsë

nëpërmjet timpanit të një pike shiu. Dhe tani

dëgjo prapë.

DUKE U RRESHTUAR

Pesha 56 libbra*. Masë e ngjeshur hekuri

e mohimit; e shkrirë dhe e shënuar,

e aftë për t’u ndarë, një levë e shkurtër

si dorezë, e trashë si një trung.

Peshë katrore në dukje e padëmshme,

derisa nuk provon ta ngresh, pastaj

kërcitje eshtrash, forcë jetëshkatërruese.

Kuti e zezë graviteti, stampë

e palëvizshme, rrënjë e ngulur fortë e peshës së vdekur.

Megjithatë provon ta çekuilibrosh,

me një peshë tjetër të vënë mbi një peshore

-një peshore e mirëekuilibruar, e vaisur rishtazi-

dhe çdo gjë dridhet, shpërndahet në dhënie dhe marrje.

Dhe nga kjo mblidhen lajmet e mira:

ky princ i mbështetjes, i figurës së mirë,

të japësh ndihmë duke u zbilançuar me atë

që për të tjerët është e pa tolerueshme,

duke duruar çdo gjë që përmbahet dhe pranohet

kundër vendimit tonë më të mirë. Vuajtja

pasive e bën botën të rrotullohet.

Paqja mbi tokë, njerëzit me qëllime të mira: gjithçka

sjell mirësi përderisa mban ekuilibrin,

pjata avullon qetësisht dhe ankthi i engjëllit

përzgjatet deri në një shkallë mbinjerëzore.

***

Dy anë në çdo çështje, sigurisht, sigurisht...

por çdo herë, të rreshtohesh është e vetmja gjë

që mund të bësh, por duhet bërë pa

u shfajësuar apo keqardhje.

O Zot, duhej dhënë një goditje

dhe një goditje e thatë do të të çmendte nga inati,

mu përgjigje se ishte mendja e tij e ngushtë

dhe zotësia ime që fitova lojën e parë.

U përmbajta kur duhej të sulmoja brenda

dhe humba (për fajin tim), ironinë.

Një kavaleri e gjitha jashtë pozicionit, o plak.

Në këtë pikë, vetëm një goditje poshtë brezit lan turpin.

*njësi matëse

Përgatiti dhe përshtati Hiqmet Meçaj
(Botuar në “Gazeta e Athinës”, shkurt 2008)

POEZI NGA SPANJA

LUIS GARCIA MONTERO

Luis Garcia Montero u lind në Granada të Spanjës më 1958. Kreu studimet për filozofi dhe letërsi në Universitetin e Granadës, ku u doktorua mbi një tezë për poetin e madh spanjoll Rafael Albertin me të cilin filloi të ketë një miqësi të madhe. Montero është një nga poetët më të rëndësishëm të poezisë së sotme spanjolle, aktualisht është profesor i filologjisë spanjolle në Universitetin e Granadës. Konsiderohet si një poet prestigjioz, të cilit i janë dhënë shumë çmime të rëndësishëm, si çmimi: “Federiko Garsia Lorka”, “Çmimi i Sevilies”, “Çmimi Loewe”, “Çmimi Kombëtar i Poezisë”, më 1995. Në vitin 1999 iu dha “Çmimi Servantes”, vlerësimi më i lartë në letrat spanjolle. Ka botuar ndër të tjera vëllimet: “Trishtim” 1980, “Kopshti i huaj” 1983, “Ditar i komplikuar” 1987, “Shtëpi të ndara” 1994 dhe më 1998 “Poezitë e plota”.

Përktheu Ben Meçe

Bolonjë

NDALESË NË BARAJAS

Personazhe të çuditshëm,

pleq me valixhe e tërë dinjitet,

të rinj që mësuan

thepëzimin e ngashënjimit

në mënyra e vende të ndryshëm,

faunë këmbëzbathur, e pacipë,

që fle mbi kolltukët

e aeroportit.

Afër xhamave

retë dhe pista e uljes derdhin

helm romantik mbi modernizmin

ku secili pret nisjen e vet.

Haretë, nostalgjitë, vetmitë,

lodhje të kësaj bote.

T'i huazoj para për taksi

më kërkon një burrë gjithë dhimbje,

ka humbur plaçkat këtë mëngjes

duke u kthyer nga Parisi.

Ma tregon si ndodhi.

E shoh tek largohet,

mes udhëtarëve të tjerë.

Në ekranet elektronikë

vendoset fati ynë,

rrahin krahët e lodhur, emra qytetesh të çuditshëm.

Vështron retë e më në fund largohet

në kërkim të ishullit të tij

ku kimia dhe vdekja rezultojnë natyrore

ndërsa palmat e larta janë prej plastike.

POHIM

Të udhëtosh nëpër rrugë dytësore,

më afër peisazhit,

plepash të verdhë e tokës së lagur,

makina tek ecën ngadalë mbi një urë.

Pohim i mundshëm

që të ofron koha

për të humbur brenda vetes,

sepse bota me gjithë qytetet e saj

është përherë në vendin ku ndodhemi ne,

i vetmi trëndafil i erërave,

i vetmi port ku mund të zbarkosh.

Këtu, ndërmjet meje dhe teje,

ndërmjet plepave dhe lumit,

drita e vjeshtës jeton

me qetësinë e kujtimeve,

nuk i duhet pasaporta

për të hyrë e dalë

në zemrën tonë.

POETIKË

Lumë i tharë, heshtje

që rrethon derën e shtëpisë time.

Në shtratin e gurëve moçalorë

ngrihet bari,

shfaqen sende befasuese,

botë të paemërta,

jetë që ngatërrohen me vdekjen.

Por ka mbrëmje të dykuptimta që më shpien

deri te shtrati i lumit,

e ndërmjet zejeve rrjedh

uji i imagjinuar prej dritës

që na konsumon.

Kushedi…,

ndoshta për këtë arsye,

dikush mbolli pemë përballë,

erdhën buzë të rinjsh,

stola të njerëzuar nga hijet.

E mbi shtresën e gurëve fluturojnë mbrëmjeve

zogj dhe shikime,

fytyra të vetmuara që ndjekin njëra-tjetrën nëpër ujra,

duke kërkuar një kohë të gjallë e të palëvizshme,

një kujtesë

ku të mbështeten.

Unë nuk të kam borxh asnjë puthje,

doja vetëm të të kushtoja këtë vjershë.

GRATË

Mëngjes periferie,

autobusi i afrohet stacionit.

Bën ftohtë rrugëve, ëmbëlsisht,

gati si një rizgjim pranveror,

i një qyteti që nuk ka hyrë

akoma në të nxehtë.

Nga vendi im shikoj gratë,

me sytë e përgjumura e veshjet pa lustër,

në kërkim të orarit të punës.

Hipin duke lënë zbuluar,

nëpër xhamat e mbështetëseve

lajmërime trupash

e ndërresash intime.

Vajzat na shohin në sy

nga mbretëria e përkryer e fotografisë së tyre,

pa orare, pa ngut,

të turpshme si një ëndërr e nxirë nga dielli.

Unë zbres te tjetri, pëshpëris.

Më mallëngjen kujtimi

i lëkurës tënde të bardhë e të trishtë,

përulësia miqësore e natës tënde,

dora

që harrove mbi dorën time,

duke dalë prej dushit,

vetëm pak më parë,

ndërsa unë kundërshtoja të ngrihesha.

Të uroj ditë të mbarë,

fati të kërkoftë

në shtëpinë tënde të vogël e të rregullt,

jeta të trajtoftë denjësisht!

ADONIS

(Një nga poetët e gjallë më të rëndësishëm arabë)

Adonis u lind më 1930, është libanez me origjinë siriane (emri i tij i vërtetë është Ali Ahmad Sa’id Esber) jeton e punon për rreth një dhjetëvjeçar në Paris, ku i janë botuar në gjuhën frënge disa nga librat e tij poetik më të rëndësishëm. Eshtë përcaktuar si një nga poetët e gjallë më të rëndësishëm arabë, ka qenë  protagonist që nga vitet ‘50 i ndryshimit dhe rinovimit të poezisë arabe bashkëkohore. “Vij nga një tokë në të cilën poezia është si një pemë që përkujdeset mbi njeriun dhe në të cilën poeti është ai që e kupton ritmin e botës”.

NUK ESHTE YLL

Nuk është yll as frymëzim profeti

nuk është fytyrë që rri poshtë hënës.

Ja ku avancon si një ushtë pagane

duke pushtuar vendet e bashkëtingëlloreve

duke shpërndarë gjakun e tij

duke ia treguar diellit plagët.

Ja ku është duke veshur lakuriqësinë e gurëve

duke ua kthyer lutjen shpellave.

Ja ku është duke përqafuar tokën e butë.

TOKA E FSHATIT TIM

Dora e universit shfleton ende

historinë e tokës së fshatit tim

e sjellë nga dielli dhe kur horizontet e tij

mbyllen, ajo hap të sajat.

E konservoj e skalis në gjakun tim

dhe në gojë më mbijnë, pllaja dhe gurë

që i çoj nëpër botë,

mesazh që të padukshmen zbulon.

Toka e fshatit tim... në ndërgjegjen tënde isha

intimiteti yt, konfidenca jote

është plazmuesi im – ç’do të isha unë

nëse nuk do të isha, krijuesi yt i vetëm?

AGIM

Dielli yt është në artikulimet e mia

si bora, si zjarri ngrihem

kur perëndon

dhe kur perëndoj ngrihet.

O mërzi që lind në rrugën time.

O ag, shoqëruesi im.

BARBARA PUMHOSEL

Barbara Pumhosel u lind më 1959 në Neustift bei Scheibbs, Austri. Eshtë laureuar në Gjuhë e Letërsi të huaja në Universitetin e Vjenës. Pas punëve të shumta në Britani të Madhe dhe Francë, që nga viti 1988 jeton në Firence.

NISJA

Në radio dikush

fliste për kopshte imagjinare,

me bretkosa të vërteta brenda tyre,

ndërsa ajo nisej,

duke lënë të binte

çdo herë nga një fjalë,

siç bënin Hänsel-i dhe Gretel-i,

për të rigjetur një ditë,

rrugën për në shtëpi

dhe kundër çdo logjike

ecte duke shpresuar,

që dikush do ta gjente

edhe pse kjo do të thoshte

të humbje përgjithmonë.

KONTRAPUNKT

Në mendje grimcëzohen

pllaka akulli mbi gurë të verdhë sulfuri,

imazhe që arrijnë nga përtej kufijve

shndërrohen në fjalë dhe që atëherë,

një cingërimë tymoste pa oksigjen,

kamxhikonte shkurret dhe thyente rrugicat që

të çonin të gjitha në një drejtim,

duhet të kem ëndërruar një version të ftohtë

të ferrit – mendova – se nuk mund ta shpjegoj ndryshe

atë shpërthim të papritur gëzimi.

MORGU

Ishte e pazonja

në gjallje.

Asnjeri s’e imagjinonte

ç’mund të bënte.

Ishin karakteristikat

e fytyrës së saj prej të vdekure,

që i transmetonin të huajit

një imazh në lëvizje,

përplasje të lehta krahësh,

konturimin e një vije

të ngritur në hark,

që largohej

duke lënë në ajër,

një përpjekje të fundit

komunikimi vagullues.

KTHIM PROVIZOR

Kurrë më lotë në poezi,

shi, det dhe mbi të gjitha,

kurrë më dëborë të bardhë, të virgjër,

lamtumira të bën dëm,

u duken aq të bukura në pamje të parë

fjalët e përdorura shumë

të gjithë atyre që si unë

mbërthehen

në çdo trung, në çdo lule plastike

në mungesë të fijeve të barit,

për të larguar momentin

e imazheve të brendshme, të jashtme

që mbërrijnë pa filtër, pa mëshirë

të shkrira njëra me tjetrën,

(mbi të gjitha mos i mbyll sytë),

projektohen në murin e shtëpisë përballë

dhe më fiksojnë,

përmes tendës gjysmëtransparente,

me dardhat e stilizuara,

me fikun poshtë dritares, që reziston

pa ujë prej tre ditësh

dhe gjithë apartamenti është komplet bosh.

MEDBH MCGUCKIAN

(Një nga zërat më të rëndësishëm të poezisë moderne irlandeze)

Medbh Mcguckian u lind më 1950 në Belfast, Irlandë e Veriut. Eshtë autore e shumë vëllimeve poetike, është përcaktuar si një nga zërat më të rëndësishëm të poezisë moderne irlandeze. Medbh McGuckian, përpiqet të realizojë lidhje të paparashikuara mes sintaksës dhe hapësirave perceptuale,  i ndërton tekstet me ngjyra të errëta, që hap pas hapi, e çojnë lexuesin në territorin e një lirizmi mrekullues.

TULIPANE

Tulipanët nga droja  nuk i kam prekur

për një kohë të gjatë, mekanizma

të mbrojtjes për të fshikulluar shiun

që kërcen nëpër gotëzën

e trungut, megjithëse nuk është

një ëndërr rinore dashurie, një forcë mendimi

për ta mbyllur dyfish

dhe dërguar me anë fishkëllimash,

ose  për të rifituar gjumin me bërryla

në duart e mbledhura. Vetë pavarësia e tyre

i tërheq në këtë drogim të shpirtit.

Por, si të gjithë instruktorët, lehtësisht

të tërhequr, në pasqyra mungesash diellore

ekzaltojnë vetveten në balete hakmarrjeje.

Një lloj binjakërie, një mënyrë olimpike

përfitimi dhe janë sakrifikuar në intriga,

fytyra të ngritura lart shumë herë nga arti i dritës,

mungesa e tyre e dashurisë, një formë sëmundjeje,

më e thellë sesa feminiteti i tulipanëve

me zemrat e tyre të errta prej blete.

TYM

U kanë vënë zjarr gjineshtrave buzë rrugës.

Do të gjejmë rrugëdalje? Era a mund ta mbajë

këtë gjarpër portokalli, përgjatë kodrave,

larg prej shtëpive?

Duket, këtu e dinë ç’bëjnë,

kurse unë nuk mundem

as të përmbaj veten. Vrapoj

përderisa ky tym i kuq të mos mbulojë botën.

GJERAT QE NUK SHIHEN

Varfëria e studiuar e një çatie hënore,

qeramidhet e fabrikës së qumështit

ftohen poshtë mollëve,

drumolla që i bën rrobat e palara më të bardha...

Por s’mbaj mend emrat, ose i kujtoj gabim

kur më shndërrohen në një emër tjetër,

të një qyteti francez si emri pagëzues i një gruaje.

Fëmijëria ime ruhet si historia e një kombi,

përrallat e mia të preferuara janë ciflat

e strehuara nga pagurja.

Shoh vdekjen e gjyshes si një copë akulli,

shëndoshjen e nënës time të kthyer në formën e parë,

çelësin tim të futur në portën tënde.

Truke që mund t’i gjesh nga kjo kopsë i shkopsitur,

nga një penë jo në vendin e saj, nga një fjalë e lexuar gabim,

nga flokët e mi që zbresin në mes të një fjalimi.

Përgatiti dhe shqipëroi Hiqmet Meçaj

(Botuar në "Gazeta e Athinës", dhjetor 2007)

 POEZI NGA SHBA DHE SPANJA

PAUL MULDOON

(Çmimi  i “Akademisë Amerikane të Arteve dhe Letrave në Letërsi” 1996)

Paul Muldoon u lind më 1951 në Irlandën e Jugut. Ka studiuar për literaturë angleze. Më 1973 boton vëllimin e tij të parë poetik: “Kohë e Re”. Jeton në Amerikë, në Haward me të shoqen, shkrimtaren Jean Hanff Korelitz. Paul Muldoon ka fituar çmimet: “Sër Goeffrey Faber Memorial Award” më 1991, çmimin “T.S. Eliot”, për librin poetik “Shënime nga Kili” më 1994, çmimin e “Akademisë Amerikane të Arteve dhe Letrave në Letërsi” më 1996.  Eshtë president Lidhjes së Poetëve. Eshtë “Profesor i Poezisë” në universitetin e Oksfordit, duke pasuar Seamus Heaney dhe James Fenton dhe sipas traditës i duhet ta mbaj këtë vend vetëm për 5 vjet. Fitoi çmimin "Pulitzer" në vitin 2003.

DUKE U TAKUAR ME BRITANIKËT

Takuam britanikët në pikun e dimrit.

Qielli ngjyrë lule levandoje,

levandoje në bojqiell bora

Arrija të dalloja në sfond

bashkimin e dy rrëkeve

(të dyja poshtë një shtrese dëbore)

dhe jo aq papritur, mua

që bërtisja në frëngjisht, duke ulëritur

nga një cep i pyllit të zhveshur

në tjetrin. As gjenerali Jeffrey Amherst,

asmëpak koloneli Henry Bouquet

arrinin të kapërdinin duhanin tonë

prej bime saliçeje.

Për sa i përket aromës së çuditshme

që përhapej nga shamia

e shpjegoi koloneli: është levandë...

një lule mavi si qielli.

Na dhuruan 6 grepa për peshkim

dhe dy kuverta të qëndisura me li pylli.

KUBA

Atë mengjes motra ime më e madhe

u kthye në shtëpi me veshjen e saj të mbrëmjes

prej rrobe të bardhë: kush djallin je

që më del xhiro gjysmë e zhveshur nëpër diskoteka?

Sikur s’kishim boll probleme me këtë luftë dhe me  

pritjen e fundit të saj! Bërtiste im atë,

duke goditur me grushte tavolinën.

-Janë të rrezikshëm këta amerikanë të mallkuar, si gjithmonë -.

Kisha dëgjuar Patton ad Armagh-in!

– A e di që Kenedi... është gjysmë Irlandez,

kështu që s’mund të jetë më i mirë se ne, apo jo?

Atëherë s’ka se ç’të thotë...

dhe nëse ka diçka në koshiencë,

të vjen të ripiqesh me zotin!

Arrija të dëgjoja Merin nga pas perdeve të thoshte:

“Më beko Uratë, kam mëkatuar... kam thënë

një gënjeshtër, u kam ngritur krye rregullave, një ditë...

po Uratë, një herë... një djalë... më ka prekur”.

“Thuamë bija ime: kjo prekje ishte e pamoralshme”?

“Të ka prekur, përshembull, gjinjtë”?

“M’i ka prekur, po Uratë, por me delikatesë”.

SALVADOR

Ky astakua në fakt nuk është astakua, por

telefoni që gjëmon për Nevil Çambërlenin:

rrëzohet nga një degë e zhveshur

në pjatën ku mbeturinat e ngrënies

përfshijnë një fotografi të Hitlerit

dhe disa fasule të ziera fort,

prej Përbërje të Lëvizshme: kam parandjenjën

e Luftës Civile. Kur Bretoni

më tërhoqi përpara Gjyqit të tij,

citova Manifestin; duhet t’i lëmë mënjanë

konsideratat estetike dhe morale,

për të mbajtur të plota imazhet e ëndrrave tona.

Dhe nëse në ëndrrat e mia, Hitleri do ishte një mazokist

që grushtin do ta ngrinte

vetëm për ta bërë copa?

Mund të kisha ëndërruar Andre Bretonin...

të tallej me Enigmën time të Guljem Telit...

Atje është vërtetë, tani gjunjëzoj Leninin,

me një ulje bythe të zgjatur

dhe vizionin e shtrirë

të beretës së tij të mbajtur nga dy bastunë.

Tani shikoj një biftek të ftohtë qengji

mbi kokën e tim biri.

Babai më këndonte një këngë zije. Pa zë.

Sa është e detyrueshme

ajo që duhet thënë? Tetorin e 1934

u largova nga Barcelona nga dalja e pasme

me një portofol mbushur opera

për solon time në Nju Jork.

Natë e ndritshme, me ulërima qensh

dhe taksist anarshist që mbajnë me vete dy flamuj,

një spanjoll, tjetrin katalan. Me cilën anë isha?

As me njërën, as me të dyja, as me tjetrën.

Unë që isha gjunjëzuar me Leninin në Gjyqin e Bretonit

dhe që isha betuar për besnikëri ndaj proletariatit,

që e kisha parë të hapej humnerën

mes meje dhe surealizmit

si krisje në një pllakë,

në Përbërje të Lëvizshme pikturova një demon gjigand

si ata në artet egocentrike.

Mes statujave të tua në Valadolid

gjendet njëra që e ka këmbën ende të salduar

në një bazament graniti

nga e cila, ashtu si ne, e merr fuqinë dhe ai.

Me këtë dhe me pak fasule të ziera,

nuk mund të banketosh si i ngopur

mbi skeletet e Kainit dhe Abelit,

pa na zbritur në tokë, e shumta

në sallon,

ndonjë vetmi vegjetale.

Luftrat tona civile, perandorira të bëra hi,

netë të ndritshme, të pafundme,

të mbajtura poshtë rripave për siguri,

e kanë krisur butësisht devijimin

e gjethnajës zbukuruese,

atë majë të purpurtë prej alabastri fin.

PEDRO SALINAS

(Poeti i dashurisë)

Pedro Salinas u lind më 1891 në Madrid, Spanjë. Ka publikuar shumë vëllime poetike. Ka bashkëpunuar me revistat kryesore letrare spanjolle si: "Espana", "Prometeo", "Revista de Occidente" etj. Ka qenë mik i shumë poetëve dhe intelektualëve të njohur të epokës së tij, Maçado, Ortega, Lorka, Rafael Alberti, Huan Ramon Himenes, etj. Ndahet nga jeta më 1951 në Boston.

MENYRA JOTE E TE DASHURUARIT

Mënyra jote e të dashuruarit

është të më lësh të të dua.

Po-ja me të cilën braktisesh

është heshtja. Puthjet janë bërë

të më ofrosh buzët

që unë të t’i puth.

Kurrë fjalët dhe përqafimet

më thanë që ekzistoje

dhe më ke armatosur, kurrë.

Ma thonë gjethet e bardha,

hartat, telefonat, profecitë;

ti, jo.

Dhe jam përqafuar me ty

pa të kërkuar asgjë, nga frika

se s’është e vërtetë

që ti jeton dhe më do.

Dhe qëndroj i përqafuar me ty

pa të vështruar dhe pa të prekur.

Nuk duhet zbuluar kurrë

ajo vetmi e thellë

as me pyetje, as me përkëdhelje

që të dashuroj vetëm unë.

SIKUR TA DIJE Ç’ESHTE

AJO LEMZE E MADHE

Sikur ta dije se ajo

lemzë e madhe që shtrëngon

mes duarve të tua, se ai

lot që ti fshin

duke e puthur,

vijnë te ti, janë ti,

dhimbje të tuat të shartuara në lotët

e mia, lemzat e mia.

Atëherë

mos i kërko më

së shkuarës, qiejve,

ballit, letrave,

çfarë kam, përse vuaj.

Dhe e gjitha në heshtje,

me atë heshtje të thellë,

të dritës dhe të të diturit,

do të më puthje prapë,

dëshpërimisht.

Me trishtimin

e atij që s’ka njeri

përkrah, veç një dhimbjeje

të jashtme; të atij që është i vetëm

me penën e tij tashmë.

Duke dashur të ta ngushëlloj

me një lumë fjalësh të tjera

këtë dhimbje të madhe që është e jotja.

S’MUND TE TE JAP ME SHUME

S’mund të të jap më shumë.

S’jam më tepër se ai që jam.

Ah sikur rërë të isha,

diell në verë!

Të shtriheshe qetë,

të pushoje.

Të më lije trupin,

të ikje gjurmë e ëmbël,

e paharrueshme, e brishtë.

Me ty të ikte

ngjyrë brunia

e ngadalta puthja ime.

Ah, të isha xham,

stof, apo dru,

që ruan ngjyrën,

profumin tënd, këtu

e tremijë kilometra!

Të jem materia që pëlqen

dhe afër teje sheh,

-varësja, shishka e aromës,

mëndafshi antik-

të cilave, kur ua ndjen mungesën

thua: “Ah! Ku janë”?

Ah sikur të isha

gëzim mes gjithçkaje,

i vetmi gëzim

ku të festoje!

E vetmja dashuri

me të cilën të biesh në dashuri.

Megjithatë

S’jam më tepër se ai që jam.

TI PERSE KE EMER

Përse ke emër,

ti ditë e mërkurë?

Përse ke emër,

ti sezon vjeshte?

Gëzim, trishtim, përse

keni emër gjithmonë?

Dashuri:

nëse s’ke emër

s’do të dija çfarë ishe,

si, qysh.

E di deti përse

quhet det? E dinë erërat

emrin e tyre, të Jugut,

të Veriut, përtej të qënit

një fryrje e thjeshtë?

Nëse s’ke emër,

gjithçka do të ishte si më parë,

fillesë, nga unë

zbuluar,

të virgjëra deri te puthja ime.

Gëzimet, dashuria:

kënaqësia e ngadaltë e epshit,

të duash pa emër.

Emër: ç’grusht i dhënë

mes një gjoksi të virgjër

që do të ishte përgjithmonë i yni

nëse për emrin tënd s’bëhej fjalë.

Përgatiti dhe shqipëroi Hiqmet Meçaj

(Botuar në "Gazeta e Athinës", nëntor 2007)

POEZI NGA EKUADORI

JORGE ENRIQUE ADOUM

(Çmimi Kombëtar për Poezinë, 1952)

Jorge Enrique Adoum u lind më 1926 në Ambato, Ekuador. Studioi për filozofi, letërsi dhe drejtësi, në fillim në Universitetin Qendror të Ekuadorit dhe më pas  në Universitetin e Santiagos në Kili. Në 1944 bën pjesë në “Madrugada”, një lëvizje që shënon një kthesë në historinë e poezisë ekuadoriane. Midis 1945 dhe 1947, gjatë qëndrimit në Kili, punon si sekretari personal i Pablo Nerudës. Kthehet në Ekuador duke marrë poste të ndryshëm në Ministrinë e Kulturës, mes të cilëve, drejtor i Shtëpisë Botuese Kulturore Ekuadoriane. Më 1952 merr “Çmimin Kombëtar për Poezinë” dhe më 1960 merr në Kubë çmimin prestigjioz “Casa de las Américas”.

THEMELIMI I QYTETIT

Tani mbi çfarë pengese dhe mbi

kë trofé do ta mbështes shpirtin,

mbi kë gur ju lutem, mbi kë të

djeshme. Asnjë s’më thotë në do të fillojnë

sonte shekujt e natës. E hëna

e një qyteti në dëshpërim.

Këtu ka qenë një popull tashmë i zhdukur

me kokën e tribusë bërë copa copa. Po shenjat

e shkatërrimit? Dua të rishpik një qytet. Është e nevojshme

të krijoj një emër, të themeloj

një kryeqytet, apo një profeci?

(Mund ta quaj Imagjinata, Braktisja,

e Pa-lindura). Vetëm me një tingull

që asnjë të mos ta ndjejë nevojën e tij.

Ah, e palindura. Vetëm një emër,

erë pa uturimë, që mund të ndjellë

vdekjen fatale. Ja ku jam,

duke vendosur flamurin e një zhurme të vetmuar,

duke lozur me kambanat, duke vizatuar

rrugë kujtesash, duke dërguar specialistë

për të provuar zërin, që të mos ndjehem

i vetmuar, shumë më i vetmuar.

Për të plotësuar gojëdhënat e një qyteti

që ka qenë dhe do të jetë banuar

nga djali i atij

që është varrosur në parzmoren e vet,

do të jetë shtatore e gjallë

e një statuje nervoze.

Rri përmbys, sepse ende s’ka patur kohë

për pozicionet e reja të dashurisë.

DYQAN QIRINJSH

E solle trupin? Po lakuriqësinë

tënde, e pyes.

Një natë vere  t’i dogji gjethet,

komçat e këmishës dhe vrimat e tyre,

pastaj si verë e trashë pikon

nga pjergullat.

Hija që më ndan nga ti,

më ngjan si një kafshë e padukshme,

pas teje krahu im dhe errësira.

Mbi ty,

afroj me kurmin tënd,

shpirtin, që të rrijë zemra

me forma e saj të plota,

tashmë e kemi djegur engjëllin që të popullzon,

të kundërmon livandua e djersës dhe e boshllëkut

që ke mes gjinjve. E pashmangshme

djersitja jote, ky zhguall i qartë i çastit,

i pashmangshëm pasioni që ëndërroj pafundësisht,

por e palagshme vozit dhe tjetërsohesh

në vaskën tënde të ëndrrave

dhe një tjetër gjuhë eksituese

të turbullon.

Mermë dhe skllavëromë,

ngjitmë: nuk e dua më zanatin tim

prej nxjerrësi gurësh, më ka mundur nënshtrimi

yt, i lehtë si një krim: mollëzat e gishtave të mi

e kanë gjurmën mbi hijeshitë e tua,

si mbi një

instrument.

E palëvizur, edhe pse

në këmbë, më ndriçon ekzistenca jote e shkurtër, 

të pasmet e tua të plota,

ende duhet të t’i saldoj në shpatulla

me qarjen time,

gjethehardhitë, këto zbukurime të padrejta.

Mos ia hap askujt derën: që era e pyllit

të mos vijë e të ta shuajë zjarrin,

as diellin.

METISI

Kush e njeh babain e tij, kush

e ka parë t’i presë kërthizën

ose t’ia ketë prekur brendësinë e lëkurës

mes erës dhe shpirtit. Vejushat,

shëtisin të mërzitura, të mbarsura, të harruara,

të fyera?

Unë e di se ishe një njollë

nate në një trup, ajo e palara,

ajo që nuk pyeti për mua. Pyes:

udhëtarë të nxituar, cili prej jush

më mbush me urrejtje deri në mitër, siç

jepet dhoma e një hoteli për një orë,

kush e përhapi zhguallin e dhunës

ku nëna ime ulëriti (dëgjoj ulërimën

në eshtrën time, më shumë si një jehonë të eshtrës së saj),

mund t’ia njohësh atij mjekrën, të provosh

-informacionin e regjimentit- dhe të thuash:

Ka qenë ky burrë?

Kishte dhënë fjalë burri, të thyer

në rrokje nga puthja apo vetëm lëkurë

dhe lëng? Dhe mbetet dhe mua më mbetet

të jetojë çdo ditë të gjitha ditët, të gjithë

vrenjtësinë e ballit dhe të fillimit?

Pra: për një çast ekzistoj.

Dhe nuk ka pastrim gjaku,

nuk ka vizitor që ta ruaj të paprekur,

emrin apo fytyrën: oh mbiemër i barkut,

gjenealogji që heton kush është i tij, ç’dreqin

kërkon, për të vënë bashkë si ujë

dy kujtesa dhe dëshpërimin që buron

mes dy brinjëve.

(Por të tjerat

janë të rënda: të jesh sepse je i paligjshëm, shtatanik,

Ta fillosh dhe ta mbarosh

me një ushtar, si një rrëfim lufte).

JORGE CARRERA ANDRADE
(1903 - 1978)

Jorge Carrera Andrade është poet ekuadorian, me profesion diplomat. Përmbledhja e tij e parë poetike është e vitit 1922: “El Estanque inefable”, duke vazhduar më 1944: “Mikrogërma”, më 1954: “Familja e Natës”, më 1959: “Hije Planetare”, etj.

JETA E PERSOSUR

Lepur: Vëlla i ndrojtur, mësues dhe filozofi im!

Jeta jote më ka mësuar kuptimin e heshtjes.

Si të fshehësh në vetmi minierën tënde të artë

të mos vëresh udhëtimin e përjetshëm të gjithësisë.

Kërkues i vogël i mençurisë,

shfleton si një libër lakrën e shijshme

dhe vëzhgon fluturimet që bëjnë dallëndyshet,

si Shën Simeoni, nga foleja jote e errët. 

Kërkon nga Zoti yt i mirë një kopsht në qiell,

një perimore me lakra kristalore në lavdi,

një rrebesh uji të ëmbël për fytyrën të brishtë

dhe sipër kokës tënde një fluturim pëllumbi.

Jeton nën erën e shëndetit të plotë.

Të takon kordoni i Shën Françeskos

ditën e vdekjes. Me veshët e tu të mëdhenj

do të lozin në qiell shpirtrat e fëmijëve!

DO TE VIJE NJE DITE

Do të vijë një ditë më e pastër se të tjerat:

mbi tokë paqja do të frymëmarrë si diell i kristaltë.

Një shkëlqim i ri do të mbështjellë gjithçka.

Njerëzit do këndojnë në rrugë

të çliruar nga vdekja mashtruese.

Gruri do të rritet mbi mbeturinat e armëve të shkatërruara

dhe askush s’do të derdhë më gjakun e vëllait.

Bota do të jetë atëherë burim dhe farë

që do të imponoj perandorinë

e bollëkut dhe freskinë pa kufi.

MBI ZEMREN TIME HEDHIN

FIRMEN NJEREZIT

Mbi zemrën time hedhin firmën njerëzit,

një marrëveshje e përhershme

e paqes së vërtetë dhe e vëllazërimit.

Trupi yt është ndërtuar prej frutash.

Nata çliron një aromë peshku.

Zbret puthja jote nga goja në zemër

si uji në një shatërvan.

Dhe lëkura ime rrëqethet nga përkëdhelitë

si nga fryma e Zotit bari i fushave.

Je një kupë me fruta, vendosur

pranë buzëve të mia në të gjitha ditët.

JAM NJERIU GJITHESI

Jam banor i gurëve

pa kujtesë, etje e hijes së gjelbër;

banor i të gjitha fshatrave

dhe i kryeqyteteve të pamatë;

jam njeriu gjithësi,

marinar i të gjitha dritareve

të tokës së trullosur nga motorët.

Jam njeriu i Tokios që ushqehet

me peshq dhe bambu,

minatori i Evropës, vëllai i natës;

punëtori i Kongos dhe i plazhit,

peshkatari i Polinezisë,

jam indiani i Amerikës, metisi,

i verdhi, i ziu:

Unë jam gjithë njerëzit

njëherësh.

Përgatiti dhe shqipëroi Hiqmet Meçaj

(Botuar në "Gazeta e Athinës, nëntor 2007)

POEZI NGA ARABIA

AMAL AL JUBURI

(Një nga poeteshat më të rëndësishme arabe)

(IRAK)

Amal Al-Juburi u lind më 1967 në Bagdad, Irak. U laureua për Letërsi Angleze në Universitetin e Bagdadit. Eshtë një nga poeteshat më të rëndësishme në panoramën poetike arabe. Aktualisht jeton në Berlin.

NE KUFIRIN E BRAKTISJES

Ti kundërshtari im

për fytyrën tënde po shpikja një emër tjetër

nga ai që të dha

poezia apo gijotina të ngjashëm me një trëndafil nate

ke përvetësuar ngjyrën e tij dhe me pritjen më

çorienton tmerrësisht pa dëshmimtar

tmerrësisht pa rrëfimin e trupit

është tortura e dhimbjes

trupi ngrin në një shfrenim të pafund

të ndryshëm nga mashtrimi i Orientit

dhe nga rëra e ngjashme me premtimet njerëzore

shkëpus pjesë të agonisë tënde

dhe me lemzën e mëkatit lutem

gjersa çdo lamtumirë të mos vijë nga një trup i dhunuar

nuk mund të jetë faji i merituar i fatthënies

çdo i dashuruar nëse nuk është portë për në ferr

nuk mund të jetë çmenduri

as rruga e qumështit në një hapsirë të llahtarisur

fron që përqafon një tiran

fitore e njerëzve të mundur.

Ti kundërshtari im

i vetmi xhelat i zemrës sime

në kufirin e braktisjes

kërkoj të të tërheq drejt grigjës së ditëve të shënuara

nga përvuajtjet,

premtime që kujtesa i ruan me dëshirën

e detyrimit

dhe huton... huton

mashtron stinët

si një sulltan i kurorëzuar nga poshtërimi dhe nga

nostalgjia.

Në kufirin e braktisjes

dashuro dhe gjej idhtësinë e botës në grykë

kape gënjeshtrën, atë atdhe sekret

që më rrethon, pastaj do të iki...

si një puthje që era e trishtë e Veriut ka shpërndarë

si melodinë e një Jugu që fundoset në vdekjen dhe në

zinë e Karbalas.

Në kufirin e braktisjes

gëzimi paralizohet, pikëllohet

dhe unë ngre për ty lutjet e mia.

Braktisja nuk është mposhtje,

mundja është mosbraktisja.

Të rrish për të luajtur në rrugën e kohës

të rikrijojmë impotencën tonë

për të qenë ende të dashuruar

që nga koha e marrisë së Adamit... deri në puthjet

e sotme pa lëng.

Ngaqë torturohem për mashtrimin e botës,

për vdekjen e shteteve

bëj që ditët të kthejnë shpinën

duke më zëvendësuar, pasi të kem gëlltitur

ambicien time

dhe si mollë e ndëshkuar nga perënditë, më bëj të lulëzoj.

Në kufirin e braktisjes

qielli është veshje e velave yjore

dhe elegjitë miqësore çalojnë në tokë.

Ti kundërshtari im

kripë e jetës në trup

ti trupi im

ku je?

Je ende plot kujtime dhe shqetësime?

Në kufirin e dhimbjes

bëji shenjë

bukës së gojrave të goditura nga liria dhe premtimet

nuk je kthyer tek unë

nuk jam kthyer tek ti.

Prej kohësh i larguar

duhej të të kisha braktisur

për të flakur gjithçka që mbaja

ferrin tënd idiot,

parajsat e tua prej shkretëtire.

AMJAD NASER

(JORDANI)

Amjad Naser është poet dhe gazetar jordanez, u lind më 1955, ka punuar në shumë gazeta arabe. Banon që nga viti 1987 në Londër. Aktualisht është  kryeredaktor i së përditshmes në gjuhën arabe, që botohet në Londër, “Al Quds”. Ka botuar shtatë përmbledhje poetike. Një përzgjedhje e poezive të tij është botuar në gjuhën frënge.

1.

Këto janë ditët tona

e kemi zbardhur fletën e natës

dhe i kemi lënë lulëkuqet e dyshimit

në shpate jo të shkelura më parë

me hapa të mëdhenj kemi kaluar pemët

për të ndaluar rizgjimin e agimit

në kohërat e psherëtimave tropikale të pagjumësisë

dhe të ringjitjes drejt trinçeve tërë lagështi të jodit.

Deti na ka dekoruar me medaljet e tërbimit të tij

dhe pushkët provokojnë kujtime të braktisura në shtretërit

e kohrave, të pasionit, të vlerave,

të etheve dhe të premtimeve.

Të përgjumur mes frymëmarrjeve të fshatareve,

ua kemi lënë armiqve rrugët pas shpinave tona,

idetë e tyre

na kanë ndriçuar

pozicionin

e gishtave

mbi

vrimat

e flautit.

2.

Jemi të etur për pasione

atëherë kanë ardhur drejt nesh

me parmëndat dhe vogëlushët

na kanë drejtuar në një majë përballë detit

si pasardhës të atyre kalimtarëve

që ndërthurnin lidhje gjaku nëpër zonë.

Me flamurmbajtësit

dhe me maskat

i kemi arritur fushat më të thella

duke ia lënë vetëtimën

ta ndrijë grykën e natës.

Këto janë ditë tona

rikujtojnë argjendin e njerëzve të zakonshëm

dhe viktimave të sakrifikuara të postierëve.

TRENDAFILI I MAJES SE ZEZE

Kur ai e pa atë,

ajo përkuli kokën

u ridrejtua

dhe e injoroi.

Ulu

të lutem,

me këto dy fusha të punuara,

me brirët e një bualli e kam të garantuar korrjen,

ulu

dhe shpërndaje

pak ajrin

nëpër degën e përkulur

të drudardhave të tua.

Perla në hundë,

ylli i vogël i artë

poshtë shikimit tënd

shkëlqen.

O beduinë e ftohtësirës

e mbuluar me quka,

që shpërndan pak ajër hipokrizie

që del nga poshtë parmendës.

Shirat e mia janë të thara,

buzët e tua të lagura.

Të ftohtit na shpie përfund,

dridhemi sepse qukat që hedh drejt nesh

bien si shi mbi plagët.

Zemra më drithërohet

nga një i ftohtë antik.

MAY MURR

 (LIBAN)

May Murr u lind më 1929, në Ain Saade, të Libanit. Mes diplomave dhe titujve të shumtë akademikë përmendim: diplomën për Gjeografi të marrë në Universitetin e Lionit, si dhe për Histori-Gjeografi pranë Universitetit Libaneze, etj. Ka fituar shumë çmime letrare. Mes të tjerave: Çmimin  “Said Akl” 1968, Çmimin “Le Prix des Gens de Lettres de France” 1969; dhe në vitin 1999, Çmimin “Le Gran Prix Europa”. Në poezitë e Mur-it, vërehen universe brenda të cilëve pulsacionet e fjalëve martohen lehtësisht dhe përgjithmonë me dëshminë besnike të krijesave të natyrës.   

LETER DASHURIE

Një herë e një kohë moshën e shkretëtirës

kishte edhe heshtja...

Atje ku s’mundja ta thërrisja Qiellin tonë,

u shfaqe ti, me dorën të shtrirë nga ankthi,

e gatshme të japësh gjithçka: qeshje,

diell dhe mjaltë.

Si të të thërrasë?... Të të quaj dëshirë e plotë,

ëndërr bërë realitet, pa shtirje dhe nënkuptime.

Një lule gjithë jetë, një rrjedhë limfe,

atë që toka injoronte: përsosmërinë e dashurisë.

Më parë kush isha? Relike e çmendur në erë

apo drenushë që shëtit në pyje, e pa eksperiencë

për gjërat e dëshiruara, në ç’farë të besoj,

pyesja veten, kë të qortoj?

Atëherë, pritja ime mbrin...

Kënaqësira të shfrenuara dhe të ëmbla!

Ç’ti them? Nuk ka letër më të bukur

nga ajo që të mëson dashuria.

DASHURI

Dy duar të ndërpleksura... Një lutje, ose mister sublim

i një buqete bërë prej gishtave tanë të qirinjtë, për gjithmonë,

që ngrihen drejt qiellit dhe mbi tokë

shpërndajnë lumturinë duke na rikrijuar për ditë.

Me se ta krahasojmë moshën tonë? Me fantazmagori

apo me Unin tonë që lëkundet mes parfumeve dhe kujtimeve tona?

Nëse përlotja për psherëtimat e mia përhidhet

si një diell i përzemërt dhe në sytë e tu harrohet,

për mua krijon një tjetër dritë... një dëshirë prej zjarri, thuhet, për ty...

Për ty, i dashuri im, dashuria kuptohet si dhimbje,

si të bëhemi Një. Dhe harabeli në lule

thotë: “hesht”! Atje ku fjalët janë puthje dhe poezi,

dëgjoj dialogun e dy zemrave që treten në një.

SHKELQIM

Tani, në agimet e shkëlqimeve,

kur ora shënonte: “Trëndafil”

(Ishte koha për të folur për lulet

dhe gjërat e tjera të bukura?)

Sapo lulëzojnë Universet,

në çastin kur lindnin proza dhe vjersha,

në çastin kur gjithçka bëhej e magjishme

(Në ekstazë je ti, jetë e jetës sime,

ojme) ti je pranvera intime...

Ishte çasti të më flisje për trëndafilat

dhe për gjëra të tjera të bukura?

Folë, për ato që marr me mend...

Përgatiti dhe shqipëroi Hiqmet Meçaj

(Botuar në "Gazeta e Athinës, tetor 2007)