01.07.2004.
Ik heb heerlijk geslapen en heb het gedrag van Janibek een beetje kunnen plaatsen.
10.00 uur, bezoek aan Janibek. De groep zit nog boven in de zaal en van zodra Janibek mij ziet, komt hij met zijn brede glimlach en open armen naar me toe gelopen.Ik zet me op de grond met Janibek en haal voor het eerst boekjes uit. Tot mijn grote verbazing herhaalt hij af en toe een woordje. Heerlijk, de eerste Nederlandse woordjes van Janibek ! Op dag 3, fantastisch. Hij is heel rustig en heel geboeid. Rond 11.30 uur komt een van de verzorgsters hem halen om te eten. Hij draait zich nog even om en verdwijnt dan.
Samen met Khabiba ga ik op consult bij dokter Marina. Dokter Marina is een heel vriendelijke vrouw. Janibek is geboren op 17 januari 2002 en dus net als zijn mama is hij een steenbok. Bij zijn geboorte woog hij 2,9 kg en was hij 53 cm. Hij is geboren in Arkalyk, waar zijn moeder hem ook heeft achtergelaten. Zijn papa is helaas onbekend. De naam Janibek kreeg hij niet van zijn mama, want die zou na twee dagen al het ziekenhuis 'ontvlucht' zijn, maar wel van een sociaal werkster. Na 19 dagen is hij dan naar het tehuis gegaan, wat toch wijst op een gezonde baby. Op de schaal van 'Apgar' scoort hij 8 à 9. Een kind dat heel gezond is heeft een score van 8/10 of meer. Het enige probleem is dat hij, net als vele andere kinderen hier, een tekort aan vitamine D heeft... en had. Daardoor is er een kleine misvorming van het achterhoofd. Volgens dokter Marina niets om me zorgen over te maken. Maar, ze kan me toch niet helemaal geruststellen...
Als lunch krijgen we vandaag geraspte wortelen met look of moet ik eigenlijk zeggen look met geraspte wortelen... hihihi. Na de lunch ga ik internetten. Email checken en zelf stuur ik ook nog een uitgebreid verslag naar maen pa en Anja. Ik weet niet goed hoe ik moet beginnen over het probleem van het vitamine tekort, zonder dat ze zich op het thuisfront te veel zorgen maken. Terug in het hotel krijg ik een uur aan een stuk telefoon. Om zot van te worden. Het is een dame en het enige wat ik weet is dat ze ofwel Laura heet ofwel op zoek is naar een Laura. Na een uur hou ik het voor bekeken en trek de stekker uit. Spuugzat.
Rond 16.00 uur vertrek ik terug naar het tehuis. Plots roept iemand 'Hey' en ik draai me om en doe net hetzelfde. Twee tienermeisjes beginnen te giechelen. 'Do you speak any English' vraag ik heel verbaasd. Njet, Njet! Dat is duidelijk. Een tweede poging met 'What's your name' heeft meer succes. Nadat ze weten dat ik Valérie ben zijn ze tevreden en ga ik verder. Bye ! Enkele minuutjes later komt een van hen me nagelopen. 'Dance, dance', lol, neen dank U. Ik heb al genoeg last van de muziek in het hotel. In het tehuis zit Janibek in een soort klasje en van zodra een van de ukjes me opmerkt begint hij 'Jani mama, Jani mama' en onmiddellijk veert er eentje recht met de grootste verlegen smile van de wereld. Hij is weer heel rustig en vindt het fijn om in de boekjes te kijken terwijl hij op mijn schoot zit. Hij heeft helemaal geen problemen met knuffelen en om geknuffeld te worden en hij komt heel graag tegen me aan zitten. En, een koekje doet ook wonderen. Ook bij het eten van een koekje blijft hij rustig. Er is helemaal geen haast bij, lol. Rond 17.30 uur breng ik hem terug naar de groep, waar iedereen op het potje zit. Tot morgen lieve schat.
Rond 19.30 uur komen Tracy en Mike langs. Ze hebben wat informatie gevonden op het internet over Osteomalacia. Het is een aandoening van het skelet (ook wel rachitis genoemd) die tijdens de kinderjaren ontstaat vanwege een tekort aan kalk, vitamine D en zonlicht. Bij Janibek is dit dus het geval aan zijn hoofdje, bij Aleia is het aan de ribben en Sophie-Anne is heel erg klein voor haar leeftijd. Bijna alle kinderen hebben er hier dus last van. Het maakt me toch wel een beetje bang, want hoe zal dit evolueren. Als het blijft zoals het nu is heb ik er helemaal geen problemen mee en Janibek heeft er zo op het eerste zicht ook geen last van, maar... De ongerustheid blijft. We brengen de avond samen door en ik ben dan ook blij als we eindelijk van onderwerp veranderen.
02.07.2004.
Ik heb liggen woelen en nadenken en er spookt van alles door mijn hoofd. Ik probeer me vooral op te trekken aan Janibek's gedrag en daar is volgens mij niets verkeerds aan. Hij lacht graag, maar kan ook huilen, hij luistert en is aandachtig, hij speelt en kan heel rustig zijn.
10.00 uur bezoek aan het tehuis. Als ik het tehuis binnenkom, probeert een van de verzorgsters me duidelijk te maken dat Janibek huilt en naar zijn mama vraagt. Ik ga naar boven en Tracy vertelt me dat Janibek begon te huilen toen zij Aleia ging halen. Hij was helemaal in de war omdat ik er nog niet was. Ondertussen zijn de kinderen naar beneden en net wanneer ik aanstalten maak om de trap naar beneden te gaan, komt een huilende Janibek de trap op. Heel groot verdriet dat snel blijkt over te gaan. Hij blijft gefascineerd door de boekjes die ik heb meegebracht en hij herhaalt af en toe een woordje, heel stil en heel verlegen. We spelen ook in het ballenhuis dat Danny en Veerle geschonken hebben aan het tehuis. We hebben een fijne voormiddag.
Wanneer ik terug in het hotel kom, staat Khabiba er een beetje beteuterd bij. 'I got a problem'. Ja, dat klinkt niet echt goed. Vorige keer was er al een probleem en moesten Keith en Andrea hun ruime kamer ruilen voor een belangrijke persoon en moesten we al ons eigen 'eetplaatsje' ruilen voor de grotere eetzaal. Dus had ik zoiets van... 'wat nu weer'. 'You will eat in your room Valérie'. Geen sprake van. De kamer is al heel klein en niet goed verlucht, ik mag er niet aan denken. Na enkele minuten ziet ze dat ik niet van mijn standpunt af te brengen ben. 'You will have dinner at 5 o'clock'. Zijde gij nu helemaal op uw kopke gevallen? Na die belangrijke persoon moeten we ons nu al gaan schikken naar een voetbalploeg die hier efkes logeert. Wat is het volgende... Tijdens de lunch worden we echt opgejaagd om snel te eten. Ja, Khabiba had me ook gezegd 'You will eat very fast'. Lol.
16.00 uur. Bezoek aan het tehuis. Alle kinderen komen naar beneden en wie huppelt daar achteraan... De kleine Janibek. We gaan samen naar boven waar hij weer rustig speelt. Hij komt ook vaak bij me zitten. Heel gezellig en het voelt goed aan. Het gevoel van bezorgdheid van gisterenavond ebt een beetje weg bij de gedachte dat hij zo pienter en allert is. Hij is een schatje. Ik breng hem na 18.00 uur terug naar de groep. Wat hij allemaal aan zijn vriendjes vertelt weet ik helaas niet, maar het gaat in ieder geval wel over zijn mama. Dag lieve schat, tot morgen !
Andrea en ik gaan samen op avontuur, op zoek naar witte bijn. 240 tengee (zo'n 1,50 euro) voor een fles. Deze avond komen Tracy en Mike langs. Andrea koopt ook een cake. Dinner is niet echt slecht vandaag. Een heel kleine salade met daarna een soort Goulash met puree. Het valt op dat hier heel veel aardappelen worden gegeten en heel weinig vlees. Waarschijnlijk is vlees hier heel duur. We wilden heel graag weten welk soort vlees we aan het eten waren en dit zorgde voor een hilarisch tafereel. Blijkbaar maakt een varken hier een ander geluid... hihihi. Rond 20.00 uur gaan we naar boven en wachten er tot rond 21.00 uur. Maar Tracy en Mike komen niet opdagen. We vallen de cake aan maar laten de wijn voor de volgende keer.
03.07.2004.
Deze nacht is er heel veel lawaai geweest en dus ben ik helemaal niet uitgeslapen. Het is zaterdag vandaag en dit betekent dat ik al een week van huis ben. Het lijkt gisteren wel. Er is al zoveel gebeurd en de aanwezigheid van Tracy en Mike en Andrea en Keith zit daar natuurlijk ook wel voor iets tussen. Ze zijn heel aardig en samen eten breekt toch elke keer een beetje de dag.
10.00 uur, bezoek aan het tehuis. Wanneer ik in de leefruimte kom zie ik dat alle kinderen van Janibek's groep op hun potje zitten, dus trek ik me nog eventjes terug. Na een vijftal minuutjes ga ik terug en ik ben toch wel een beetje geschokt door wat ik zie. Janibek zit op zijn knieën, blote poep en een van de verzorgsters heeft een stok in haar handen. Of er iets gebeurd is, dat laat ik nu nog in het midden, maar een stok... Janibek huilt en komt naar me toe gelopen. Hij speelt de ganse morgen rustig met de blokken en herhaalt af en toe heel stilletjes wat ik zeg. Om 11.30 uur is het etenstijd en na een grote 'paka' (bye bye) verdwijnt hij in de groep.
Lunch. Een verschrikkelijke vettige bouillon met daarna een kippeboutje. Het beschimmeld brood geef ik beleefd terug... Lol. Na het eten ga ik naar het internetcafe. Thuis gaat alles goed. Joepie ! Ik maak me toch wel zorgen om Marainne. Zij is ernstig ziek en dat heb ik pas een paar dagen voor vertrek vernomen. Ik hoop alleen maar dat ze de kleine Janibek nog in levende lijve mag zien...
Rond 16.00 uur ben ik terug in het tehuis. Net op tijd want ze gaan buiten in de tuin spelen. Janibek is zoals altijd een van de laatste, maar van zodra hij me ziet komt hij naar me toe gelopen. We gaan samen naar boven. Ik vertel het incident van deze morgen aan mijn Amerikaanse vrienden. We gaan op expeditie naar het bezwarend materiaal. En, dan doen we een onthutsende ontdekking. Een echte leren zweep. En geen kleintje hoor. Mijn verbeelding slaat op hol. Dit is te ! We hebben allemaal een moeilijk moment en onderzoeken onze kinderen. Ik zie geen striemen of zo, maar alleen al de gedachte dat dit 'wapen' hier aanwezig is... Verder verloopt de namiddag voortreffelijk. Hij kan heel rustig spelen, ongelooflijk. Hij is een echt schatje. Ik heb vandaag voor het eerst een banaan meegebracht. Ik weet niet of Janibek honger heeft, maar de banaan gaat zoetjes binnen. Rond 18.00 uur gaat hij vlot terug naar de groep. Na een 'paka' en een smile ga ik terug naar het hotel. Tot morgen lieve schat.
Dinner. We krijgen weer die onsmakelijke gevulde grote soort raviolis voorgeschoteld. Wat volgt is nog minder smakelijk. Een koude soep, het lijkt wel aangelengde vettige melk met hier een daar wat groentjes. Wanneer we afrekenen wil Keith de serveerster een fooi geven. Misschien hoopt hij stilletjes dat het eten en de service wat beter wordt. Tania, de serveerster, weigert categoriek. Geen idee waarom maar deze 'njet' is een duidelijke njet want ze doet zelfs teken dat ze de keel wordt overgesneden. Leuk vooruitzicht voor amper 100 tengee. We dringen niet meer aan.
04.07.2004.
Oh what a bad night. Heel snel in slaap gevallen maar rond 03.00 uur wakker geworden en liggen woelen. Waarom, goeie vraag.
Vandaag is het 4th of July, Indepence Day en we zijn uitgenodigd bij Tracy en Mike deze avond.
10.00 uur. Bezoek aan het tehuis. Het is redelijk fris buiten en de kindjes blijven allemaal binnen. Als het warm is hebben ze alleen een shortje aan, maar vandaag hebben ze ook allemaal een t-shirtje aan. Janibek komt direct naar me toe. Het lijkt wel of hij vandaag wat afstandelijker is, wat nukkiger. Geen idee waarom. Hij legt zich tweemaal op de grond met een pruile mondje en bonkt met zijn hoofdje op de grond. Ik hou hier helemaal niet van, maar ook dit is Janibek. Wanneer hij wat tot rust is gekomen, haal ik een koekje uit mijn tas. Khabiba komt eventjes langs, maar zonder groot nieuws. We spreken af om allemaal samen naar het museum te gaan deze namiddag. Rond 11.45 uur breng ik Janibek terug naar de groep. Alle andere kinderen zitten al aan tafel, met een boterhammeke en soep. Het gaat er heel gedisciplineerd aan toe. Geen enkel kind houdt zijn t-shirtje hier aan om te eten. Dit scheelt in de was, denk ik.
Lunch. Een soort van hamburger met heel vies vlees en heel veel vet. Om 15.00 uur worden we aan de ingang van het museum van Arkalyk verwacht. We zijn net op de bovenste verdieping als er een electriciteitspanne is. Daar zitten we dan mooi te wezen, lol. Na een kwartiertje is het gelukkig voorbij. Het museum is wel interessant maar alles is in het Russisch en dat is toch wel jammer. Khabiba heeft daarenboven ook niet veel zin om te vertalen. Aan de ingang van het museum staat een grote capsule. Astronauten keren terug naar de aarde met dit soort capsule en landen in de Kazachse steppe in de omgeving van Arkalyk. ESA-astronaut Frank De Winne is hier op 12.11.2002 geland in een piepkleine Sojoez TM-capsule. Aan de beschadiging van de capsule hier in Arkalyk is duidelijk te zien dat de terugkomst op aarde veelal niet zachtjes verloopt.
Na dit bezoek ga ik samen met Tracy en Mike naar het tehuis. Alle kinderen zitten samen in 'onze' ontmoetingsruimte. Het is te koud om buiten te spelen en daarom is er een tv-namiddag ingelast. Maar van een kinderprogramma is geen sprake. De kinderen zitten duidelijk verveeld naar het favoriete programma van de verzorgsters te kijken. We nemen onze kids mee naar een andere ruimte en halen wat speelgoed boven. Op een gegeven moment wijst Janibek met zijn kleine vingertje naar zijn broekje. Potje? Toilet? Great, hij weet dus heel goed hoe het werkt. Ik heb vandaag terug een banaan meegebracht. Heel stilletjes herhaalt hij bij iedere hap 'banaan' en 'lekker'. Rond 18.00 uur komt de groep terug. Iedereen moet op het potje gaan zitten. Janibek's lipje begint te pruilen, maar wanneer ik hem nog eventjes heel dicht bij me neem en een dikke knuffel geef, verdwijnt dit snel. Paka Janibek!
Andrea voelt zich niet lekker en dus gaan Keith en ik alleen naar Tracy en Mike. Het is de eerste keer dat ik 4th of July vier... Rose, de sociaal werkster die het appartement verhuurt aan Tracy en Mike is kok deze avond samen met andere familieleden. De tafel staat vol slaatjes en ze brengt nog een grote schotel met kippebouten. Heerlijk mals, vers en lekker. Ik haal mijn schade van meer dan een week in. We hebben witte wijn meegebracht en Rose trakteert met 'Isabelle', een soort rode Moldavische porto... en natuurlijk mag Vodka ook niet ontbreken. Na het eten is er nog thee en koekjes en heel lekkere framboosjes. Mike heeft zijn laptop meegebracht en hij brandt alle foto's die ik reeds gemaakt heb op een cd. Great ! Rond 23.30 uur gaan Keith en ik terug naar het hotel. Toch wel een beetje scary zo, Arkalyk by night.
05.07.2004.
De eerste week in Arkalyk... Al bij al goed doorstaan, maar het is hier niet veel soeps. Jammer. Ik heb goed geslapen, zou de alcohol daar voor iets tussen zitten, maar de nacht was wel veel te kort.
Ik vertrek vroeger naar het tehuis en ik profiteer ervan om een beetje 'clandestien' te filmen. Binnen en buiten. Janibek staat niet te wachten deze morgen, maar na enkele 'Jani mama' verschijnt hij met zijn verlegen lachje. We gaan naar de bezoekersruimte en spelen wat en natuurlijk eet hij een LU-koekje. Daarna wordt hij wat pissig, rolt zich op de grond, stampt zijn schoenen uit, trekt zijn kousen uit en blijft heel nukkig. Natuurlijk weet mijn kopke wel dat dit volkomen normaal is, maar toch is het niet makkelijk om hier mee om te gaan. Negeren lijkt me op dit moment het beste. Maar, het doet pijn... Na een kwartiertje kijkt hij me aan, wijst naar zijn kousen en na een 'kom maar naar mama', zet hij zich op mijn schoot en laat hij mij zijn kousen en schoenen terug aandoen. Rond 11.30 uur is het tijd om afscheid te nemen en ook hier gaat het lipje weer hangen. Ik begrijp het lieve jongen, je bent wat in de war, maar je bent niet alleen. Ook ik weet soms niet wat me overkomt hoor. Tot straks.
Lunch, een miniatuur slaatje van tomaat en komkommer, de vettigste soep ooit en dan een beetje puree met 15 gram vlees. Na het eten probeer ik wat te slapen want ik voel me niet zo goed. Moe. Voor ik terug naar het tehuis ga, zet ik me nog een kwartiertje buiten om wat te genieten van het zonnetje.
16.00 uur. Bezoek aan het tehuis. Van zodra Janibek 'mama' hoort, komt hij aangelopen. Deze namiddag verloopt rustiger dan deze morgen en daar ben ik Janibek dankbaar voor. Ik voelde me deze morgen zo machteloos omdat ik niet begreep wat mijn ukje precies wou. Na een uurtje tover ik een banaan te voorschijn en heel stilletjes herhaalt hij bij elke hap 'banaan' en 'lekker'. Hij is een heel rustige eter. Het is de eerste keer dat Aleia en Janibek echt samen spelen. Anders waren ze wel in dezelfde ruimte maar speelden ze toch elk voor zich. Rond 18.00 uur is het tijd om terug naar de groep te gaan en als mama dit niet op een speelse wijze doet, gaat het pruillelipje al vlug hangen. Tot morgen lieve schat.
Dinner een slaatje van radijzen met daarna een Kazachse versie van Spaghetti. Niets beter dan de originele versie natuurlijk... Grrrr, ik voel me de ganse avond en nacht slecht. Die Spaghetti bevalt me allesbehalve en ik loop de ganse nacht van mijn bed naar het toilet en omgekeerd natuurlijk. Gelukkig is de afstand verwaarloosbaar, lol. Ik ga ervan uit dat ik ook koorts heb want zelfs 2 dekens, bij een kamertemperatuur van rond de 25 graden, helpen me niet af te komen van mijn rillingen.
06.07.2004.
What a night ! Ik ben echt geen tengee waard. Geen ontbijt voor mij vandaag.
Rond 10.00 uur verzamel ik al mijn moed om naar het tehuis te gaan. Gelukkig is hij 'in a good mood'. Hij speelt heel rustig alleen en vraagt af en toe wat aandacht. Rond 11.30 uur breng ik hem terug naar de groep en na wat morren gaat hij.
Ook de lunch sla ik gewoon over. Ik leg me wat op mijn bed om te rusten. Geen fut, niets. Ik voel me zo klein en zo alleen... Keith en Andrea hebben een heel mooi briefje onder de deur van mijn kamer gestoken. Thanks friends. Ik voel me al een beetje beter. Rond 15.30 uur komt Khabiba langs. Een beetje in de war omdat ik me niet goed voel. Het gaat wel over hoor.
Ik raap terug alle moed bij elkaar om naar Janibek te gaan. Een van de verzorgsters brengt Janibek en Aleia. Hij komt glimlachend naar me toe. Wanneer ik vraag 'Janibek banaan' gaan zijn oogjes fonkelen. Bij iedere hap fluistert hij 'banaan' en 'lekker'. Het valt wel op dat Janibek een allergie heeft. Een allergie op iedere 'neen of njet' die hij krijgt. Dan gaat het lipje hangen, het hoofdje valt schuin naar links en als hij zich op de grond gooit is het tafereeltje helemaal compleet. Na dit intermezzo speelt hij samen met Aleia 'balletjes rapen'. Ze vinden het allebei heel leuk want ze komen beiden met een big smile de ballen brengen. Rond 18.00 uur gaat Janibek terug naar de tuin, veel morren en heel veel lipje laten hangen, maar uiteindelijk gaat hij toch. 'Paka Janibek', tot morgen lieve schat.
Op de terugweg naar het hotel stop ik aan een winkeltje voor een blikje Coca Cola. Het avondmaal zegt me niets en dus ga ik rechtstreeks naar mijn kamer. Andrea komt langs om te zien hoe het met me gaat. Heel lief.
07.07.2004.
Een beetje dieëten heeft me op het eerste zicht wel deugd gedaan. Niet dat ik me super voel, maar ik voel me terug een beetje mens worden. Keith en Andrea zijn heel blij dat ik terug ben. Mijn ontbijt beperkt zich tot thee en een stukje fruit.
Om 10.00 uur ga ik naar het tehuis. Janibek is redelijk goed gezind vandaag. Op een gegeven moment zag hij er wat beduusd uit. Ik doe hem teken om te komen en een dikke knuffel doet wonderen. Hij is heel graag geknuffeld en komt ook graag op mijn schoot zitten. Mooi. Wanneer ik een lepel ga halen voor de banaan van Janibek krijg ik een strenge 'njet banaan' te horen. Oeps, ok, dan geen banaan vandaag. Wanneer het tijd is om naar de groep te gaan neem ik hem spelenderwijs mee. Zonder morren laat ik hem achter. Tot straks.
Khabiba komt rond 12.00 uur langs. Ze heeft een brief bij zich voor de 'permission of adoption'. Ik moet die brief wat aanpassen en deze namiddag terugbezorgen. Daarna ga ik langs bij de plaatselijke bakker. 1/2 kilo koekjes, 55 tengee. Je kan hier alle soorten zoetigheden kopen, van Mars tot Snickers en van zuurtjes tot M&M's, maar niets heeft me tot nu toe kunnen verleiden.
Lunch. Terug die vettige soep met daarna een soort granen met gehakt vlees. Hondenvoer? Daarna ga ik naar het internetcafe. Onderweg stopt een auto. De chauffeur wenkt me, maar aangezien hier niemand Engels spreekt zie ik geen enkele reden om dichter te gaan. Hij wenkt me nog en doet dan teken naar mijn horloge. Ik wandel verder en steek twee vingers in de lucht, 14.00 uur, maar dit is blijkbaar niet wat die man van me wil. Hij rijdt heel langzaam en volgt me. Mijn instinkt zegt me 'weg wezen en snel'. Plots snijdt de wagen me de pas af, ik versnel nog en verdwijn tussen de menigte... Scary ! Veel emailtjes. Leuk, maar toch laten ze als het ware een leegte na. Een soort kater. Een gemis. Heimwee noemen ze dat zeker?
16.00 uur. Janibek zit zachtjes te huilen. Mist hij mij als ik er niet ben of had hij gewoon ruzie met een leeftijdgenootje... Who knows. Hij is in ieder geval niet echt goed gezind. Hij is verdrietig en een beetje in zichzelf gekeerd. Maar de Kazachse koekjes brengen soelaas. Als zijn koekje op is, wijst hij met zijn kleine vingertje naar mijn tas. Neen, je moet een klein beetje wachten lieve schat. Geen probleem. Soms begrijp ik de verzorgsters niet. Wij zijn rustig met onze ukjes aan het spelen en plots komen ze binnen, trekken op alle mogelijke manieren hun aandacht en verdwijnen dan terug. Dit brengt veel verwarring teweeg en zorgt voor onnodig verdriet. Deze namiddag opnieuw. 'Kom Janibek' zegt een van de verzorgsters en wanneer hij recht staat, krijgt hij een 'njet mama'. Wat verstaat een kleine van 2,5 jaar hiervan. Ook ik kan er niet bij. Rond 18.00 uur breng ik hem terug naar de groep. Ze zitten buiten te spelen en Janibek gaat vlot terug in de groep. 'Paka Janibek', 'mama zaftra'.
Dinner. Opnieuw Kazachse Spaghetti. Na het eten, of zou ik beter zeggen, na het wijselijk overslaan van het eten, blijven we gezellig met ons drietjes nog wat babbelen. Wanneer ik op mijn kamer ben, breekt er een hels Kazachs onweer los. Gezellig.
08.07.2004.
Wow wat een nacht. Kennis gemaakt met het Kazachse natuurgeweld. Onweer à volonté.
10.00 uur, bezoek aan Janibek. De kinderen van zijn leefgroep zijn al in de tuin aan het spelen. Enkele staan aan het hekje te kijken. 'Jani mama, Jani mama'... En dan komt plots dat verlegen glimlachende jongetje te voorschijn. Ik neem hem mee naar boven en ook Tracy en Mike komen met Aleia naar boven. De kinderen vinden het ontzettend leuk om met het ballenhuisje te spelen. Na een tijdje nemen ze de doos met de cactusblokken en spelen rustig met z'n tweetjes. Rond 11.00 uur gaan Mike en Tracy weg en dan wordt het pas echt leuk met de ballen. Janibek schatert het uit van het lachen. Een vingertje naar zijn broek is een seintje naar mama om op het potje te gaan. Janibek heeft nummer 15. Wow wat een grote jongen. Ook het broekje kent hij al. Hij herkent al enkelE woordjes en dat werkt behoorlijk stimulerend. Banaan, koekjes, auto, beer, lekker, bal, mama, kom, neus, broek... Heel leuk. Hij zegt ze nog niet luidop maar wijst ze aan en mompelt ze in zichzelf. Wat een heerlijke voormiddag heb je me bezorgd. Spaseeba Janibek.
Rond de middag zet ik me een halfuurtje buiten met een boek. Khabiba komt langs en ik ga samen met haar naar de fotograaf. We gaan foto's ophalen die zij genomen heeft de afgelopen dagen. Deze foto's moeten dienst doen in de rechtbank. Lunch, slaatje en rijst met degoutante Goulash. Ik vroeg deze middag aan Tracy en Mike hoe Janibek was in de groep. Zij hadden namelijk thuis een foto gekregen van Julia, maar na twee bezoekdagen viel het hen heel zwaar omdat Julia mentaal behoorlijk achter was. Daarom hebben zij de beslissing genomen om voor een ander kind te kiezen. Een heel moeilijke, maar volgens mij volkomen terechte beslissing. Tracy zei dat Janibek stil en verlegen was, maar vooral ook heel attent. Hij hield hen beiden aandachtig in het oog, zonder zich op te dringen. Hij was één van hun favorieten, maar ze wisten dat hij al een Belgische mama had.
16.00 uur terug bezoek. Janibek komt net met zijn leefgroep naar beneden als ik aankom. Hij heeft speelgoed in zijn hand en de verzorgsters vraagt hem het aan haar te geven. Zijn kopje wenkt schuin, zijn lipje begint te hangen... En, ze laat het zo. Ja, zo leer je ze hier niet huilen, maar een 'njet' is hier ver te zoeken. Ik vraag het hem nogmaals, maar weer dat hoofdje, dus neem ik het af. De traantjes vloeien zoals ik verwacht had en wat doet die verzorgster... Geloof het of niet, maar ze geeft het onmiddellijk terug. Onvoorstelbaar. Niet moeilijk dat ik bij elke 'njet' traantjes krijg. Hoe zou je zelf reageren als je wist dat dit perfect werkt. Ik neem hem mee naar boven, maar hij ontdooit niet snel. Khabiba komt en wil de petition zien. Dit is de Engelse brief die de toelating vraagt aan de rechtbank om te mogen adopteren. Ik heb een afspraak morgen om 16.00 uur bij de rechtbank. Na wat kleine aanpassingen aan de brief is het ok. Wel jammer dat dit soort administratie tijdens het bezoekrecht gebeurt. Na deze noodzakelijke papiermolen verloopt het bezoek prima. Janibek en Aleia raken erg in the mood als ze piano mogen spelen. Janibek vindt het ontzettend leuk wanneer ik hem optil en ronddraai. Wanneer ik hem dan terug op de grond zet, loopt hij als een dronkenman door de kamer. Lol. Het afscheid verloopt redelijk vlot. Ik zend hem enkele handkusjes en hij doet me na, de kleine loverboy. Paka mama, paka Janibek.
Als avondmaal krijgen we weer van die smakeloze grote raviolis...
09.07.2004.
Goed geslapen, maar al enkele nachten droom ik van Eddy en van zijn ouders. Dat Eddy mij hier komt helpen begrijp ik, maar wat doen zijn ouders in mijn dromen?
10.00 uur bezoek. Janibek is duidelijk in zijn nopjes en babbelt er maar op los. Ik begrijp er de ballen van... Ya nee paneemayo, maar ik vind het leuk te zien hoe ontspannen hij nu wel is. Bij het tevoorschijn toveren van een banaan gaan zijn oogjes fonkelen.Tijdens het eten van de banaan wijst hij zijn neus aan, de neus van de kleine beer en de neus van een kindje in één van zijn boekjes. Ook het woord koekje klinkt zo vertrouwelijk. Spelenderwijs leer ik hem ook dingen geven en terugnemen, vertrouwen wekken. De koekjes weet hij al goed zitten en na een 'straks, nog een klein beetje wachten' volgt niet direct een huilbui, oef. Een kwartiertje spelen en rollebollen in het ballenhuis zorgt voor hilariteit. Spelenderwijs breng ik hem terug naar de groep. Paka mama... en een handzoentje. Tot straks.
Ik ga wat buiten zitten met een boek en net als gisteren komt Khabiba langs. Een volgend filmrolletje is ontwikkeld. We zien elkaar terug deze namiddag want Khabiba wil vandaag al proberen om mijn petition in te dienen in de rechtbank. We shall see. Lunch. Slaatje van twee radijsjes en the same old disgusting soup.
15.45 uur, Khabiba komt ons ophalen met een taxi, Keith, Andrea en ik. We gaan ons dossier indienen in de rechtbank van Arkalyk, althans we gaan een poging wagen want Arkalyk is niet de makkelijkste rechtbank om mee te werken. Het gebouw ziet er allesbehalve uit als een rechtbank. Mijn eerste indruk : een klein vervallen, niet onderhouden treinstation ergens in een godvergeten dorp. Heel indrukwekkend dus. We zitten daar een tiental minuten als Keith en Andrea binnen mogen. Na 10 minuten is het mijn beurt. De rechtzaal is naar schatting 6 meter op 5 meter en er staat zelfs een kleine kooi in. De vrouwelijke rechter is allesbehalve vriendelijk en beleefd, maar had ik dan echt iets anders verwacht? Ik ben al blij dat ze mijn dossier in ontvangst wil nemen, want officieel kan dit pas op maandag. Ok, weer al een stapje verder in het mama worden.
Het is bijna 17.00 uur als we in het tehuis aankomen. Janibek staat daar met een beteuterd gezicht van : 'Ik sta hier wel al een uur op jou te wachten en te treuren en mijn voorraad traantjes is bijna op'. Kom lieve schat, we gaan naar boven. Niet zoveel bijzonder te vertellen. Geen nukkige momenten , zelfs niet wanneer ik hem terug naar de groep breng. Paka mama en een dikke handzoen. Tot morgen lieve schat.
19.00 uur. Dinner met Tracy en Mike en ook een vrouwelijk priester van 'The New Life Church', wat dit ook moge zijn. Tracy en Mike zijn erg gelovig, zoals veel Amerikanen trouwens, maar wat mij stoort is dat ze zich ook een beetje opdringen en mensen proberen te 'bekeren'. De kippeboutjes zin heerlijk en ik probeer de schade van de afgelopen dagen wat in te halen. Ook de chocolade wafeltjes zijn heerlijk... Tot... Tracy spuugt haar mond leeg op tafel. Er zitten godverdomme wormen in de wafeltjes. Iedereen heeft van de wafeltjes zitten smullen en wanneer we de resterende wafeltjes inspecteren komen we tot een onthutsende vaststelling. Geen enkel wafeltje is vrij van levende wormen... Really disgusting. We drinken nog wat wijn en er wordt heel veel gebabbeld... over bedorven voedsel, wormen, overgeven, buikloop... Gezellig.
10.07.2004.
Vandaag heb ik een rustige nacht gehad. Keith en Andrea zijn heel leuke mensen, maar er is toch iets waar ik me aan erger. Ze zijn n o o i t op tijd. Nooit. Neem nu het ontbijt. Zij vragen om om 07.30 uur te ontbijten, maar wie is hier niet om 07.30 uur. Ik zou toch wel wat langer willen blijven liggen, maar... Gisteren vroeg Keith lachend of alle Belgen zo stipt waren. Normaal gezien schrijf ik niets over het ontbijt omdat het ook meestal enkel oud brood met thee is, maar ons ontbijt van deze morgen was eens iets anders. Frieten met Ketchup en een soort kaasburger met zure room. Hoe halen ze het hier in hun hoofd?
Het heeft de ganse nacht geregend en wanneer ik naar het tehuis wandel dan is het nog steeds helemaal overtrokken. Arkalyk is op een zonnige dag een afschuwelijke stad, maar wanneer de zon en de blauwe hemel verstek geven, dan is de lol er helemaal af. Zo troosteloos. Sommige straten staan vandaag volledig blank. Het bezoek verloop vlotjes. Er staat een buggy in de bezoekersruimte en Janibek vindt het dan ook heerlijk om rondgereden te worden in de kamer. Hij vertelt er weer op los en ik doe gretig mee. Hij in het Russisch en ik in 't West Vlams. Prachtig. Hij weet de koekjesdoos al goed zitten en wanneer hij zin heeft dan wijst hij heel verlegen met zijn vingertje. Af en toe moete ik hme duidelijk maken dat hij eventjes moet wachten, want als hij zo doorgaat ga ik met een koekjesmonster naar huis. Het afscheid verloopt weer heel vlot en spelenderwijs. Paka mama, tot straks klein prinsje.
Na het bezoek ga ik langs bij mijn favoriete kruidenierswinkeltje om de hoek en ik krijg er heel spontaan een brede glimlach. Zou het dan toch zo zijn dat Kazakken op het eerste zicht heel koele afstandielijke mensen zijn, maar eens ze jou enkele keren gezien hebben het ijs gebroken is. Het voelt in ieder geval goed aan om af en toe eens iemand te zien glimlachen.
Lunch. Tomaat met paprika en daarna kippensoep. Ja, lol, gisteren hebben we kip gegeten he. Hoe ze het hier voor mekaar krijgen om alles zo vettig te maken is mij nog steeds een raadsel. Daarna een soort koolblad gevuld met... ik mag er niet te veel bij stilstaan, hihihi. Na het eten blijven Andrea en ik napraten. Andrea is al 35 jaar Boeddhiste en dit boeit me natuurlijk.
16.00 uur, bezoek. Van zodra Janibek me opmerkt komt hij aangelopen. Huggy huggy mama! Hij kijkt heel graag door het venster en dan zet ik hem op de vensterbank waar hij heel veel ziet. Op een gegeven ogenblik zie ik dat hij dit terug wil doen, maar ik doe alsof ik het niet zie en kijk op welke manier hij mijn aandacht zal proberen te trekken. Heel eenvoudig. 'Mama' zegt hij. Prachtig. Wanneer Sophie-Ann van Keith en Andrea een banaan eet, houdt hij haar in de gaten. Zo'n klein spruitje kan toch nooit een ganse banaan opeten, denkt en hoopt hij bij zichzelf. You lucky boy, hij krijgt de helft van de banaan. Als ik later in de namiddag de koekjes bovenhaal en hem er één geef en eentje voor Sophie-Ann, dan begrijpt hij direct dat hij het aan haar moet geven. Mooi zo, weer iets dat mama hem niet meer moet bijbrangen. Maar het mooiste moment van de dag moet nog komen. Rond 18.30 uur komen de andere kinderen van zijn groep terug naar boven naar hun leefruimte. Op dat moment zeg ik 'khushi khushi Janibek groep'. Ik verwacht dat hij het op een lopen zet en zich nog efkes omdraait voor een paka mama. Maar neen, hij komt eerst met open armen naar me toe voor een grote knuffel. Lief he. Na nog wat kusjes geworpen te hebben, verdwijnt hij in de groep. Paka Janibek, tot morgen lieve schat.
Dinner samen met Keith. Andrea is gesneuveld door het lekker en verzorgde voedsel dat we hier voorgeschoteld krijgen. Wat jammer dat ze er niet bij is, want we hebben voor het eerst echt eetbaar brood, vers uit de oven. Waar hebben we dit aan verdiend? Wanneer ik naar de kamer ga hoor ik op de tv aan de receptie iets over Belgica en Tour de France, en voor zover ik iets begrepen heb zou Tom Boonen een rit gewonnen hebben. Allee, een beetje nieuws uit ons Belgenlandje.
11.07.2004.
Goeie nacht gehad en lekker ontbijt, twee spiegeleitjes. Waar een mens toch mee content kan zijn he.
10.00 uur bezoek aan Janibek. Wanneer ik aankom aan het tehuis staan alle kindjes van zijn groep buiten. Hij ziet me, lacht verlegen en komt naar me toe. We gaan naar boven maar hij heeft niet veel zin om te spelen. Dan maar eerst de banaan bovenhalen. Ik weet niet waarom, maar in het tehuis hebben ze niet graag dat je iets meebrengt voor de kinderen om te eten. Als iemand van de verzorgsters het ziet, kogelen ze je bijna neer met hun blik. Maar, daar trek ik mij niets van aan. Terwijl hij de banaan opeet neemt hij Balou de beer dicht bij zich. Ik heb vandaag wat kleertjes meegebracht. Alles is nog veel te groot, maar hij ziet er echt wel beeldig uit in die mooie kleertjes. Ik kan maar op het nippertje een huilbui voorkomen als ik de kleertjes terug uit doe en inpak... Maar, hij huilt niet ! Het is net of een 'njet' al een beetje beter aanvaard wordt. De middelgroep komt in de bezoekersruimte spelen en al snel begint Janibek al zijn speelgoed te verzamelen, bang dat er ook maar iets zou verdwijnen. Hij wordt wat nukkig als ze iedere keer opnieuw iets proberen af te nemen. Aangezien de urine geur bijna niet te houden is, beslis ik om alles bij elkaar te rapen en naar beneden te gaan. De kinderen heben allemaal een antieken kousebroek aan en wanneer ze pipi moeten doen dan vloeit het rijkelijk, met alle ongemakken en geuren die je je wel kunt indenken. No pampers ! We wandelen wat in de tuin en nadien breng ik hem terug naar zijn groep. Tijd om te eten. Paka Janibek, tot straks.
Lunch. Slechts één schotel vandaag, dus worden we gespaard van de vettige soep. Kleine stukjes vlees gestoofd met ui en een wortel en koolpuree. Wow, ze kunnen hier ook iets eetbaars maken. Rond 14.00 uur ga ik naar het internetcafe. Maar jammer maar helaas, onmogelijk om een internetverbinding te krijgen. Ik trek dan maar mijn stoute schoenen aan en vraag aan Keith of ik hun GSM eens mag gebruiken. Het wordt een kort telefoontje, maar ik denk wel dat het thuisfront gerustgesteld is. Ik heb hier helaas geen verbinding. Werk aan de winkel voor Mobistar dus.
16.00 uur, terug naar het tehuis. Mike en Tracy zijn er al en Janibek is een beetje in de war, want hij zit stilletjes te huilen. Maar van zodra hij me ziet, klaart zijn gezichtje op. Een rustige speelnamiddag zonder bijzonderheden. Tot morgen lieve schat.
Dinner. Slaatje van tomaat en daarna patatjes met Goulash, niet te eten. Na het eten komt een man binnen. 'Sprechen Sie Deutsch', vraagt hij. 'Ja ein Bisschen', maar ik denk dat mijn Russisch stukken beter is dan zijn Duits. In gebarentaal probeert hij ons iets uit te leggen, maar zelfs na een uurtje hebben we nog niets begrepen. We kruipen met ons drietjes bijna op de grond van het lachen. Maar, de aanhouder wint... niet. Het personeel komt ons bevrijden van dit ongevraagde entertainment.
12.07.2004.
Redelijk geslapen. Vandaag is het dag 14 van mijn bezoek aan Janibek, dus mijn officiele bezoekplicht zit er dus op. Dit is natuurlijk gewoon theorie, in praktijk verandert er helemaal niets.
10.00 uur bezoek. Zoals gewoonlijk bij goed weer zit de groep buiten. Van zodra Janibek mij ziet, komt hij eraan. De voormiddag verloopt rustig. Spelen, koekje eten, banaan eten. Hij krijgt ook weer nieuwe kleertjes. Wanneer Aleia en Janibek terug naar de groep gaan, moeten alle kleertjes uit om op het potje te zitten. Ik dacht dat dit zo routineus zou verlopen dat Janibek zou vergeten zijn dat hij eigen nieuwe kleertjes aanheeft, maar neen hoor. Als ik alles terug meeneem zet hij het op een huilen. Ja, jongen, ik kan er ook niets aan doen, zo willen ze het hier nu. Huil niet lieve schat, binnen enkele weken zijn al die nieuwe spulletjes van jou alleen. Er kan nog net een 'Paka mama' vanaf. Tot straks.
Het is een mooie zonnige dag en ik zet me buiten om wat te lezen. Tegen de regels die Khabiba me al eerder voorgeschreven heeft. Ja, het is hier heel gevaarlijk in Arkalyk en dan kom je maar voor het hoogstnodige op straat. Ja, zeg, als ik de ganse dag tussen vier muren moet zitten dan word ik helemaal zot. Al snel word ik aangesproken door drie jongens, drie broertjes van rond de 10-12 jaar. De oudste twee leren Engels op school en zijn dan ook best trots en nieuwsgierig. Ze willen weten van waar ik ben en wat ik hier kom doen en wat de hoofdstad van België is en wat de munteenheid is en... Ik geef hen elk een muntstuk van 2 euro als souvenir. Heel trots en blij gaan ze weg. Niet voor ze mij gevraagd hebben of ik morgen terug kom. We zien wel. Misschien zijn deze snotaapjes wel lid van de KGB of zo. Lol.
Na het eten ga ik naar het internetcafe. Ik moet ruim een uur wachten. Een vrouw is een documentje aan het typen, met 1 vinger en het lijkt wel of ze bij iedere letter moet nadenken en ademhalen. Het wachten duurt lang als je de ganse dag niet veel anders te doen hebt dan wachten.
16.00 uur, bezoek. Het wordt niet echt een leuk bezoek. Het is net of Janibek vandaag wil testen hoe ver hij kan gaan. Hoeveel keer zegt mama 'njet' voor ze echt kwaad wordt? Hoeveel keer zou ik haar 'kom' laten zeggen voor ik ga? Leuk... Deze middag had ik gezien dat zijn zitvlak helemaal blauw zat. Gevallen of heeft iemand van de verzorgsters hier iets mee te maken? Ik geef hen het voordeel van de twijfel. Op een gegeven moment valt hij op zijn poep en begint te wenen. Ik ga naar hem toe om hem te troosten en wat doet mijn kleine monstertje... Hij lacht in mijn gezicht. Ok, so be it. Moet ik dit ernstig nemen of niet, we zien wel wat hij in de toekomst doet bij zo'n voorval.
Dinner, nog maar eens die vervloekte grote raviolis. Tijdens het eten krijg ik telefoon van Khabiba. Een telefoontje aan de rechtbank leverde vandaag niets anders op dan een 'bel morgen maar eens terug'. Tracy en Mike kennen dit zinnetje helaas al. Ze wachten al meer dan een week op een rechtbankdatum en iedere dag krijgen ze dat zelfde zinnetje te horen. Dit belooft leuk te worden. Ik had niets gezegd aan Khabiba over het voorval met die man in de wagen die me achtervolgde. Ze was al zo bezorgd... Maar, blijkbaar heeft Andrea haar mond voorbijgepraat. Khabiba is nu nog meer bezorgd en paranoïa. Praat met niemand. Zeg aan niemand waarom je hier bent. Blijf zo veel mogelijk op je kamer. Wees op je hoede. Ga niet alleen op straat. Die man die je achtervolgde was van de staatsveiligheid. Ja, mama, wat moet ik hier dan nog doen? Helemaal paranoïa worden en voortdurend bang zijn om eventjes het hotel te verlaten om naar een winkel te gaan. Schrik hebben om die ene kilometer af te leggen naar het tehuis en terug. Heftig om me heen kijken om te zien of niemand me volgt. Is het dat wat jij nu wil Khabiba? Wel, Khabiba, zorg ervoor dat ik mijn rechtbank heb en ik verdwijn hier. Tracy en Mike komen langs voor een avondwandeling. We gaan tot aan het meertje. Mooi en rustig en misschien wel een van de zeldzame aangename plekjes van Arkalyk. In de verte staat een indrukwekkende moskee en met de zonsondergang op het water heeft het iets sprookjesachtig. De moskee is door geldgebrek niet afgewerkt. Jammer. Recht voor ons is het minder sprookjesachtig. Het lijkt wel een spookstad. Misschien lijkt een deel van Tjernobyl hier wel op. In gans Arkalyk staan zeker zo'n 300 appartementsgebouwen leeg. Alles werd afgebroken en geplunderd en alleen de ruwbouw staat nog overeind. Je ziet gewoon dwars door die gebouwen heen. Vreselijk. Heel veel mensen zijn de stad ontvlucht omdat het leven hier een tijdlang onhoudbaar is geweest. De Russen waren weg en dit gebied was onbestuurbaar geworden. Die appartementsgebouwen staan er nog, maar het kost de maatschappij te veel om de gebouwen te slopen. Wat een troosteloos zicht. Vlakbij is er iets dat vroeger de naam 'pretpark' kreeg. Alles is vernield. Van de roetsbaan is maar weinig overgebleven en het grote rad ziet er even verwaarloosd en triestig uit als de rest van de stad. Arm arm Arkalyk.
13.07.2004.
Redelijke nacht. Vandaag is het Andrea's verjaardag. Andrea kreeg net voor het ontbijt telefoon van Khabiba. We mogen vandaag niet naar het tehuis. De burgemeester en nog een aantal andere hoge Pieten komen op bezoek en pottekijkers zoals wij kunnen ze blijkbaar missen als de pest. Leuk vooruitzicht. Een dagje Arkalyk zonder enig doel. Moet ik nu echt 24 uren op mijn kamertje van 3 op 4 blijven?
Rond 11.00 uur krijg ik telefoon van Khabiba. Khabiba heeft geweldig goed nieuws. Ik heb een rechtbankdatum ! Maandag om 10.00 uur is het grote moment. Ik ben bijna sprakeloos, want dit is zo mooi en zo onverwacht. Voorzichtig peil ik ook naar goed nieuws voor mijn vrienden. Keith en Andrea hebben hun zitting op maandag om 16.00 uur, maar Tracy en Mike blijven achter zonder nieuws. Verschrikkelijk erg en onbegrijpelijk. Khabiba vraagt me zelfs om niets tegen hen te zeggen. Ik zeg haar dat ik niets zal zeggen zolang zij niets vragen, maar wanneer ze ook maar iets vragen zeg ik de waarheid. Volgens Khabiba is hun rechter, de hoofrechter, tegen internationale adoptie. Maar, waarom geeft hij dan twee andere dossiers door aan andere rechters en weigert hij maar 1 dossier. Kazachse logica? This is Kazachstan, remember. Ik wil dit geweldig gevoel en nieuws delen en gelukkig zijn Keith en Andrea 'thuis'. We praten ronduit over het gevoel dat nu overheerst, maar vergeten natuurlijk Tracy en Mike niet. Khabiba komt rond 11.30 uur. Ze komt met verhalen aandraven waar je haren van rechtkomen te staan. Mensen geloven hier dat wij kinderen komen halen om ze te mishandelen, voor slavernij, voor orgaantransplantaties, voor kindermoorden... Deze verhalen worden onder andere door de hoofdrechter de wereld ingestuurd. Als dit hier het gedachtengoed is dat rond adoptie circuleert, dan is er volgens mijn bescheiden mening slechts 1 oplossing. Arkalyk sluiten voor internationale adoptie tot die 'ongenaakbaarogende' rechter hier de plak niet meer zwaait. We halen ook het geval aan van de 2 kinderen in het tehuis die dringend medische hulp nodig hebben. Het twee maanden oude babytje met het gespleten gehemelte. Het andere kindje is 4 jaar en heeft een enorm groot hoofd. Andrea vertelt dat er in Amerika speciale teams bestaan die dit soort operaties in 'minder ontwikkelde' gebieden doen. Maar de reactie van Khabiba is maar magertjes. In plaats van een gat in de lucht te springen en het voorstel voor te leggen aan het tehuis, begint ze over iets helemaal anders. Mijn gevoel? They don't really care about those kids. Money, money, money... Sorry voor deze negatieve noot, maar ze zouden bij zo'n voorstel toch wel iets enthousiaster mogen reageren.
Lunch. Slaatje van tomaat, vettige soep en daarna alweer die smakeloze raviolis. Na de lunch ga ik samen met Keith en Andrea naar de Bazar. Een deel is overdekt en een ander deel is gewoon buiten. Je kunt hier werkelijk alles kopen, maar dan vooral kledij en schoenen. Ik koop er een typisch hoedje en schoenen voor Janibek. De afdeling beenhouwerij is walgelijk. Ik heb al veel gezien in andere Aziatische landen, maar nooit was dit in een overdekte plaats, dus de geur bleef beperkt. Hier is het echt walgelijk. Andrea weigert binnen te gaan en na 3 seconden is ook Keith verdwenen.
's Avonds worden we bij Tracy en Mike verwacht voor een klein verjaardagsfeestje. Rose heeft weer heel lekker gekookt en voor dessert is er meloen, watermeloen en framboosjes en cake. Veel te veel maar o zo lekker. Tracy en Mike zijn op de hoogte van onze rechtbankdata. Natuurlijk gunnen ze het ons wel, maar je kan duidelijk zien dat ze heel verbitterd zijn.
14.07.2004.
Heel slechte nacht gehad. Veel te veel lawaai en ik heb net als vorige zomer in Sri Lanka een allergische reactie op een muggenbeet. Geen gezwollen voet en geen gezwollen knie zoals vorig jaar, maar een gezwollen rechter wijsvinger. Rood, hard en behoorlijk pijnlijk. Net hetzelfde als vorig jaar. Vreemd. Ik heb nochtans verschillende muggenbeten, maar slechts af en toe reageer ik daar nogal vreemd op. Wanneer Andrea mijn vinger ziet schiet ze direct in actie. Zij is namelijk verpleegster en heeft een ganse koffer met medicijnen meegebracht. Men zegt dat er in België aan overconsumptie wordt gedaan, maar ik denk dat de Amerikanen er nog veel slechter aan toe zijn. Ik heb wel vertrouwen in wat Andrea mij geeft. Het enige nadeel is dat je heel slaperig wordt van het pilletje.
Ik ga toch naar Janibek. Hij zal mij wel wakker houden zeker? Hij speelt vandaag vooral met zijn cactusblokken. Ik hou zielsveel van dit kindje, dat voel ik nu al. Tot straks lieve schat, mama gaat wat rusten.
Na de lunch leg ik me een beetje op mijn bed en val al snel in slaap. Mijn vinger is zeker niet verslechterd, maar uit ervaring weet ik dat de pijn toch enkele dagen zal aanhouden.
16.00 uur, alle moed bij elkaar gesprokkeld en toch naar het tehuis gegaan. Trace en Mike hebben vandaag ook goed nieuws gekregen. Hun rechtbank gaat door op dinsdag. Toch zijn ze nog altijd heel pissed off. Ik begrijp het wel hoor, maar toch werkt het een beetje op ons gemoed. Er wordt heel veel gesproken over naar huis gaan of blijven. Ik heb om verschillende redenen besloten om hier toch te blijven. Voor ik vertrok was ik vastbesloten om tussentijds naar huis te komen, maar nu ik hier ben, ben ik van mening aan het veranderen. Verschillende aspecten spelen hierin een rol. Het is hier al bij al goedkoop, zeker niet aangenaam om te verblijven, maar met Keith en Andrea is het toch enigszins leefbaar. Verder is er natuurlijk nog de kost van een nieuw vliegtuigticket, ik moet ook terug naar de ambassade in Ukkel voor een nieuw visum, Janibek zou geëscorteerd worden naar Almaty en dit kost ook een pak geld, de firma is gesloten voor jaarlijks verlof, en last but not least, de band die ik nu al heb met Janibek zou helemaal verloren gaan. Kortom, toch wel genoeg redenen om hier te blijven. Ik heb vandaag een nieuwe auto meegebracht voor Janibek. Eentje met lichtjes en geluid. Hij is er helemaal weg van. Doordat er heel veel gepraat wordt met Khabiba over de verdere procedure en het al of niet naar huis gaan, moeten de kinderen zich samen een beetje bezighouden. Dat lukt redelijk. Khabiba is heel erg duidelijk over de te volgen weg, maar zowel Keith als ik hebben daar grote vragen bij. Wat als er ook maar iets fout loopt? Maar neen, er loopt helemaal niets fout. Na de rechtbank zullen we normaal gezien veertien dagen moeten wachten en daarna duurt het drie dagen om het pasport van ons kindje te krijgen. In dat pasport wordt op donderdag in Kostanai een stempel gezet. Alleen op donderdag, want alleen dan werkt die speciale dienst. Vooral hier maak ik mij zorgen om. Het pasport moet namelijk een ganse weg afleggen tussen Arkalyk, Astana en Kostanai. Wat als het pasport niet klaar is en wat als we die eerste donderdag missen... Een ganse week gaat dan verloren. Maar Khabiba stelt me na 20 keer hervragen toch gerust. Wanneer Janibek terug naar de groep gaat wil hij zijn auto meenemen. Geen probleem. Plots zie ik Janibek midden in de groep staan met een zuur gezicht. Zijn auto werd natuurlijk in beslag genomen door de andere kinderen. Ja, wat had je dan gedacht lieve schat. Ik ga naar de groep en neem de auto terug mee. Valt de schade nog te repareren? Lol.
Dinner. Slaatje, dan een opgevulde pannenkoek met zure kaas en als hoofdgerecht frieten zwemmend in hun eigen vet met oneetbaar vlees. Slaapwel.
15.07.2004.
Weer heel slecht geslapen deze nacht. Mijn vinger voelt dan al wel beter aan, toch is de druk op het gewricht nog heel groot.
10.00 uur, bezoek. Janibek komt me met een verlegen glimlach tegemoet, ik smelt bijna. Ik denk dat hij een geboren verleider is. Het bezoek verloopt vlot en Janibek is nog steeds in de ban van zijn nieuwe auto. Alleen als Tracy en Mike met Aleia binnenkomen, verandert de sfeer weer. Waarom kunnen ze nu niet gewoon blij zijn met hun rechtbankdatum? Wat heeft het voor zin om nog verder te kankeren? Khabiba komt langs met een hoop papieren die moeten ingevuld worden. Er is wat verwarring over Janibek's naam. Khabiba wil 'Zanibeck' terwijl ik ga voor 'Janibek', zoals Victoria het me de eerste keer doorgemaild heeft. Janibek is heel lief en speelt rustig alleen wanneer ik bezig ben met de papieren. Tot straks lieve schat.
Lunch. Mixed salad, vettige soep as usual en weer van die grote raviolis. Variatie troef. Na het eten ga ik nog wat emails checken.
16.00 uur, bezoek. Van zodra mijn ukje me ziet, zet hij het op een lopen, big smile en armpjes wijd open zodat mama hem kan opnemen. Hij is weer in een good mood, lacht heel veel en praat ook gretig. Al verstaan we elkaar niet echt, we zitten toch op dezelfde golflengte. Hij kan heel goed samen met Aleia spelen, maar zich alleen een half uurtje bezighouden is ook geen probleem. Het pipi-potje-ritueel werkt hier prima, maar het enige nadeel is dat de kinderen hier allemaal heel lang op het potje moeten zitten. Soms wel een half uur. Dan zitten ze daar allemaal stil terwijl de andere kinderen gewassen worden. Ik probeer hem vanaf vandaag 'dank U' aan te leren. Ik heb de indruk dat hij er snel mee weg zal zijn. Ik voel me goed vandaag. Geen enkel teken van een schuin hoofdje, de voorbode van een pruilelip en huilpartij, op de grond gaan liggen bonken en stampen. Neen, een breed glimlachend jochietje dat goed in zijn vel zit vandaag. Spasiba Janibek. Tot morgen lieve schat.
Voor het avondeten doe ik nog wat administratief werk voor de adoptiepapieren die Khabiba deze morgen meegebracht heeft. Dinner, slaatje met daarna een stuk gekookte graat, naar de vis aan de graat moeten we echt zoeken, lol.
16.07.2004.
Heel goeie nacht gehad. Mijn vinger is bijna weer normaal. Het ontbijt vermeld ik maar zelden, maar vandaag was het toch wel het toppunt van wansmaak. Een dikke, vies uitziende worst, Andrea had het over een 'penissausage', met stukken vet zo groot als een stuk van 50 cent.
10.00 uur bezoek. Janibek komt van de andere kant van het gebouw gelopen. Zo blij is hij. Ik neem hem op en terwijl alle andere kinderen passeren geef ik hen een handje. Sommigen komen aan mijn tas en dat wordt door Janibek afgestraft met 'njet mama'. Schattig. Hij spreekt opvallend veel vandaag en wanneer ik hem iets geef dan zeg ik 'dank U' en herhaal het tot hij me aankijkt en ook zegt 'dank U'. Dan pas krijgt hij het. Jammergenoeg vlot het niet zo goed tussen Tracy en Mike en Aleia. Aleia is heel erg in de war en huilt heel veel en wil om de haverklap naar het toilet, wat Janibek dan natuurlijk ook wil. This really sucks. Want, op een uur kan dat zo 10 keer voorvallen. Hij gaat heel vlot terug naar de groep. Een 'paka mama' en een zoen en hij is verdwenen in de drukte van de groep.
Lunch, tomaat met mayo en daarna wortelen en kool met een soort hamburger. Rond 12.45 uur lokale tijd telefoneer ik naar België. 'Namaste didi'. Anja is duidelijk onder de indruk van mijn telefoontje.We houden het kort maar ik denk wel dat we er allebei deugd van hebben gehad.
Om 15.00 uur komt Khabiba langs om samen naar de notaris te gaan voor een volmacht. Deze volmacht is nodig voor de documenten van Kostanai. Het bureel van het notariaat is redelijk ingericht, maar het bevindt zich aan het eind van een vuile, donkere, lugubere gang vol afgedankte koelkasten. De eerste indruk is dan ook maar raar, maar eens binnen is het toch wel professioneel.
16.00 uur, bezoek aan Janibek. Mijn ukje komt eraan van zodra hij me ziet. Hij vertelt weer heel veel en onze conversaties zijn voor buitenstaanders waarschijnlijk supergrappig. Janibek herkent al heel wat woordjes, herhaalt ze heel vaak, maar zegt ze nog niet uit zichzelf. Vandaag heb ik weer een staaltje gehad van de opvoedingstechnieken van Kazachstan. Khabiba is er en wil een foto van mij en van Janibek maken. Janibek heeft een zomerhoedje op en Khabiba wil dit niet voor de foto. Ik doe het hoedje af en Janibek begint te pruilen. Bijna terzelfdertijd krijg ik orders van Khabiba : doe het hoedje direct terug aan. Zo gaat het hier blijkbaar elke keer. Pruilen en wenen is zijn gedacht krijgen. Heel vreemde manier van omgaan met de grilletjes en willetjes van de kinderen.
Dinner. Slaatje van tomaat en daarna een variatie op spaghetti. 21.30 uur, geklop op de deur. 'Who is this?'. Tracy en Mike. Of ik zin heb in een biertje. Tuurlijk, maar als er teveel muggen zijn kom ik direct terug naar de kamer, hoor. We zijn naar de openluchtdiscotheek geweest. Lauw bier, de verkeerde muziek en bijna een vechtpartij... This is Fridaynight in Arkalyk. Al bij al een leuke avond.
17.07.2004.
Na een redelijke nacht en een lekker ontbijtje met twee spiegeleitjes ga ik om 10.00 uur op bezoek. Janibek is weer in zijn nopjes en het bezoek verloopt echt naar zijn zin. Vandaag zijn Tracy en Mike er niet want ze zijn met Rose, de sociale werkster, naar haar buitenverblijfje. Het niet constant huilen van Aleia is een echte verademing. Ik kan veel meer bezig zijn met Janibek. Hij wijst voor het eerst een banaan aan in één van de boekjes. Wanneer ik Balou de beer knuffel en 'huggy huggy Balou' zeg, doet hij mij na en wanneer ik het kleine teddybeertje een knuffel geef, doet hij mij weer na. Als ik 'huggy huggy Janibek' zeg, komt hij met open armpjes naar me toe. De schoentjes die ik in de Bazar gekocht heb, zijn jammergenoeg te klein en ik ga proberen ze eerstdaags om te ruilen. We zien wel. De banaan en de koekjes gaan weer vlot het kleine mondje in. Ik heb een soort 'Prince' koeken met chocolade en ook een droog koekje en als de groep naar boven komt, geef ik hem zo'n droog koekje. Oeps, mama, dat is de verkeerde soort hoor. Ok, dan geen koek. Maar na 10 seconden steekt hij toch zo'n koekje in zijn mondje en gaat dan naar de groep. Paka Janibek.
Lunch. Tomaat met mayo, vettige soep en daarna rijst met 30 gram vlees. Lol. Ik ga naar het internetcafe, maar Vital, de uitbater, is er niet. De kerel die er zit verstaat geen woord Engels. Great, dus geen internet vandaag.
16.00 uur, bezoek. Janibek is niet goed gezind. Hij begint te huilen en is ontroostbaar, erger nog, hij wil zelfs niet getroost worden. Na een kwartiertje hysterie en gehuil breng ik hem terug naar zijn groep. Dit heeft toch helemaal geen zin. Ik voel me... een nul en het huilen staat ook mij nader dan het lachen. Ik wil dat je je goed in je vel voelt ukje en ik weet dat dit voor jou ook een vreemde ervaring is, maar ik voel me nu zo hulpeloos. Waarom mag ik je niet troosten. Misschien voelen we ons allebei wel heel verloren. Jij in jou beperkte taaltje en ik die jou niet begrijp en niet kan troosten. Tot morgen lieve schat.
Dinner. Frieten in eigen vet met een soort hamburger waarvan je echt niet wilt weten wat er inzit. Lol.
18.07.2004.
Ik heb niet zo'n beste nacht achter de rug. Ik heb liggen tobben over het gedrag van Janibek gisteren en liggen piekeren over mijn rechtbankzitting morgen. Wat hoop ik dat die twee weken na de rechtbank kwijtgescholden zullen worden. Er valt hier zo weinig te beleven. Iedere dag opnieuw lijkt de dag op die van gisteren en eergisteren en... Opstaan, ontbijt, wachten, bezoek, lunch, wachten, bezoek, wachten, dinner, wachten, slapen en de dag erna het zelfde. Iedere dag het zelfde en wanneer het bezoek zoals gisteren dan nog helemaal tegenvalt, dan wil je maar één ding. Zo snel mogelijk weg uit Arkalyk. Het eten is meestal niet eetbaar, ik slaap niet zo goed, Arkalyk sucks... Dit zorgt ervoor dat ik me niet lekker in mijn vel voel en dat ik heimwee heb, dat ik ga twijfelen.
Ontbijt. Weeral een verschrikkelijk uitziende worst met granen. Niet te vreten.
10.00 uur. Met een heel klein hartje vertrek ik naar het tehuis. Bang om wat me te wachten staat. Maar het duiveltje van gisterennamiddag is volledig verdwenen en het aangename ukje is terug. Wat een opluchting. Als Janibek iets krijgt zegt hij al wat vaker uit zichzelf iets dat op 'dank U' gelijkt. Leuk. Soms zie je het kwajongentje zo in zijn fonkelende oogjes. Hij gaat heel vlot terug naar zijn vertrouwde leefgroep. Paka Janibek, tot straks.
Lunch. Tomaat met mayo, wel lekker, maar een beetje variatie in het slaatje zou wel mogen. Daarna rijst met weeral iets dat op een hamburger lijkt. Na het eten ga ik naar het internetcafe. Mails checken en verzenden. Het doet altijd deugd nieuws van het thuisfront te krijgen.
16.00 UUR bezoek. Het bezoek verloopt vlotjes. Janibek gaat twee maal op het potje, pipi en kaka. Great. Het wordt echt een stoeinamiddag, met ballen gooien, achter elkaar aan zitten, kiekeboe spelen,... Rond 18.15 breng ik hem terug naar zijn groep in de tuin. Van hieruit gaan we rechtstreeks naar Tracy en Mike voor dinner. Het wordt een soort afscheidsfeest, want zij vertrekken dinsdag terug huiswaarts. Het eten is niets speciaals, maar een eenvoudige kippenbout kan hier wonderen doen. Wie had dat gedacht. Khabiba belt me op om me gerust te stellen voor de rechtbank van morgen. Ze komt me om 09.15 uur ophalen.
19.07.2004.
Wonder boven wonder, een redelijke nacht achter de rug. Ik ben niet echt zenuwachtig maar helemaal gerust ben ik toch ook weer niet. Een raar gevoel vanbinnen. Zo kan ik dit het best omschrijven. Ik zing nog wat mantras om nog wat meer te relaxen en geef mezelf een kwartiertje Reiki.
09.15 uur, Khabiba is er. We gaan op zoek naar een taxi, gaan langs bij het tehuis om dokter Marina op te halen en rijden dan door naar de rechtbank. Rose, de sociale werkster, komt op eigen kracht naar hier. Tweede verdieping, bureel n° 20. Khabiba gaat het bureel binnen. Heel veel heen en weer gebabbel in het Russisch en vooral heel veel bezorgde gezichten. Khabiba komt terug buiten. 'No court today, Valérie'. Hoe? Waarom? Kan dit zomaar? Yeah, of course, remember, this is Kazachstan ! Wat is dat hier allemaal voor zever. Khabiba verdwijnt terug in het bureel en komt er na 5 minuten beteuterd terug uit. Nu moet ik samen met haar naar binnen. Godverdegodverdegodver ! We gaan het bureel binnen van de rechter. Terug heen en weer gebabbel. Ik versta er de ballen van en Khabiba doet niet de minste moeite om ook maar iets te vertalen en me op die manier gerust te stellen. Dokter Marina wordt er ook bijgehaald en even later verschijnt ook Rose. Wow, wat een drukte van jewelste in dit kleine bureautje. De rust van deze morgen is natuurlijk al helemaal weg en heeft plaats gemaakt voor heel wat onrust en een pak zenuwen. Ook de procureur komt er bijzitten. Rose en Marina nemen het woord. Ik veronderstel dat ze nog altijd aan het discussiëren zijn over het al dan niet hebben van een rechtbank, maar ik heb er echt het raden naar. Plots richt de rechter zich tot mij. Waarom wil ik adopteren uit Kazachstan? Een heel eerlijk antwoord zou zijn : omdat het voor mij als alleenstaande één van de weinige landen is waar ik kan adopteren. Dit is natuurlijk niet het antwoord dat ze hier willen horen. Ik zeg dus dat ik adopteer uit Kazachstan omdat ik van andere Belgische adoptanten positieve verhalen heb gehoord. Dat de mensen hier heel veel om hun kinderen geven en door mijn Russische roots en mijn liefde voor Azië was dit geen moeilijke beslissing. De tweede vraag die hij mij stelt is : Wat ga je doen indien Janibek ziek wordt? One-way-ticket back to Arkalyk of course, LOL. Wat een belachelijke vragen. Natuurlijk krijgt hij de verzorging die hij nodig heeft. De derde vraag is : hoe zie je zijn toekomst? Wel, LOL, zoals alle adoptanten hier wordt Janibek mijn goedkope werkkracht en slaaf en als iemand om me heen een orgaan nodig heeft dan zal Janibek donor zijn... Sorry voor deze cynische ondertoon, kon mezelf effe niet bedwingen. Natuurlijk krijgt hij de kansen die hij verdient. Plots staat iedereen recht, Spasiba, Da Sveedanya en van zodra de deur achter ons dicht is gevallen krijg ik een kus van zowel Rose als Khabiba. Wat gebeurt er hier allemaal? That was my courthearing and I got a 'yes'. Het is erger dan een mop. Ik ben amper 5 minuten binnengeweest en had zelfs niet door dat ik mijn rechtbank had. Khabiba vertelt me dat ze dit nog nooit heeft meegemaakt. Ja, ik ook niet. Ik weet niet wat ik nu voel. Niet echt blijheid, niet echt een verlossing, ik weet niet goed wat me overkomt.
Als ik terug in het hotel ben ga ik langs bij Keith en Andrea. Zij zijn stukken enthousiaster over mijn ganse verhaal. Het moet duidelijk nog tot me doordringen. Lunch, slaatje, vettige soep en puree met een soort Goulash.
16.00 uur bezoek. Mijn ukje is heel blij me te zien. Of hij mij deze morgen gemist heeft? Geen idee. Tracy en Mike vertellen dat hij gewoon zat te spelen deze morgen en dat toen één van de verzorgsters plots iets tegen hem zei over 'mama' en dat hij toen begon te huilen. Natuurlijk waren ook Tracy en Mike heel nieuwsgierig naar mijn avontuur op de rechtbank. Tracy vertelde me ook dat Aleia een paar rake klappen heeft gekregen van de verzorgster, omdat ze heel nukkig was toen ze terug naar de groep moest. Maar, dit gebeurde wel achter gesloten deuren. Alleen het geluid liegt natuurlijk niet op zo'n moment. Daar het veel te warm is om de kinderen buiten te laten spelen is de middelgroep van Sophie-Ann ook in de bezoekersruimte. Janibek weet niet goed hoe hij zich hierbij moet gedragen. Hij is stil, kijkt rond en komt dicht tegen me aan leunen. Rond 18.00 uur breng ik hem terug naar de groep. Hij wil gedragen worden, mijn lieverd. Paka mama, Paka Janibek.
Op de terugweg naar het hotel kom ik Keith en Andrea tegen. Ze hebben ook een 'yes' gekregen van hun rechter, maar het was een wat moeilijker bevalling dan de mijne. De rechter deed vooral moeilijk over hun leeftijd. Vijftigers die een baby van 14 maanden adopteren, begrijpelijk, maar het belangrijkste is dat ook voor hen een last verdwenen is. We gaan bier kopen en ook enkele stukken 'Mars', onze manier om te vieren dat we eindelijk 'mama' en 'mama en papa' zijn. Terug in ons hotel staat er nog een verrassing te wachten. Rose en Tania van het hotel, hebben voor een extraatje gezorgd. Heel lief, een fles wijn, chocolade, snoep en watermeloen. Het eten zelf, een soort spaghetti is redelijk eetbaar. De conversatie is soms hilarisch, maar met handen en voeten uitleggen helpt hier wel. We hebben een heel leuke avond. Rond 21.00 uur komen Tracy en Mike afscheid nemen. Zij hebben hun rechtbank morgen om 09.00 uur en vertrekken dan dezelfde namiddag met de trein naar Astana. Heel lieve mensen en heel blij dat ze er waren gedurende die weken.
Wat ik niet wist terwijl ik zo ver van huis was, is dat er vandaag niet alleen geweldig nieuws voor me was, maar dat mijn marainne gestorven is. Iedereen heeft dit voor mijn verborgen gehouden tot ik terug thuis was. Een heel harde klap want marainne is iemand die heel veel voor mij betekend heeft. Ik weet dat je de laatste jaren heel veel in je eentje hebt verwerkt en ik hoop dan ook dat je lijdensweg niet te zwaar om dragen is geweest. Ik mis je heel erg...
20.07.2004.
Heel goeie nacht gehad ondanks de hitte. Jammergenoeg had ik de hoorn van de telefoon weer eens vergeten af te leggen. Ja, als ik dat niet doe word ik 's nachts gestalkt door ik weet niet wie. Mannenstemmen die een poging doen om Engels te spreken. Ook vandaag zal het weer een broeierige dag worden. Geen wolken, geen wind.
10.00 uur bezoek. Vanaf vandaag zijn Tracy en Mike en Aleia er niet meer. Maar, het valt bijzonder goed mee. Janibek zat buiten met zijn groep te spelen, maar van zodra hij mama ziet, fleurt hij op en is hij daar. Voor ik hem meeneem naar boven maken we een wandelingetje in de tuin van het tehuis. Boven eet hij rustig zijn banaan op en kijkt wat in de boekjes, speelt wat in het ballenhuis en plots staat daar zijn pruilelipje. Na enkele keren 'kom mama' komt hij heel dicht tegen me aan zitten. Hij wil gewoon gekoesterd worden. Voor het eerst neemt hij mij ook heel stevig vast. Een deel van de groep zit boven en ik breng hem er naartoe. Na het bij elkaar rapen van alle spullen, ga ik naar beneden en wie staat daar te snikken aan het hekje... Mijn kleine Janibek. Ik neem hem op en hij laat zich zonder verzet troosten. Wang tegen wang vermindert het snikken en snotteren. Tot straks lieve jongen.
Lunch, mixed salad onder een tapijt van dille. Ik denk dat dille hier heel goedkoop is want bij ieder gerecht wordt het gebruikt. Terug die onsmakelijke raviolis. Na de lunch ga ik nog maar eens internetten. Het is vandaag echt veel te warm om een stap te verzetten.
16.00 uur, bezoek. Mijn ukje zit boven met zijn leefgroep. Bij deze hitte blijven de kinderen binnen. Hij is weer heel blij me te zien en als ik hem opneem slaat hij voor het eerst zijn armpjes rond mijn schouders. Anders waren zijn armpjes in de lucht en leunde hij niet echt tegen me aan. Hij speelt veel met de ballen, maar komt opvallend veel bij mij zitten. Hij neemt mijn hand vast en wil bij me blijven. Anders dan de andere dagen. Wanneer ik Janibek terug wil brengen naar de groep voelt hij dat voor het eerst als een 'afscheid'. Hij wil niet terug, hij wil bij me blijven. Hij neemt me bij de hand en wil me niet meer lossen. Paka Janibek, mama komt morgen terug hoor en overmorgen en overovermorgen.
Met een goed gevoel ga ik bij Tracy en Mike zitten om naar hun rechtbankavontuur te luisteren. Zij zijn naar hier te gekomen om ook hun verhaal te kunnen delen. Normaal gezien hadden ze hun zitting om 09.00 uur, maar de rechter begon pas om 10.30 uur. Dus anderhalf uur stressen. Deze hoofdrechter is werkelijk een onmens. Hij heeft geen persoonlijke vragen gesteld, maar hield een lang pleidooi tegen internationale adoptie. Hij spaarde hierbij niemand. Rose, Khabiba, Marina, iedereen werd door het slijk gehaald. Tracy en Mike krijgen ook geen uitspraak over de zitting. Normaal vertrokken zij met de trein naar Astana, maar zonder uitspraak kan dit natuurlijk niet. Dus wordt de trein geannuleerd. Morgen gaan ze terug naar de rechtbank. Werkelijk onmenselijk en ik denk dat men zich toch wel serieuze vragen moet beginnen stellen rond internationale adoptie in Arkalyk. Dit kan toch niet meer. Het dossier wordt al door het ministerie goedgekeurd voor je afreist, je houdt je volledig aan de bezoekplicht en respecteert alle spelregels en dan dit... Voor Tracy en Mike is dit echt wel een parcours met grote hindernissen geweest. Vreselijk.
Dinner, slaatje van tomaat en puree met Goulash, nog maar eens.
21.07.2004.
Ondanks de ondraaglijke hitte heb ik toch een redelijke nacht gehad. Je raadt nooit wat we als ontbijt geserveerd gekregen hebben. Rijst met stoofvlees. Sorry, maar dit gaat er op dit uur van de dag niet in. Daar we vandaag geen bananen krijgen in het hotel ga ik op bananenzoektocht. Bij de vijfde winkel is het eindelijk 'bingo'. Het rare hier aan de winkels is dat ze van buiten niet vermelden wat ze verkopen en dat iedere winkel op de winkel van de buur lijkt. Je ziet enkel aan de blauwe geschilderde deur dat het een winkel is. Ik koop twee bananen, eentje voor Janibek en eentje voor Sophie-Ann.
10.00 uur, bezoek. Ik leg uit aan Janibek dat er één banaan is voor Sophie-Ann en eentje voor hem. Iedere keer dat hij de tweede banaan neemt, zeg ik 'Sophie-Ann' en je raadt nooit wat er gebeurt als Andrea met de kleine in de bezoekersruimte komt. Hij gaat naar mijn tas, neemt de banaan en geeft die aan Andrea. Wow, dit is te mooi om waar te zijn. Hij is toch wel heel pienter. Daar het zo warm is heb ik voor het eerst een flesje frisdrank meegebracht. Wat een grimas bij het drinken van een slokje van dit Westers spul ! Lol. Tussenin wil hij naar zijn potje en doet een flinke kaka. Net als gisteren doet hij moeilijk wanneer hij terug naar de groep moet. Ik begrijp je frustratie en je verdriet hoor. Tot straks lieve schat.
Op de terugweg naar het hotel stop ik om enkele pispotjes te kopen. Die zullen zeker van pas komen de volgende weken. Terug in het hotel ligt Khabiba slapend op ons te wachten. Goed nieuws van Tracy en Mike. Ze zijn vandaag met een wagen vertrokken en ik hoop dat ze hun vluchten zullen halen.
Lunch. Slaatje van look met een beetje geraspte wortelen, vettige soep en rijst met een walgelijke hamburger.
Rond 14.30 uur komt Khabiba me oppikken. We gaan nogmaals langs bij de notaris en daarna gaan we naar de rechtbank. De rechter bevestigt me dat mijn papieren klaar zullen zijn op maandag 26 juli. Op maandag 2 augustus moet ik dan nogmaals langskomen voor de definitieve stempels en dat zou betekenen dat ik in het beste geval maandag de trein zou kunnen nemen naar Astana. Dat zou prima zijn. De rechter haalt plots een wit blad papier te voorschijn dat aan 1 zijde bedrukt is. Er ontstaat een discussie over het blad papier... Lol. Blijkbaar heeft de rechter geen gewoon blanko papier. Kan je je dit voorstellen? Awel, ik niet, al heb ik het met mijn eigen ogen gezien. En, wat doe je dan als je ziet dat die arme rechter geen papier heeft? Je gaat naar de winkel en koopt twee pakken papier en dan ga je terug naar de rechtbank om het af te geven. Is dit kleinschalige corruptie of zie ik dit te somber in? Ik koop samen met Khabiba sandalen van Spiderman voor Janibek (1.400 tengee). Khabiba brengt me terug naar het hotel en verwacht ons om 16.15 uur in het tehuis. Samen met haar man, Keith en Andrea en de kinderen gaan we naar het park. Great! Keith en Andrea zijn natuurlijk weer niet op tijd klaar... Verschrikkelijke gewoonte.
Eens in het tehuis gaat ons uitstapje niet door. Dokter Marina is er niet om ons toelating te geven om het tehuis te verlaten met de kinderen. Een plan in Kazachstan is nooit een goed plan, want alles loopt toch in het honderd. De sandalen zijn een maatje te groot en Janibek is dan ook een beetje pissed off als Khabiba ze terug meeneemt. Ze gaat ze in mijn plaats omruilen. Omdat we geen speelgoed hebben meegebracht spelen we met de ballen. Als hij terug naar de groep moet, is het met de nodige traantjes. Ik begrijp je lieve jongen, maar... Tot morgen.
Dinner. Slaatje van tomaat en spirelli met vis, allee een graat heb ik toch wel in mijn bord gezien. Van Tracy en Mike heb ik drie zakjes tonijn gekregen en ipv de graat eet ik tonijn met mayo. Keith en Andrea liggen plat van het lachen als ik zeg dat dit beter is dan een orgasme. Lekker eten.
22.07.2004.
Niet zo'n goeie nacht gehad. De hitte is niet te doen en doe daar nog een nachtelijk gevecht met een paar muggen bij en het is helemaal naar de knoppen.
Vandaag komt Khabiba om 10.00 uur naar het tehuis. We gaan nogmaals proberen om de kinderen mee uit te nemen. Ze zou ons met haar man komen ophalen. Ze heeft Janibeks' Spidermansandalen mee. Hij is er heel fier op. Daar keith en Andrea toch weer te laat zijn, vraag ik Khabiba nog wat meer uitleg over het pasport van de kleine. Het is toch wel een hele onderneming, waarbij niets mag fout gaan. Maar Khabiba herhaalt nogmaals dat er niets fout zal gaan. Op maandag 2 augustus krijgen we normaal gezien onze definitieve stempels. Dat is precies twee weken na de rechtbank. s' Avonds vertrekken deze documenten met de trein naar Kostanai. Dinsdag wordt dan het nodige gedaan en alles gaat dan naar Astana om dan donderdag terug in Kostanai te zijn. Zo zou het moeten gaan om vlekkeloos het pasport van Janibek te bekomen op vrijdag in Almaty. Waar ik me nog altijd zorgen om maak, is dat enkel op donderdag de pasporten voorzien worden van een visum in Kostanai. Dus als er maar iets fout loopt heb je direct een extra week aan je been. Daar mag ik echt niet aan denken. Dit alles brengt me een beetje van mijn stuk, want Khabiba doet hier toch heel erg ontspannen over. Laten we maar niet te veel doemdenken. Voor we gaan wandelen neem ik Janibek nog eens mee naar zijn potje. Maar, hij moet niet. Hij beslist wel om een grote bal mee te nemen op zijn wandeltocht, lol. We moeten te voet naar het park, want Khabiba's echtgenoot is er nog maar eens niet. Janibek doet het goed. Hij is erg onder de indruk van deze nieuwe wereld, maar ondergaat alles prima. Af en toe wil hij opgepakt worden en bij zo'n hitte en met een basketbal is dat niet zo evident. In het park zetten we ons wat op de grond, Janibek op mijn schoot. Ik vind het geweldig hoe dit ukje dit uitje verteert. Hij wordt eventjes opgeschrikt door blaffende honden, maar is niet echt bang. We zijn terug in het tehuis rond 12.00 uur. Wat zijn sommige verzorgsters toch gemeen. Hij wil niet terug naar de groep en ik probeer hem wat op zijn gemak te stellen, maar ze nemen hem heel brutaal van me over. Met wat korte commando's ala legerstijl trekken ze zijn kleren en sandalen uit. Back to reality in 10 seconden. Deze mensen verknoeien een aangename nieuwe ervaring in enkele seconden. Hoe ga ik hiermee om? Ik voel me er allesbehalve goed bij, maar...
Lunch. Niet veel soeps, letterlijk dan. Wanneer ik naar het internetcafe ga heb ik pech. Geen electriciteit. Ik blijf niet wachten, want uit ervaring weet ik al dat die pannes frequent voorkomen en lang kunnen duren. Soms hebben we een dag geen water en een voormiddag geen electriciteit. Khabiba belt ons op om te zeggen dat ze zich niet goed voelt. Zij is immers hoogzwanger. Eén van haar leerlingen komt haar vervangen. Het is een 19-jarig meisje dat beter Engels spreekt dan haar lerares, lol.
Samen met haar en Janibek maak ik een wandeling. Natuurlijk moet die afschuwelijke bal ook terug mee. We gaan naar het 'Fantasy Park', de plaats bij het hotel waar iedere avond een openlucht disco is. We zetten ons wat in de schaduw met een frisdrankje. Janibek komt ogen tekort. Er loopt een klein mormel van een hondje en dat vindt hij heel interessant. Als we terug in het tehuis zijn voel ik dat hij niet terug naar de groep wil. 10 minuten afleiding helpt niet en dan volgt er een huilscene. Vreselijk om je ukje zo achter te laten. Paka grote jongen, tot morgen.
Dinner. Tomaat met een vreselijke worst en wortel en kool.
23.07.2004.
Ik heb een goeie nacht gehad, maar voel me toch niet uitgeslapen. Voor ik naar het ontbijt ga en voor we weer zonder water zitten doe ik een handwasje. Het ontbijt... sorry maar niet te eten.
10.00 uur, bezoek. Janibek zit al buiten te spelen. Ik neem mijn lachend baaske mee in de tuin rond het tehuis. Buitenlucht doet deugd. Niet alleen voor mij, ook voor de kleine natuurlijk. Daarna gaan we boven nog wat spelen. Khabiba komt langs, niets speciaals. Ze komt me rond 14.00 uur ophalen aan het hotel om dan samen naar de notaris te gaan. Ja, nog een keer. Als het tijd is om te gaan eten, pruilt hij weer, maar gelukkig is de verzorgster vandaag een ietsje sympathieker en gunt ze hem de tijd om spelenderwijs terug naar de groep te gaan. Zonder morren verdwijnt hij in de groep.
Lunch. Tomaat, soep en rijst met vier mini stukjes vlees. Khabiba belt me op om te zeggen dat ze later komt. Zoals meestal gaat een afspraak hier niet door, lol. Ik ga even naar het internetcafe, emails checken. Om 15.15 uur is Khabiba er eindelijk. In hun nieuwe tweedehandswagen, brengt Khabiba's echtgenoot ons naar de notaris. In Arkalyk kan je voor het ogenblik nog geen wagens kopen. Ze zijn dan ook naar Kostanai geweest. Een lang reis om een auto te kopen. Onvoorstelbaar. Khabiba vertelt me dat er slechts een tiental vrouwen zijn in gans Arkalyk die met de auto kunnen rijden. Een stad met 30.000 inwoners, zo beweert zij toch, heel vreemd. Bij de notaris onderteken ik 3 volmachten voor Victoria. Khabiba's zus vertrekt nog deze avond met de trein naar Astana om ze persoonlijk af te geven. Daar wordt het oorspronkelijke geboortecertificaat van apostilles voorzien en terug meegebracht naar Arkalyk. Na de notaris brengt Khabiba's man ons naar het tehuis. Khabiba is in a hurry en geeft met het geld om haar vervangende studente te betalen. Ze komt echter helemaal niet opdagen... This is Kazachstan... Lol. Je wordt het wel gewoon denk ik. Ik ga dan maar alleen op stap met Janibek. Een leuke, positieve ervaring. Hij stapt flink, maar wil toch wel vaak gedragen worden. In deze hitte superlastig. We gaan eerst naar het herdenkingspark voor W.O. II. Daar is hij nogal onder de indruk van een brullende en briesende man. Als hij een vogeltje ziet dan zet hij het op een lopen. We gaan verder naar het vervallen 'pretpark' en daarna gaan we even naar het hotel. Daar heeft hij ogen en handen tekort. Ja, bij gebrek aan kasten ligt alles hier voor het grijpen. Het valt niet echt mee om hem overal af te houden, maar er wordt niet geweend. Toch een teken dat hij het verstaat. Hij is nogal overdonderd door de aandacht van het hotelpersoneel en staat er dan ook een beetje beduusd bij. Daarna breng ik hem terug naar het tehuis. Ik probeer met handen en voeten duidelijk te maken dat ze zijn kleertjes best aanhouden. Dit zorgt voor een rustiger 'terug-in-het-tehuis-komen'.
Dinner. Slaatje van tomaat met daarna een hamburger met kool en wortel. De hamburger is echt heel slecht. Zelfs de kat wil er niet van eten...
24.07.2004.
Een heel slechte nacht gehad. Heel erg warm en vooral heel veel buikloop. Daardoor blijf ik de ganse voormiddag in mijn kamer. Ik voel me zelfs te belabberd om naar het tehuis te gaan.
Na de middag gaat het al iets beter. Ik ga tot aan de bazar om een zonnehoedje voor Janibek te kopen. Heel trendy in jeans.
16.00 uur, bezoek. De deur van de leefruimte staat op een kier. Verschillende kinderen roepen 'Janibek mama, Janibek mama'. De deur gaat met een bons dicht om na een minuut terug open te gaan. Een beteuterde Janibek staart me kwaad aan en doet geen aanstalten om te komen. Wat er precies is gebeurd achter de gesloten deur is een raadsel. Maar, het heeft hem in ieder geval van zijn stuk gebracht. Hij huilt en wil helemaal niet getroost worden. Na een kwartiertje neem ik hem terug mee naar de groep. Ik blijf zelf in de groep zitten. Hij negeert me, kijkt me na een tijdje heel boos aan en wil niet komen. Na een half uurtje is hij een beetje tot rust gekomen. Ik neem hem op en doe een wandelingetje in de tuin. Hij ontdooit gelijdelijk aan en doet plots zelf teken dat hij weer weg wil. Ok, geen probleem, dan gaan we terug naar boven. Hij speelt wat met de auto en wijst plots naar mijn rugzakje. Ik weet wel wat hij wil, maar reageer pas wanneer hij 'koekje' zegt. Daarna breng ik hem terug naar de groep. Paka Janibek, tot morgen.
Ik voel me zo ellendig. Leeg. Ik heb heimwee, heimwee naar huis. Ik vind het vooral heel erg lastig dat er geen einddatum is. Iets waar je naar kan uitkijken. Iedere dag aftellen naar niets... Het maakt me echt wel pissig. Ik wist dat het zwaar zou zijn, maar was Arkalyk toch maar een beetje aangenamer, viel de sfeer in het tehuis maar wat beter mee, kon ik mijn gedachten maar eens goed verzetten... Ik ga naar het internetcafe, maar Vitaly is er niet. Zijn vervanger probeert me uit te leggen dat er geen internet is tot maandag. Great !
Dinner. Eén povere kippebout met 1/4 van een tomaat. That's it. Ik ben blij dat Keith en Andrea mij uitgenodigd hebben voor een biertje. Gezellige babbel en eventjes de gedachten verzetten. Alhoewel... De conversaties gaan hier toch altijd over de zelfde onderwerpen : adoptie, Arkalyk, de kinderen en het tehuis.
25.07.2004.
Weer een slechte nacht. Veel te warm en een gevecht tegen de muggen resulteert in een vermoeide mama. Ik was weer vergeten om de hoorn van de telefoon te nemen en ben weer lastig gevallen door de Arkalykse stalker.
10.00 uur, bezoek. Janibek zit al buiten te spelen en komt me goedgezind tegemoet. Heel wat anders dan gisteren dus. We wandelen in de tuin, plukken wat bloemetjes en het wordt pas echt fun als de kinderen van de middengroep buiten een badje mogen nemen in waskuipen. Heerlijk stoeien. Als alle kinderen terug binnen zijn, vraag ik om één van de waskuipen te vullen voor Janibek. Een geweldig idee, blijkt meteen. Hij vindt het heel leuk, vooral dan het plonzen en mama nat maken. Het leuke is dat hij niet bang is van water. Ik vreesde daar een beetje voor omdat hun wasbeurten boven heel ruw verlopen. Er vloeien dan ook heel veel traantjes tijdens het wassen. Het terug uit het badje krijgen is een ander pak mouwen. Zelfs een koekje werkt niet. Spelenderwijs laat ik het water uit het badje lopen en zo lukt het me toch om mijn kapoen zonder traantjes uit het badje te krijgen. Het eerste woordje dat hij dan zegt is 'koekje'. Lol. Een eigen willetje noemen ze dat zeker? Hij gaat heel vlot terug naar de groep. Wat een pak van mijn hart.
Lunch. Tomatensoep en de oneetbare hamburger met rijst.
16.00 uur, bezoek. Ik heb de buggy meegekregen van Keith en Andrea en ben dan ook van plan om deze namiddag een mooie wandeling aan het meer van Arkalyk te gaan maken. Eén van de weinige mooie plekken hier. Maar, mijn ukje heeft daar anders over beslist. Goed gezind kwam hij naar me toe. Mooie kleertjes aan, Spidermansandalen aan, nieuw zonnehoedje op zijn hoofdje en heel enthousiast de buggy in. Tot ik net buiten het hekje van het tehuis ben. Een pruilelip en een vingertje in de richting van het tehuis maken me duidelijk dat ik beter rechtsomkeer maak. Thuis zou ik dit vanzelfsprekend niet doen, maar hier kan ik een huilbui op straat missen als kiespijn. Dus ga ik braafjes terug in het tehuis. A bit pissed off, dat wel. Hij wil terug naar boven. Ok, geen probleem. Hij speelt er rustig. Geven en nemen en bij het krijgen moet hij iedere keer 'dank u' zeggen. Hij vindt het leuk, maar ook hier probeert hij te testen. Maar, ik wijk niet af van mijn standpunt. Hij weet dat hij 'dank u' moet zeggen, maar kijkt me aan met een blik van 'vergeet-die-dank-u-ik-krijg-het-zo-ook-wel gedaan'. Neen, ik hou voet bij stuk kleine jongen. Na een vijftiental keer 'dank u' gevraagd te hebben is hij het beu. Gooit zich op de grond, stampt met de voeten en huilt. De manier om hier je ongenoegen te uiten. Wanneer hij zijn sandalen afstampt en ze tegen de muur kwakt is de maat voor mij vol en grijp ik in. Helaas onder het toeziend oog van één van de begeleiders. Ik neem de sandalen en steek ze weg in mijn tas. Natuurlijk weent hij nu nog harder. Wel wat doet de verzorgster... Ze neemt hem op om hem te troosten. Great ! Zo hoort het hier blijkbaar. Ik geloof mijn ogen niet. Mijn kind doet duidelijk iets verkeerd en dan gaat zij hem nog belonen ook. Incredible. Je ziet hier vanalles fundamenteel verkeerd gaan, maar je kan helaas niets doen. Pijnlijk, heel pijnlijk. Na dit incidentje is hij alles weer vlug vergeten en komt stoeien en knuffel en koekjes eten. Wanneer hij terug naar de groep moet, verloopt dit niet zonder traantjes. Daarom besluit ik nog een kwartiertje in de tuin met de groep door te brengen. Wat je daar allemaal ziet, niet echt geruststellend. Janibek weent, want iedereen wil zijn nieuwe zonnehoedje en zijn bal afnemen. Hij roept 'mama, mama', maar komt niet naar me toe. Hij wil zelfs niet opgepakt worden. Mama is hier duidelijk een niets en tegelijkertijd veelzeggend woord. Iedere vrouw is hier gewoon een 'mama'. Mama is hier geen geruststellend figuur waar je kan uithuilen, die je steunt. Mama is voor de kindjes hier gewoon een vrouw, niets meer dan dat. Wanneer hij gekalmeerd is hebben we nog een fijne tijd samen. Ravotten, knuffelen en kriebelen. Iets in je hoofje maakt jou nu af en toe heel verward. Paka Janibek, tot morgen.
Wanneer we terug in het hotel zijn, krijgen we te horen 'njet Roose, njet Khusi'. Leuk. Een telefoontje naar Khabiba en alles is opgelost. Helaas is het stinkend goedje dat we krijgen niet eetbaar. Gelukkig is er nog een portie tonijn van Tracy en Mike...
26.07.2004.
Goed geslapen maar wel een heel vreemde droom gehad. Fedex leverde een groot pak voor me af en wat bleek de inhoud te zijn... Shadow en Typhoon, mijn twee schatten van honden. Het was helaas maar een droom. Ik heb wat zitten nadenken over het gedrag van Janibek. Ik denk dat veel verklaard kan worden door het feit dat hij nooit iets heeft moeten beslissen. De routine van het tehuis is zo vanzelfsprekend voor hem. En, nu is er plots die mogelijkheid van buiten of binnen of uit het tehuis en dit kan hij op dit moment waarschijnlijk niet aan. Ontbijt, tomaat met toast en vis met kop en staart en graten. Ik hou het wijselijk bij een sinaasappel.
Khabiba komt me om 10.00 uur ophalen om naar de rechtbank te gaan. De rechter is heel goed gezind en geeft ons de zes originele vonnissen waar dan op maandag 2 augustus de definitieve stempels op worden gezet. Hij vraagt hoe het met me gaat en wanneer ik zeg dat ik echt uitkijk om naar huis te gaan omdat ik het hier niet echt leuk vind en me ook niet echt veilig voel, maakt hij zelfs grapjes. Misschien moet ik naast een kind ook een man adopteren... Goeie grap meneer de rechter. Na de rechtbank brengt Khabiba me naar het tehuis. De bedoeling was om Janibek mee te nemen naar de kapper, maar hij heeft er helemaal geen zin in. Janibek komt zelfs niet naar me toe. I feel f*cking depri. Echt, de enige reden van je verblijf hier is die kleine en dan negeert hij me nog ook, lol. Ik neem hem op, maar ook dat wil hij duidelijk niet. Hij begint te wenen en stopt niet meer. Dit heeft totaal geen zin. Maar wat kan ik dan wel doen. Ik breng hem terug naar de groep en voel me zielig, een klein hoopje ellende in een ver land.
Khabiba zou rond 12.00 uur naar het hotel komen met mijn dossier, maar wie komt er helemaal niet opdagen... Ik ben al een week aan het zagen om mijn dossier in te kijken en iedere keer is het van 'yes, don't worry'. 12.45 uur, telefoontje van Khabiba. Ze komt deze namiddag. Dit gaat zo vervelen. Je hebt niets anders te doen dan naar het tehuis te gaan en dat bezoek valt in het water en wachten op iemand die niet komt opdagen...
Lunch, mixed salad en patatjes met een soort stoofvlees. Na het eten ga ik een uurtje stoom afblazen in het internetcafe. Ik zit er mentaal toch wel een beetje door. De vijfde week Arkalyk is er te veel aan.
16.00 uur, bezoek. Ook nu wil Janibek niet komen. Het is zo vreemd. Alle kindjes komen naar me toe behalve dat ene speciale ukje. Hij staat in de verte beteuterd te kijken, maar wil niet komen. Als Khabiba er is vraag ik haar wat er is gebeurd. Dit is echt niet meer normaal. Khabiba informeert en al vlug blijkt dat één van de verzorgsters geen al te leuke dingen over mij heeft gezegd. Een volwassen vrouw, onbegrijpelijk. Dit is psychische mishandeling. Wat bereikt zij nu door aan Janibek te vertellen dat zijn mama hem heel waarschijnlijk niet wil en dat het daarom zo lang duurt voor hij met haar mee mag. Schandalig. Ok, misschien worden ze hier onderbetaald, maar dat is zeker nog geen reden om dit soort gemene dingen uit te halen. Ik zit er volledig door en op me inpraten heeft nu geen enkele zin. Ik wist al dat de verzorgsters van deze oudste groep niet echt deugden, maar dit gaat echt wel te ver. Ik moet nu efkes afkoelen. Na een half uurtje keer ik terug en Khabiba zit met Janibek in de bezoekersruimte. Het verloopt allemaal heel moeizaam, maar het draait al niet meer vierkant en als hij weer naar de groep moet is hij al weer mijn liefste schattebol. Dit is zeker een dag om weer snel te vergeten. En het dossier, waar ik me geen zorgen over moest maken, nog altijd niet gezien.
Rond 19.00 uur bel ik eventjes naar ma. Ik denk niet dat ma door heeft dat het niet goed met me gaat. Ze is alsmaar bezig over de vliegtuigtickets, terwijl ik gewoon zou willen zeggen dat ik me rot voel. Even later komt Khabiba ons, Keith, Andrea en mezelf, ophalen om op restaurant te gaan. Allee, en ik die dacht dat er helemaal geen restaurant in Arkalyk was. Khabiba trakteert. De slaatjes, het bier en het ijsje zijn heerlijk. De rest kan me helemaal niet bekoren, maar ik ben wel blij dat ik efkes mijn gedachten heb kunnen verzetten. Na het eten trakteert Aidar, de echtgenoot van Khabiba, ons op een ritje door het fantastische Arkalyk. We wisten al dat Arkalyk een bijna dode stad was, maar wat we zien is nog veel erger dan we ooit konden vermoeden. Ik schat dat er ruim 200 à 300 appartementsblokken leeg staan. Alleen de ruwbouw staat er nog want alles wat ook maar enigzins bruikbaar was, is door de mensen afgebroken en meegenomen. Onvoorstelbaar Arkalyk.
27.07.2004.
Dag dertig in Arkalyk. Ondanks de spanningen van gisteren heb ik toch een redelijke nacht gehad. Zou het bier hier voor iets tussen zitten? Het wordt echt moeilijk om nog een beetje positief te blijven. Het is psychisch heel erg zwaar. Gelukkig heb ik nog Keith en Andrea waar ik altijd terecht kan.
10.00 uur, bezoek. Janibek zit in de tuin en wil ook vandaag niet naar me toe komen. Dokter Marina komt helpen. Voor zover ik Russisch versta, begrijp ik dat ik beter naar boven kan gaan in de bezoekersruimte. Ok. Na vijf minuten brengt dokter Marina Aleia en Janibek naar boven. Gelukkig zonder pruilemondje. Het bezoek samen met Aleia verloopt vrij goed, al valt het wel op dat Janibek veel 'gewelddadiger' is dan de voorbije weken. Baloe ziet bijvoorbeeld alle hoeken van de kamer en wordt heel hardhandig aangepakt door Janibek. Van waar deze plotse veranderingen in gedrag. Zouden die woorden van de verzorgster jou zo veel pijn hebben gedaan?
16.00 uur, bezoek. Khabiba heeft wat geld gewisseld voor me en ik neem het in ontvangst. Vandaag moeten Aleia, Janibek en een andere jongen naar de fotograaf om pasfoto's te nemen voor hun pasport. De stress voor deze uitstap wordt de kinderen te veel. Een auto moet ons tot bij de fotograaf brengen, maar de drie kinderen zijn hysterisch bang. Huilen, roepen, stampen... Amai, en de verzorgsters en Khabiba doen er nog een schepje bovenop. Amai, wat een stress toestand voor een paar fotokes. Na ongeveer een half uur ga ik tevoet naar de fotograaf. Twee verzorgsters volgen met de andere kinderen. De fotograaf is namelijk net naast het hotel en amper op 10 minuten wandelen. Onderweg stopt een auto met Khabiba. 'Valérie, you took my money, open your purse'. Zeg, gaat het gaan ja. Ik heb helemaal niets van jou. Blijkbaar is Khabiba's portemonnaie tijdens het wisselen van het geld gevallen of zo en is ze die nu kwijt, en nu ben ik nog de schuldige ook. Ze gaat terug naar het tehuis waar de portemonnaie ondertussen al is teruggevonden. Een sorry kan er helaas niet af. Bij de fotograaf is het nemen van de foto's zeker geen leuk tijdverdrijf. Amai, en dan moeten die kinderen nog glimlachen ook. Al bij al valt het resultaat nog mee.
Wanneer we terug in het tehuis zijn, neem ik een heel belangrijke beslissing. Janibek blijft geen dag langer in het tehuis. De band tussen ons gaat iedere dag achteruit en dat wil ik nu niet. Er volgt een conflict met Khabiba, want noch dokter Marina, noch Albina de directrice zijn aanwezig. Het kan me allemaal niet schelen, de kleine gaat nu mee naar het hotel. Khabiba belooft om morgen in de loop van de namiddag een kinderbedje te brengen. Zonder afscheid en zonder verder commentaar verlaat ik samen met Janibek het tehuis. Keith en Andrea zijn er om me te steunen. De laatste wandeling van het tehuis naar het hotel wordt een emotionele wandeling. Ik besef nog niet goed wat er allemaal gebeurt, maar één ding is zeker, je gaat niet meer terug naar dit tehuis!
Tijdens het avondmaal is Janibek heel flink en eet flink zijn bordje uit. Na het eten gaan we naar de kamer. Slapen staat deze avond blijkbaar niet op jouw verlanglijstje en ik krijg je helaas niet in bed. Je blijft maar spelen in de kamer en rond 23.30 uur zie ik je rustig in elkaar zakken op de grond. Joepie, je bent in slaap gevallen. Het wordt een heel onrustige nacht. Je moet namelijk bij mij in het grote bed slapen en van slapen komt er bij mij niet veel terecht. Ik lig vooral te waken en te luisteren.
28.07.2004.
Vanaf nu zullen de dagverslagen toch wat korter worden. Het valt niet mee om een dagboek bij te houden met jou fulltime bij mij, lieve schat.
Rond 4.00 uur in de morgen ben je wakker. Ik heb zelf geen oog dicht gedaan. We zijn allebei heel erg moe. Door de grote vermoeidheid en gigantische verandering in je rustige leventje ben je vandaag heel erg lastig. Niet te genieten. Mag ik eerlijk zeggen : een beetje onhandelbaar...
Rond 10.00 uur komt Khabiba ons ophalen met de auto om naar de kapper te gaan. Amai, de auto wordt dus weer een ramp. Je bent hysterisch, slaat, schopt, krabt, roept en je komt helemaal niet tot rust. De ganse rit ben je buiten jezelf van woede. Wanneer we bij de kapper aankomen moeten we een beetje wachten. Wanneer het dan uiteindelijk aan onze beurt is, ben je al op mijn schoot in slaap gevallen. Stress en vermoeidheid. De kapper wordt ook een ramp. Je bent bang, bang voor alles wat nieuw is, en ik begrijp dat goed. Maar ik kan je jammergenoeg nog niet tot rust brengen. En ook Khabiba en de kapster slagen er helaas niet in. Schreeuwend en huilend worden je haartjes toch wat bijgeknipt. Je ziet er toch zo schattig uit. Te voet gaan we terug naar het hotel. Eén zo'n autorit op een dag is genoeg.
In de namiddag ben je heel erg moe. Ja, de voorbije dagen zijn een vat vol emoties geweest en nu krijg jij een beetje een klap. Ik wacht de ganse namiddag op de komst van jouw kinderbedje, maar tevergeefs. Ja, ik weet het, ik val in herhaling, but this is Kazachstan.
Tijdens het eten komt een heel onaangename man de ruimte binnen. Een blik en enkele boze woorden en het woord adoption maakt ons duidelijk dat we beter niet reageren. Hij ziet dat we er geen zin in hebben en laat ons gelukkig met rust. Rond 20.00 uur is Khabiba er dan eindelijk. Ik ben blij dat ik dit bedje heb en misschien wordt het deze nacht toch wat rustiger.
Janibek is de ganse avond heel erg lastig. Het duurt tot rond 21.30 uur voor hij in slaap valt. Khabiba had gezegd dat Albina, de directrice van het tehuis, zou langskomen, maar ik heb, zoals ik verwacht had, niemand gezien.
29.07.2004.
Janibek heeft een redelijke rustige nacht gehad en is pas wakker geworden rond 07.30 uur. Mama daarentegen moest niet wakker worden want het is een slapeloze nacht geworden.
Tijdens het middagmaal word ik geconfronteerd met heel negatief gedrag van Janibek. Hij wil zijn soep niet opeten en als ik de kom wat verder zet, gaat zijn hoofdje schuin hellen en onmiddellijk volgt een pruilelip. De voorbode van... Een bloedneus. Ja, Janibek laat zich gewoon van zijn stoel op de grond glijden en bonkt dan voorwaarts met zijn hoofd tegen de grond tot zijn neus bloedt. Het is echt afgrijselijk om te zien, want je ziet hoe hij met zijn handje naar zijn neus gaat en als hij ziet dat er geen bloed aan zijn handje is, bonkt hij nogmaals. Ik sta perplex. En, de blikken van Keith en Andrea spreken ook boekdelen. Hoe ga je hier mee om... Ik ga proberen dit gedrag zoveel mogelijk te negeren en als dit niet lukt, moet ik iets anders uitproberen.
Na de middag doen we allebei een dutje. Jammergenoeg onderbroken door het bezoek van de tante van Khabiba. Ze is gemist van kamer, ze moest bij Keith en Andrea zijn. En daarna nog eens onderbroken door Khabiba zelf die langskomt voor het geld van de treintickets om naar Astana te gaan. 4.800 tengee, voor een volledige coupé.
In de late namiddag ga ik met Janibek wat wandelen. Ik heb zijn pispotje niet meegenomen en dat betekent dat we al snel rechtsomkeer mogen maken. In de natuur plassen is nog niet aan hem besteed.
Het in slaap vallen valt opnieuw niet echt mee. Het is dan ook bijna 22.00 uur voor zijn oogjes echt dichtvallen. Slaapwel lieve schat.
30.07.2004.
Vandaag is Janibek wat vroeger wakker, 7.00 uur. Al heel snel heeft hij zijn eerste driftbui van de dag. Na 4 keer neen gezegd te hebben slaat hij mij een vijfde keer met de borstel. Hij gooit zich op de grond, met zijn hoofd op de grond bonkend en stampend met de voeten. Na dit incidentje poetst hij voor het eerst zijn tanden. Amai wat een grote jongen.
In de voormiddag gaan we naar de bazar. Janibek is wat bang op straat van voorbijrazende auto's, maar al bij al valt het heel goed mee. We zien een hond en een kat en hij vindt dit fascinerend. In de bazar is hij ook heel flink. Natuurlijk heeft hij ogen tekort, maar hij blijft overal af en doet heel flink zijn handjes op de rug.
In de namiddag slaapt Janibek van rond 15.00 uur tot 16.00 uur. Niet echt lang, maar beter dan niets.
In één van de vele winkeltjes krijg ik een vreselijke reactie. Wanneer ik vraag 'skolka', wat hoeveel betekent, wijst de mevrouw in de richting van Janibek en stelt me dezelfde vraag. Ik sta aan de grond genageld en het enige wat ik kan bedenken is gewoon rechtsomkeer maken en alles op de toonbank achterlaten. Mij zie je hier in ieder geval nooit meer terug.
Met de gsm van Keith en Andrea bel ik eventjes naar huis. Ma klinkt heel positief en het beurt me wel wat op.
Wanneer we in de namiddag nog een wandelingetje maken aan het meer komen we heel veel dronken mensen tegen. Is 30 juli iets speciaals in Kazachstan, ik weet het niet.
Khabiba komt rond 20.00 uur langs om verschillende documenten te laten ondertekenen. Janibek valt rond 22.00 uur in slaap. Ondanks het helse lawaai op straat. Er wordt zelfs hevig gevochten en de politie komt ter plaatse. Arkalyk op een vrijdagavond.
31.07.2004.
Hoe meer lawaai hoe beter jij hier slaapt. Het is 8.30 uur als je wakker wordt. Heerlijk. Andrea brengt ontbijt op de kamer. Great. Het heeft heel veel geregend deze nacht en een paar straten staan blank. Khabiba belt me op om de exacte schrijfwijze van Janibek's naam te weten. Vreemd, want er zijn toch al een heleboel officiele documenten ondertekend. Wat moet ik me hierbij dan voorstellen?
In de voormiddag heeft hij een 'futje'. Wanneer Keith naar de kamer gaat is hij helemaal overstuur omdat hij niet mee mag. Resultaat, veel gehuil en veel gebonk op de grond, wat resulteert in personeel dat zich ook eens zal moeien. Leuk, mag ik proberen om mijn zoon zelf op te voeden?
Ook tijdens het eten vlot het niet zo goed. Het lijkt wel of er te veel op tafel staat en dat dit verwarring brengt bij Janibek. Hij heeft nooit een keuze moeten maken en nu staat er hier tezelfdertijd, soep, een voorgerecht en een hoofdgerecht. Net als gisteren laat hij zich op de grond glijden en bonkt hij met zijn neus op de grond tot hij een bloedneus heeft. Ik negeer hem eventjes, maar dat eventjes duurt volgens het personeel toch wel te lang. Voor ik ook maar iets kan zeggen, zijn ze Janibek aan het troosten. Dit was nu net niet de bedoeling van het negeren. Na het personeel komt ook de bazin van het hotel zich bemoeien en als kers op de taart komt Khabiba langs en moeit zich ook nog eens met de hele zaak. Verstaat niemand hier dat die kleine niet dood gaat omdat ik zijn negatief gedrag 5 minuten negeer?
In de namiddag kijken we wat naar TV. Plots ziet Janibek een kat op het scherm en gaat dan plat op zijn buik liggen. Hij is blijkbaar op zoek naar de kat in de kamer, lol. In de late namiddag breekt er een hels onweer los, maar hij is dat blijkbaar heel gewoon, want hij is helemaal niet bang.
's Avonds brengt Khabiba Sophie-Ann en zo zijn Keith en Andrea nu ook fulltime ouders. Leuk.
Rond 21.30 uur, na heel veel gehuil, valt Janibek eindelijk in slaap. Slaap zacht lieve schat.
Create a free website at Webs.com