My little prince of Arkalyk

17.06.2004.

Oeps, zou er nu plots toch spoed achter zitten... Spannend hoor !

Dear Valerie,
There was delay as the head of the department of education changed but your
invitation letter is in the ministry of foreign affairs now and hope on Monday you will have the number. Will you be able to arrive to Kazakhstan as soon as possible if you have a number of invitation? To say the true it is better to arrive earlier then July 1. Next week you will have your number and if you are going to arrive to Kazakhstan it is better to start all preparations for the trip.
If you have questions about organization of your arrival and the process, pls write them to me.
All the best,
Victoria

Monday, dat betekent dus op 21 juni, ik ben benieuwd !

21.06.2004.

Nieuws : N J E T !!!

22.06.2004.

Nieuws : N J E T !!!

Ik had vandaag heel graag nieuws gehad, want voor mij is dit geen dag als een ander. Het is de verjaardag van Eddy ...

27.06.2004.

02.10 uur. Mijn eerste voet op Kazachse bodem. In de luchthaven verloopt alles redelijk vlot. Alleen, het valt hier al op dat Engels een heel zwak punt is. Mijn eerste indruk van de bevolking : nogal nors en de glimlach van landen als India, Nepal en Sri Lanka is hier ver te zoeken.

Zoals beloofd staat Lyazzat met met een naambordje op te wachten. Een heel vriendelijke jonge vrouw. De chauffeur staat op de parking te wachten en brengt ons naar hotel Kazachstan, een enorm hotel. Ik slaap op de 25ste verdieping, kamer 2505. Allee slapen, een beetje rusten, want ik heb deze middag al mijn vlucht naar Astana. Ik betaal mijn vliegtuigticket en de het bedrag dat Victoria mij doorgegeven heeft. Ik probeer een beetje te rusten, maar dat valt helaas niet mee. Ik vertel maar beter niet wat er allemaal door mijn hoofd spookt.

Rond 09.00 uur ga ik ontbijten. Het ontbijt bestaat uit een ruim buffet, maar het enige waar ik echt van kan genieten is het prachtige zonnige uitzicht over de stad Almaty en de besneeuwde bergen. Eventjes waan ik mij in Kathmandu, heel eventjes maar... Na het ontbijten wil ik eventjes gaan internetten, maar het blijkt heel duur te zijn, en wat kan ik anders vertellen dan dat ik veilig ter plaatse ben.

De chauffeur is right on time, een verademing in vergelijking met veel andere Aziatische landen. Hij spreekt jammergenoeg geen woord Engels, maar hij brengt me zonder problemen waar ik moet zijn. Vlucht 4L853 Astana, een aangename vlucht met een modern toestel. Victoria staat me op te wachten met een naambordje en brengt me naar de auto, die ons naar haar appartementje brengt. Het gebouw is oud, volledig in beton en geeft zelfs een beetje een scary indruk... brrr, ik zou hier helemaal niet willen wonen. Na de eerste indruk van het gebouw volgen nog enkele onaangename dingen. Een dode kat aan de ingang van het gebouw, een stinkende indringende geur, donkere gangen en zware ijzeren deuren... Victoria woont samen met een vriendin en ze trakteren me op thee en aardbeien.

Om 16.00 uur vertrek ik dan uiteindelijk voor de lange reis naar Arkalyk. Normaal gezien doet ieder normaal mens dat met de trein, maar ja, waarom zou ik weer geen uitzondering zijn. De trein is volboekt voor de komende dagen, dus ga ik met de auto. Dat lijkt me een geweldig idee, want ipv 15 uur trein wordt het volgens Victoria 6 uurtjes auto. Leuk... tot we een uurtje verder zijn. Amai wat een rit van jewelste. Na amper een uurtje rijden worden we tegengehouden door de politie... Snelheidsovertreding en hier wordt blijkbaar nog strenger opgetreden dan in den Belgiek. Ja, ik zit bijna 45 minuten te wachten in de snikhete auto. Niemand die mij enige uitleg komt geven, want niemand die ook maar 1 woord Engels spreekt. Na dit intermezzo zetten we de tocht verder, onderbroken door verschillende stops. Mechanisch defekt, één keer, twee keer, drie keer, vier keer, kortom ik raak de tel kwijt. Great, dat hadden we nog tekort. Meer dan 9 uren heb ik het gevoel dat ik op de slechtste roetsbaan ooit zit, om ziek van te worden. De tocht wordt verder nog onderbroken om een brokje te eten. Ik hou het bij een soep, borsj natuurlijk. Jammergenoeg ligt midden in de soep een kopje van een beest... echt walgelijk. Een voorproefje van wat op culinair niveau komen moet? Rond 23.00 uur begint het dan plots te onweren en vanuit een gaatje uit de vloer spuit regelmatig een fonteintje niet al te fris water. Op een gegeven moment is de weg zo slecht dat de chauffeur beslist om in het veld te gaan rijden. Verstand op nul Valérie, dat lijkt me het beste. Nadat ik bijna de moed opgegeven heb om Arkalyk te bereiken zegt de chauffeur plots 'Arkalyk'. Wat een verademing. We zijn ondertussen al ruim drie uur langer onderweg dan de 6 uur die Victoria voorspeld had. De wagen stopt plots en er stapt een vrouw, een man en een meisje in. Niemand zegt ook maar iets tot we een kilometer verder terug stoppen. Bij het uitstappen zegt de vrouw : 'I'm Khabiba, welcome'. Kon ze dat verdomme niet eerder zeggen, ik dacht al dat ik ontvoerd werd door de Russische maffia. Khabiba lijkt in paniek, ja ook zij had mij veel vroeger verwacht.

Ik ben nog niet helemaal bekomen van dit hels avontuur, of ik zit al aan tafel met het gezinnetje. Door de spanning smaakt het me helaas niet en ik eet dan ook meer uit beleefdheid dan uit honger. Na een uurtje social talk gaan we allemaal slapen.

28.06.2004.

Oef, toch een paar uurtjes kunnen slapen. Vandaag wordt een speciale dag. Ik maak kennis met met het wezentje dat mijn leven gaat veranderen...

Na het ontbijt zegt Khabiba me plots " You will give me the money now ". Wow what een scary talk. Later kom ik wel te weten dat dit haar manier is van spreken, maar toch. Je legt daar een groot bedrag op tafel en wat krijg je in ruil... Voorlopig niets, zelfs geen ontvangstbewijsje. Amai, als dit hier maar allemaal eerlijk verloopt...

Samen met Khabiba vertrek ik. Eerste en laatste kennismaking met het openbaar vervoer in Kazachstan. Een klein oncomfortabel busje, maar het is dan ook maar voor korte afstanden. We stoppen o.a. om me in te schrijven en te registreren in Kazachstan, gaan in een winkel geld wisselen en stoppen dan aan een klein hotel. Hier valt de prijs voor een kamer mee. 1.520 tengee, een kleine 10 euro. In vergelijking met Nepal is dat nog veel geld, maar we zitten in Kazachstan. Voor de maaltijden betaal je, al naar gelang de pot schaft, tussen de 300 en de 800 tengee, dranken inbegrepen.

Khabiba stelt me voor aan de familie Richey. Keith en Andrea, een Amerikaans koppel van boven de 50, heel typisch Amerikaans qua uiterlijk, maar wel heel heel vriendelijk. Ze ontvangen me direct met open armen. Mijn eerste gedachte is nog : " What the hell can I do with Americans, lol ". Maar ik zal snel heel tevreden zijn met hun gezelschap. Ja, ik kan me bij de eerste indruk van het hotel al wel voorstellen dat als je hier alleen bent er heel weinig lol aan is.

Khabiba brengt me dan waar ik eigenlijk moet zijn ! Het tehuis. De eerste indruk is positief. Veel groen buiten, veel ruimte om buiten te spelen, mooi verzorgd gebouw,... Eens binnen ruikt het er... vreemd. Een walgelijke geur die de ganse dag in mijn neus blijft hangen. De Directrice van het tehuis, Albina, is er nog niet dus moeten we nog eventjes wachten. Wat er op zo'n moment door je heen gaat... niet te beschrijven. Keith en Andrea zijn hier ook met hun 13 maanden oude dochtertje. Ze krijgt de naam Sophie-Anne. Ik maak ook kennis met de familie Louden, Mike en Tracy die Aleia gaan adopteren, een meisje van 2 jaar. Mike en Tracy zijn hier al veertien dagen. Ze hadden eerst een ander meisje toegewezen gekregen, maar na drie dagen bezoek was het duidelijk dat er mentaal iets niet in orde was. Daarom hebben ze dan een andere keuze gemaakt, Aleia. Plots neemt Khabiba me mee naar een andere ruimte. Dit is toch wel eventjes schrikken, want het zit er vol kleine Janibek's. Khabiba vraagt me verschillende keren of ik mijn kleine Janibek herken. Njet ! En dat geeft me toch wel een raar gevoel. Het is zo verwarrend want er zijn zoveel vragende oogjes, fonkelende oogjes, en dan plots merk ik een ukje in het hoekje, huilend. We verlaten de ruimte een kwartiertje en dan gaan we terug, een nog steeds huilende Janibek tegemoet. Wat gaat er nu toch allemaal door je hoofdje, kleine jongen. Ondertussen is Albina er bij gekomen en bij haar komt hij tot rust. Ik mag Janibek meenemen naar de ontmoetingsruimte, waar de twee Amerikaanse koppels zitten. Een Belgisch koekje op de schoot van mama Valérie brengt troost en rust. In alle tumult van deze morgen ben ik speelgoed en mijn fototoestel vergeten. Gelukkig wordt al het speelgoed gemakkelijk gedeeld. Janibek is rustig, maar kijkt me niet aan. Kriebeltjes doen plotseling een glimlach verschijnen. Heerlijk. Dit uurtje verloopt rustig. Had ik nooit durven dromen... Wat voel ik op dit moment. Moeilijk te omschrijven, maar andere adoptanten zullen wel weten wat ik bedoel. Plots komen ze Janibek halen. Geen tijd om afscheid te nemen, maar hij draait zich om, lacht en zwaait. Te mooi om waar te zijn.

Na het bezoek gaan we lunchen. Mike en Tracy verblijven in een appartementje van Rose, de sociale werkster. Een miniatuur slaatje, soep en daarna kip met vettige frieten. Lekker, als het iedere dag zo is dan overleef ik het wel. Platte rust. Normaal zou Khabiba rond 15.30 uur langskomen, maar ze belt me op om te zeggen dat ze wat later zal komen. Om 16.00 uur vertrek ik samen met Keith en Andrea te voet naar het tehuis. Janibek staat buiten te wachten, zo mooi, met een typisch russisch sjaaltje op zijn hoofd. Hij neemt spontaan mijn hand en we gaan samen naar binnen. Na een half uurtje komt Khabiba samen met Rose de bezoekersruimte binnen. Rose is de sociale werkster die toekijkt op de band die er is met de kleine. Ze komt heel koel over en ik voel me niet echt op mijn gemak bij haar. We spelen een uurtje met de blokken en daarna is het tijd om de kleine Janibek terug naar de groep te brengen. Hij gaat zonder morren naar zijn vriendjes, zegt iets tegen hen en draait zich naar mij om nog eens te zwaaien. Dag lieve Janibek, tot morgen en bedankt voor deze mooie ontmoeting.

Met een krop in de keel en tranen in de ogen keer ik tevreden terug naar het hotel. Tracy en Mike komen deze avond samen met ons dineren. We kraken samen 2 flessen witte wijn, een Kazachse en een Moldavische. Een fris slaatje gevolgd door dezelfde 'buideltjes' die ik gisteren bij Khabiba kreeg. Niet echt lekker... En jammergenoeg zullen we ze nog vele keren op ons bord geserveerd krijgen. Na het eten ga ik nog mee met Tracy en Mike naar hun appartementje. Mijn gsm doet het hier niet en ik zou heel graag eens naar mijn ouders bellen. Tracy en Mike hebben een sateliettelefoon. In het appartementje staat een foto van Danny en Veerle, die ook in Arkalyk waren dit jaar voor adoptie. We waren langs het internetcafe geweest, maar dat was helaas al gesloten. Na verschillende pogingen heb ik verbinding, maar geen ma aan de lijn, dus spreek ik een korte boodschap in. Daarna terug naar het hotel voor welverdiende nachtrust. Maar, daar komt niet veel van in huis. Aan de andere kant van het hotel is namelijk een openlucht discotheek. Luide muziek van rond 08.30 uur tot rond 01.00 uur, en dit iedere avond van de week. Leuk.

29.06.2004.

Redelijke nacht gehad, al stond mijn hoofdje geen minuut stil. Samen met Keith en Andrea gaan ontbijten en daarna nog een uurke platte rust ingelast. Het is vandaag officieel de eerste dag van mijn veertiendaagse bezoek'plicht' aan het tehuis.

Bij aankomst staat Janibek al in de tuin op mij te wachten. Een glimlach o zo groot. Een van de verzorgsters vraagt hem of ik zijn mama ben en zijn kleine vingertje wijst in mijn richting. Zo vertederend. We lopen samen het tehuis in. Ik haal een koekje uit mijn tas en zijn donkere oogjes worden zo groot. Rustig eet hij het koekje op. Honger heeft hij in ieder geval niet. Hij heeft niet zoveel zin in spelen, maar heeft duidelijk behoefte aan mijn aanwezigheid en kruipt dan ook dicht tegen me aan... zalig. Tracy geeft me een korte rondleiding. Eetzaaltjes, leefruimte, ruimte met alle plaspotjes, kastjes, slaapzaaltje,... Ieder kindje heeft zijn eigen nummer en Janibek is nummer 15. Wanneer het bijna tijd is om afscheid te nemen, legt hij zich op de grond met een pruillipje. Het is net of hij voelt dat het afscheid nabij is. Ik breng hem naar het eetzaaltje waar het pruillemondje alsmaar groter wordt... tot de traantjes over zijn wang rollen. Hoe kan ik je nu troosten en duidelijk maken dat ik straks terug kom... hoe...

Lunch in hotel. Na het eten ga ik een fruitsapje halen voor Janibek en ga ik naar het internetcafe. Allee, stel je daar niet te veel bij voor. 1 computer met internetverbinding en een 10-tal andere computers waar de Arkalykse jeugd op zit te spelen. De meest geweldadige computerspellen ooit. Vandaag stuur ik een mailtje naar iedereen in mijn adresboek, zodat iedereen een eerste indruk krijgt.

16.00 UUR. Net als deze morgen staat Janibek in de tuin achter het hekje op mij te wachten. Er is echt niet veel nodig om hem mee te nemen. Een glimlach, een 'kom Janibek' en een uitgestoken hand. Janibek is vrij rustig en een ietsiepietsie verlegen. Hij kan heel rustig een uurtje met de blokken en de autotjes spelen. Het sapje dat ik meegebracht heb heeft helaas geen succes. Hij ziet hier nu waarschijnlijk voor het eerste een rietje en vraagt zich af wat hij daar in godsnaam mee moet aanvangen. Rose en Khabiba komen langs, maar houden zich helemaal op de achtergrond. Het afscheid is weer moeilijk... Blijf ik bij mama of ga ik terug naar mijn vriendjes, blijf ik bij mama of ga ik terug naar mijn vriendjes. Na nog heel wat aarzeling stapt hij op en kijkt niet meer om... Dag klein ukje, tot morgen.

Na het avondmaal komt Khabiba nog langs. Ze wil ons morgen meenemen naar een tehuis waar jongeren verblijven waarvan de ouders verslaafd zijn. Ik heb de bedoeling al snel door. Het is de bedoeling dat we een beetje 'Santa Claus' gaan spelen. We zien wel, tomorrow is another day! De avonden zijn hier heel lang. We eten rond 18.00 uur en zelfs als we heel lang aan tafel blijven zitten, zijn we al rond 20.00 uur terug op onze respectievelijke kamers. Gelukkig brengen Humo's, cd's en mijn gameboy een beetje soelaas, voorlopig nog.

30.06.2004.

Geen goeie nacht. Rond 10.00 uur ga ik terug naar het kindertehuis. Janibek zit in de groep binnen. Het is een heel vreemd gevoel, maar wanneer Janibek in de leefruimte zit herken ik hem niet onmiddellijk tussen al die andere kinderen. Hij staat nochtans klaar, met een klein verlegen lachje. Vandaag zijn Keith en Andrea terug naar het hotel gegaan. Sophie-Anne slaapt immers nog. Dus zijn we met een kleiner groepje. Mike en Tracy met Aleia en ons beiden. Janibek eet rustig zijn koekje op. Ons ritueeltje 's morgens. Khabiba komt foto's nemen voor de rechtbank. Als hij terug naar de groep moet is het met tegenzin, maar zonder traantjes.

Keith en Andrea moeten hun 'luxueuse suite' ruilen voor een gewone kamer. Ja, luxueus volgens Arkalykse normen... hihihi en suite, allee naast een slaapkamer en een badkamer hebben ze ook een kleine zithoek. Waarom? Wel er komt immers een belangrijk persoon logeren en dan zijn toeristen maar toeristen natuurlijk. Zo is dat hier.

In de namiddag worden we allen samen verwacht in dat andere tehuis. Hier 'logeren' kinderen van alcohol- en drugsverslaafde ouders. Het valt meteen op dat hier heel wat oudere gasten verblijven. Ik schat dat de oudsten zelfs ouder zijn dan 18 jaar. Het tehuis is verzorgd en de jongeren zijn heel mooi en modieus gekleed. De rondleiding gebeurt door de verantwoordelijke samen met Rose en Khabiba. Na de rondleiding krijgen we versnaperingen en thee en daarna worden we naar het bureel van de directrice gebracht voor... een gift natuurlijk. Ja, Rose, do sociaal werkster is ook hier de baas, dus van harte is het niet echt gegeven, maar de druk is toch groot.

Na dit bezoekje gaan we naar 'ons' tehuis. Janibek ligt nog te slapen en wanneer de andere kinderen me zien roepen ze in koor 'Jani mama, Jani mama'. Daar komt hij. Hij laat zijn mindere kantjes zien en is duidelijk pissed off wanneer hij het speelgoed moet delen met Aleia. Een 'njet' resulteert dan ook onmiddellijk in een huilbui. Jaja mama, ik kan heel lief zijn maar... Ik ben duidelijk verward bij het zien van zijn gedrag. Hij gooit zich immers achterwaarts op de grond, wenend en met zijn hoofd op de grond bonkend, stampend met de voeten. Ik negeer dit gedrag, al is het moeilijk en doet het pijn. Na het bezoek breng ik hem terug naar de groep. Na wat twijfels gaat hij weg, nogmaals omkijkend en zwaaiend. Tot morgen lieve schat.

Keith en Andrea zijn vandaag precies 13 jaar getrouwd. Na het avondmaal komen Tracy en Mike langs. Er is Russische 'Champagne' en Aralykse cake om te vieren. De avond vliegt voorbij en rond 22.00 uur val ik dan ook als een blok in slaap.