Alexander-Techniek Deventer | Denken in beweging

Wat is Alexander-Techniek?

In tegenstelling tot wat u misschien uit de vorige pagina had opgemaakt, is Alexander-Techniek géén vorm van Alternatieve Geneeskunde. In de praktijk worden er dus geen patiënten verzorgd, maar volgen leerlingen een reeks van privélessen. Als men per se zou willen indelen, kan AT het best beschouwd worden als een vorm van preventie, die primair kan zijn (het vergroten van welzijn en voorkomen van klachten vóór ze optreden), secundair (het wegnemen van ziektebevorderende factoren zorgt voor een verdwijnen van klachten), of tertiair (palliatieve instelling). In deze optiek kan bij wijze van spreken zelfs een tennisleraar als een alternatief therapeut gezien worden.

Alexandertechniek werd ontwikkeld door Frederick Matthias Alexander, een acteur die geboren werd in Australië in 1869. Tijdens zijn optredens werd hij bij herhaling geplaagd door stemproblemen (heesheid), waardoor hij verplicht moest rust nemen. Omdat dat uiteindelijk ook niets opleverde, besloot hij de zaak nader te onderzoeken. Hij bemerkte dat hij bepaalde gewoontes had ontwikkeld die interfereerden met het gezond functioneren van zijn organisme, en die gezorgd hadden voor het ontstaan van zijn stemproblemen. Hij kwam tot het besef dat het probleem veel dieper zat dan hij eerst had gedacht , en slaagde er pas na veel experimenteren en herbeginnen in om weer op het podium te gaan staan zónder hees te worden. Hij had hiervoor een goed doordachte procedure ontwikkeld die uiteindelijk de Alexander-Techniek zou gaan heten. Hij werd al gauw gevraagd hoe hij zo'n stem en présence op het podium had kunnen ontwikkelen, en hij begon les te geven.

Tijdens een les worden de principes die eigen zijn aan de Alexander-Techniek met behulp van basisanatomische kennis en manuele begeleiding aangeleerd aan de leerling. Deze leert zich gaandeweg bevrijden van gewoontepatronen die zijn ingesleten in zijn hele functioneren. De nadruk lijkt in eerste instantie te liggen op het mechanische aspect van beweging, als er bvb. gekeken wordt naar de plaats waarop het hoofd scharniert op de wervelkolom, maar gaandeweg wordt duidelijk dat wat we denken tijdens het bewegen een erg grote invloed heeft op de motoriek (beweging). Andersom komt het niet zelden voor dat mensen tijdens een lessenreeks psychische en/of emotionele veranderingen ondergaan, terwijl ze zich ogenschijnlijk alleen met beweging bezig hebben gehouden. Het woord 'houding' geeft deze dubbelzinnigheid goed weer, maar ook woorden als 'stijfkop', 'soepel', 'terneergeslagen' of de uitdrukking 'hoofd in de wolken' krijgen meer betekenis.

Mensen die beroepshalve vele uren per dag dezelfde bewegingen moeten uitvoeren of dezelfde houdingen moeten aannemen, kunnen te maken krijgen met gezondheidsklachten (RSI!). Muzikanten zijn een goed voorbeeld, maar vaak komen die ook bij Alexander-Techniek terecht omdat ze zich vragen stellen over hun speltechniek, en worstelen met begrippen als 'ontspanning' of 'houding'. Veel genoemde effecten van lessen in de Alexander-Techniek zijn: meer vrijheid in beweging, een verhoogd gevoel van welzijn, en verbeterde lichaamscontrole. Alexander-Techniek kan voor soelaas zorgen bij o.a. vermoeidheid, rugpijn, RSI, astma, hoofdpijn,...

Op de volgende blz. stel ik enkele basisbegrippen voor, die in geen geval een leservaring kunnen vervangen, maar misschien toch een indruk kunnen geven over AT.